§ 13

1. Jeżeli wskutek likwidacji zakładu pracy albo zniszczenia lub zaginięcia dokumentów płacowych znajdujących się w zakładzie pracy, jak kart wynagrodzeń lub list płac, potwierdzonego przez jednostkę nadrzędną nad zakładem pracy, w którym pracownik był zatrudniony, nie jest możliwe przedstawienie zaświadczenia o wysokości wynagrodzenia pracownika z ostatnich 12 miesięcy zatrudnienia, przy ustalaniu podstawy wymiaru uwzględnia się wynagrodzenie przypadające za te miesiące, na które istnieją inne jakiekolwiek dokumenty stwierdzające wysokość wynagrodzenia. Jeżeli brak jest takich dowodów, organ rentowy ustala podstawę wymiaru według danych stwierdzonych przez jednostkę nadrzędną nad zakładem pracy, wynikających z przepisów płacowych, przy uwzględnieniu kwalifikacji pracownika oraz zajmowanego stanowiska lub rodzaju wykonywanej pracy.

2. W braku dowodów stwierdzających wysokość wynagrodzenia z ostatnich 12 miesięcy zatrudnienia w nie uspołecznionym zakładzie pracy, do obliczenia świadczenia za miesiące, na które brak dowodów, przyjmuje się najniższą miesięczną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, jaka byłaby ustalona dla danego pracownika w okresie, z którego wynagrodzenie przyjmuje się do obliczenia podstawy wymiaru.

3. Jeżeli nie jest możliwe ustalenie wysokości wynagrodzenia w sposób określony w ust. 1, za podstawę wymiaru emerytury lub renty należy przyjąć najniższe wynagrodzenie obowiązujące w jednostkach gospodarki uspołecznionej w dniu zgłoszenia wniosku o przyznanie świadczenia.