Art. 7a

1. W roku podatkowym 2001 wysokość stawki podatku od nieruchomości, którą określa rada gminy, nie może przekroczyć rocznie - od budowli wykorzystywanych bezpośrednio do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła, linii elektroenergetycznych przesyłowych i rozdzielczych, rurociągów i przewodów sieci rozdzielczej gazów, ciepła, paliw i wody, od budowli służących do odprowadzania i oczyszczania ścieków - 1% ich wartości ustalonej na dzień 1 stycznia danego roku podatkowego, stanowiącej podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

2. Jeżeli obowiązek podatkowy od budowli, o których mowa w ust. 1, powstał w ciągu roku podatkowego - podstawę opodatkowania stanowi wartość ustalona do obliczania amortyzacji na dzień powstania obowiązku podatkowego.

3. Jeżeli od budowli, o których mowa w ust. 1, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa określona przez podatnika.

4. Jeżeli podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1, lub podał wartość nie odpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, który ustali tę wartość. W przypadku gdy podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1, lub wartość ustalona przez biegłego jest wyższa co najmniej o 33% od wartości określonej przez podatnika, koszty ustalenia wartości przez biegłego ponosi podatnik.