Ustawa z dnia 21 kwietnia 1936 r. o stosunku Państwa do Karaimskiego Związku Religijnego w Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 20
Obowiązuje(1) Do czasu jednolitego unormowania sprawy prowadzenia ksiąg stanu cywilnego (metrykalnych), księgi te dla członków Karaimskiego Związku Religijnego w miejscowościach, gdzie są urządzone karaimskie gminy wyznaniowe, prowadzą w poruczonym zakresie działania Hazzanowie, których w tym zakresie upoważnia indywidualnie, na wniosek Hachana, terytorjalnie właściwy wojewoda. W upoważnieniu tem wojewoda określa okrąg, w którym Hazzan jest właściwym urzędnikiem stanu cywilnego. Poza obrębem tak określonych okręgów oraz w wypadku nieudzielenia Hazzanowi upoważnienia do prowadzenia ksiąg stanu cywilnego lub cofnięcia upoważnienia, księgi te dla członków Karaimskiego Związku Religijnego prowadzą urzędy, wyznaczone przez wojewodę.
(2) W zakresie prowadzenia ksiąg stanu cywilnego podlegają Hazzanowie przepisom prawnym powszechnie obowiązującym oraz nadzorowi władz administracji ogólnej.
(3) W razie ujawnionych uchybień w prowadzeniu ksiąg stanu cywilnego, terytorjalnie właściwemu wojewodzie służy prawo udzielania Hazzanom upomnień oraz pozbawiania ich, po uprzedniem zasięgnięciu opinji Hachana, funkcyj urzędników stanu cywilnego, co nie wyklucza odpowiedzialności karnej, w myśl ogólnie obowiązujących przepisów,
(4) Językiem urzędowym ksiąg stanu cywilnego jest język polski. Wszelkie zapisy w tych księgach winny być dokonywane w języku polskim. Również w tym języku winny być sporządzane odpisy, wyciągi, zaświadczenia, wykazy i t. p. pisma, wystawiane na podstawie ksiąg stanu cywilnego.
(5) Hazzanowie, prowadzący księgi stanu cywilnego, używają pieczęci, przewidzianej w art. 25 ust. (3), uwidoczniającej ponadto charakter pełnionych przez nich funkcyj, jako urzędników stanu cywilnego.
To jest tekst pierwotny
Ten akt był zmieniany, a tekstu jednolitego jeszcze nie ogłoszono. Treść poniżej pochodzi z dnia ogłoszenia i nie zawiera późniejszych zmian — sprawdź akty zmieniające.
Lexeva pokazuje treść przepisu, nie udziela porad prawnych. Moc prawną ma wyłącznie tekst ogłoszony w dzienniku urzędowym.