Lexeva to wyłącznie wyszukiwarka aktów prawnych. Nie udzielamy porad prawnych i nie oceniamy spraw. Czym Lexeva nie jest

Ustawa z dnia 2 lutego 1996 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz o zmianie niektórych ustaw.

Rozdział VII — Wypadki przy pracy i choroby zawodowe

Art. 235

Obowiązuje

Sprawdź, czy ten artykuł nie został zmieniony

Treść pochodzi z tekstu ogłoszonego Dz.U. 1996 nr 24 poz. 110 z 1 marca 1996. Później ustawę zmieniały akty, których nie umiemy przypisać do artykułów: Dz.U. 1997 nr 104 poz. 661, Dz.U. 1998 nr 66 poz. 431, Dz.U. 2001 nr 3 poz. 18, Dz.U. 2001 nr 11 poz. 84, Dz.U. 2002 nr 199 poz. 1673, Dz.U. 2003 nr 90 poz. 844, Dz.U. 2005 nr 164 poz. 1365, Dz.U. 2007 nr 89 poz. 589 .

§ 1. Pracodawca jest obowiązany niezwłocznie zgłosić właściwemu organowi Państwowej Inspekcji Sanitarnej i właściwemu inspektorowi pracy każdy przypadek rozpoznanej choroby zawodowej albo podejrzenia o taką chorobę.

§ 2. Obowiązek, o którym mowa w § 1, dotyczy także lekarza, który rozpoznał lub podejrzewa przypadek choroby zawodowej.

§ 3. W razie rozpoznania u pracownika choroby zawodowej, pracodawca jest obowiązany:

1) ustalić przyczyny powstania choroby zawodowej oraz charakter i rozmiar zagrożenia tą chorobą, działając w porozumieniu z właściwym organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej,

2) przystąpić niezwłocznie do usunięcia czynników powodujących powstanie choroby zawodowej i zastosować inne niezbędne środki zapobiegawcze,

3) zapewnić realizację zaleceń lekarskich.

§ 4. Pracodawca jest obowiązany prowadzić rejestr zachorowań na choroby zawodowe i podejrzeń o takie choroby.

Jak powołać ten przepis

art. 235 ustawy z dnia 2 lutego 1996 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 1996 r. Nr 24, poz. 110 z późn. zm.)

To jest tekst pierwotny

Ten akt był zmieniany, a tekstu jednolitego jeszcze nie ogłoszono. Treść poniżej pochodzi z dnia ogłoszenia i nie zawiera późniejszych zmian — sprawdź akty zmieniające.

Zmiany, których ta treść nie zawiera (8)

Lexeva pokazuje treść przepisu, nie udziela porad prawnych. Moc prawną ma wyłącznie tekst ogłoszony w dzienniku urzędowym.