§ 2

1. Minister kierujący działem administracji rządowej właściwy do spraw, których dotyczy umowa międzynarodowa, opracowuje:

1) projekt umowy międzynarodowej, chyba że podstawą negocjacji będzie obcy projekt umowy międzynarodowej, w tym umowy wielostronnej przyjmowanej w ramach organizacji międzynarodowej lub na konferencji dyplomatycznej,

2) instrukcję negocjacyjną, chyba że szczególne okoliczności uzasadniają brak pisemnej instrukcji negocjacyjnej,

3) uzasadnienie.

2. Jeżeli przedmiot umowy międzynarodowej należy do właściwości dwóch albo więcej ministrów, uzgadniają oni sposób opracowania projektu umowy międzynarodowej, wraz z uzasadnieniem oraz instrukcją negocjacyjną.

3. Instrukcja negocjacyjna zawiera wytyczne o charakterze wiążącym i o charakterze zaleceń. Odstąpienie od wytycznych o charakterze wiążącym wymaga zgody organu, który zatwierdził instrukcję.

4. Instrukcja negocjacyjna zawiera wytyczne co do rangi umowy międzynarodowej oraz trybu związania nią Rzeczypospolitej Polskiej.

5. Uzasadnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, obejmuje:

1) wyjaśnienie potrzeby i celu związania Rzeczypospolitej Polskiej umową międzynarodową,

2) wskazanie różnic między dotychczasowym i projektowanym stanem prawnym,

3) wskazanie przewidywanych skutków społecznych, gospodarczych, finansowych, politycznych i prawnych, związanych z wejściem w życie umowy międzynarodowej, wraz z określeniem źródeł finansowania.