Art. 143

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 3 na końcu zdania dodaje się wyrazy „lub do których posiada udokumentowane prawo do dysponowania”;

2) w art. 4 w ust. 1 na końcu zdania dodaje się wyrazy „, z zastrzeżeniem art. 13”;

3) w art. 10 ust. 1-3 otrzymują brzmienie:

1. Zezwolenia na krajowy zarobkowy przewóz osób pojazdami samochodowymi nie będącymi taksówkami udziela się na:

1) przewozy regularne na określonych liniach komunikacyjnych obejmujących zasięgiem:

a) gminę,

b) miasto st. Warszawę - związek komunalny,

c) powiat lub powiaty sąsiadujące z powiatem właściwym dla siedziby (miejsca zamieszkania) przedsiębiorcy,

d) województwo lub kilka województw,

2) przewozy nieregularne na określonym obszarze obejmujące zasięgiem:

a) gminę,

b) miasto st. Warszawę - związek komunalny,

c) powiat lub powiaty sąsiadujące z powiatem właściwym dla siedziby (miejsca zamieszkania) przedsiębiorcy,

d) województwo, kilka województw lub cały kraj.

2. Organem właściwym do udzielania, odmowy udzielania, cofnięcia, zmiany lub stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia jest właściwy dla siedziby (miejsca zamieszkania) przedsiębiorcy:

1) wójt, burmistrz lub prezydent miasta w zakresie określonym w ust. 1 pkt 1 lit. a) i pkt 2 lit. a),

2) Prezydent m. st. Warszawy w zakresie określonym w ust. 1 pkt 1 lit. b) i pkt 2 lit. b),

3) starosta w zakresie określonym w ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. c),

4) marszałek województwa w zakresie określonym w ust. 1 pkt 1 lit. d) i pkt 2 lit. d).

3. Udzielenie zezwolenia na prowadzenie regularnych przewozów osób na określonej linii komunikacyjnej obejmującej zasięgiem powiaty lub województwa sąsiadujące, wymaga uzgodnienia z właściwymi ze względu na obszar prowadzenia przewozów, starostami lub marszałkami województw.

4) w art. 11:

a) w ust. 1 w pkt 2 po lit. a) dodaje się lit. a¹) w brzmieniu:

b) w ust. 3 w pkt 1 skreśla się wyraz „koordynacji”,

c) ust. 6 otrzymuje brzmienie:

6. Minister właściwy do spraw transportu, po zasięgnięciu opinii organizacji zrzeszających krajowych drogowych przewoźników pasażerskich o zasięgu ogólnopolskim, określi, w drodze rozporządzenia, programy szkolenia, jednostki uprawnione do szkolenia i egzaminowania, wysokość opłat za szkolenie i egzaminowanie oraz wzór świadectwa, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a¹).

5) po art. 12 dodaje się art. 12a i 12b w brzmieniu: