§ 47

1. Zbiorniki powinny być poddane próbie szczelności, o której mowa w § 45 pkt 2.

2. Rodzaj przeprowadzanej próby szczelności lub wymaganą jej czułość oraz wysokość ciśnienia próbnego określa dokumentacja techniczna zbiornika, o której mowa w § 35 ust. 1.

3. Wysokość ciśnienia próbnego dla próby szczelności nie powinna być niższa niż:

1) dla zbiorników jednościankowych i zbiorników wewnętrznych w przypadku dwuściankowych:

a) 0,75 bara (75 kPa) — dla zbiorników bezciśnieniowych,

b) 0,75 bara (75 kPa) plus najwyższe ciśnienie robocze — dla zbiorników niskociśnieniowych,

2) 0,4 bara (40 kPa) — dla przestrzeni między zbiornikiem zewnętrznym i wewnętrznym zbiorników dwuściankowych.

4. Próby szczelności wykonuje się oddzielnie dla każdej przestrzeni zbiornika.

5. Zbiorniki, których konstrukcja nie pozwala na wykonanie ciśnieniowej próby szczelności, w szczególności zbiorniki z dachem pływającym, powinny być poddawane hydrostatycznej próbie szczelności przy użyciu wody lub próbie penetracyjnej. Dopuszcza się przeprowadzenie okresowych prób szczelności tych zbiorników przy użyciu czynnika roboczego. Zastosowanie innego czynnika do wykonania próby szczelności, innej metody lub niższego ciśnienia niż określone w ust. 3 i 7 wymaga uzyskania zgody organu właściwej jednostki dozoru technicznego.

6. Próby szczelności podczas badań typu powinny być wykonywane jako hydrauliczne, z wyjątkiem prób, o których mowa w ust. 5.

7. Próby szczelności w ramach badań okresowych mogą być przeprowadzane jako hydrauliczne, przy ciśnieniu próbnym 0,75 bara (75 kPa) lub jako pneumatyczne przy ciśnieniu próbnym 0,3 bara (30 kPa) albo jako inna próba, o której mowa w § 48 ust. 3.