Ustawa z dnia 20 lipca 1950 r. o zniesieniu sankcji oraz ograniczeń w stosunku do obywateli, którzy zgłosili swą przynależność do narodowości niemieckiej.

Art. 1.

1. Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza się, przeciwko obywatelom polskim, którzy w czasie wojny pomiędzy 1 września 1939 r. a 9 maja 1945 r. zgłosili przynależność do narodowości niemieckiej lub uprzywilejowanej przez okupanta, bądź też zgłosili pochodzenie niemieckie.

2. Kary, orzeczone za czyny, określone w ust. 1, w całości lub w części nie wykonane oraz orzeczoną utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych - darowuje się.

Art. 2.

Przepisy art. 1 nie mają zastosowania do osób, które popełniły przestępstwo z dekretu z dnia 31 sierpnia 1944 r. o wymiarze kary dla faszystowsko-hitlerowskich zbrodniarzy, winnych zabójstw i znęcania się nad ludnością cywilną i jeńcami oraz dla zdrajców Narodu Polskiego .

Art. 3.

Upoważnia się Radę Ministrów do wydania w drodze rozporządzenia przepisów dotyczących wykonania ustawy.

Art. 4.

Wykonanie ustawy porucza się Prezesowi Rady Ministrów oraz wszystkim ministrom.

Art. 5.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 22 lipca 1950 r.