Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2002 r. w sprawie wysokości i warunków wypłacania świadczeń urzędnikom państwowym przeniesionym do pracy w innej miejscowości.
§ 9
ObowiązujeBrzmienie według tekstu ogłoszonego Dz.U. 2002 nr 66 poz. 597 z 29 maja 2002. Późniejszych zmian tego aktu nie znamy.
1. Wysokość dodatku za rozłąkę, przysługującego urzędnikowi przesiedlającemu się wraz z rodziną, któremu urząd nie zapewnił samodzielnego lokalu mieszkalnego, a jedynie pomieszczenie zastępcze do zamieszkania bez rodziny, do czasu wynajmu lub zapewnienia samodzielnego lokalu mieszkalnego, określa się w ten sposób, że za każdy dzień rozłąki wynosi on 95% stawki diety określonej w przepisach w sprawie szczegółowych zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikowi z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju. Stawkę dodatku zaokrągla się do 1 grosza w górę.
2. Przy obliczaniu wysokości dodatku za rozłąkę nie uwzględnia się:
1) nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy,
2) zwolnień od pracy bez prawa do wynagrodzenia lub do zasiłku,
3) urlopu wypoczynkowego i bezpłatnego,
4) delegowania do stałego miejsca zamieszkania,
5) podróży służbowej, z tytułu której urzędnik otrzymywał diety w pełnej wysokości,
6) pobytu u rodziny w miejscu stałego zamieszkania w ramach odwiedzin,
7) pobytu w szpitalu.
Jak powołać ten przepis
§ 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2002 r. w sprawie wysokości i warunków wypłacania świadczeń urzędnikom państwowym przeniesionym do pracy w innej miejscowości (Dz. U. z 2002 r. Nr 66, poz. 597)
Lexeva pokazuje treść przepisu, nie udziela porad prawnych. Moc prawną ma wyłącznie tekst ogłoszony w dzienniku urzędowym.