§ 8

01. Obowiązek składania meldunku

1. Kierownicy statków i zestawów przewożących materiały niebezpieczne zgodnie z odrębnymi przepisami powinni w punkcie kontroli ruchu wskazanym przez dyrektora urzędu i oznaczonym znakiem nakazu B.11, określonym w załączniku nr 7, zgłosić na odpowiednim kanale radiotelefonicznym swoje wejście na drogę wodną dyrektorowi urzędu, podając następujące dane:

a) nazwę statku,

b) rodzaj statku,

c) pozycję, w tym w szczególności nazwę, nr punktu kontrolnego, kierunek żeglugi,

d) numer rejestracyjny statku; dla statków morskich numer IMO,

e) nośność w tonach (maksymalną ładowność),

f) długość i szerokość statku,

g) typ, długość i szerokość zestawu,

h) zanurzenie,

i) trasę,

j) port załadunku,

k) port wyładunku,

l) rodzaj i wielkość ładunku oraz dla materiałów niebezpiecznych numer UN, nazwę przewozową, klasę, grupę pakowania,

m) oznakowanie wymagane dla przewozu materiałów niebezpiecznych,

n) liczbę osób przebywających na statku.

2. Dane określone w ust. 1, z wyjątkiem określonych w lit. c i h, mogą również zostać złożone do dyrektora urzędu w drodze pisemnej, telefonicznie lub elektronicznej — za pośrednictwem innych służb, jednostek lub osób. Kierownik statku lub zestawu składa każdorazowo meldunek, kiedy statek lub zestaw wchodzi lub opuszcza odcinek, dla którego wymagane jest składanie meldunku.

3. Kiedy przejście odcinka, dla którego wymagane jest składanie meldunku, trwa dłużej niż dwie godziny, kierownik statku powinien złożyć meldunek o rozpoczęciu i zakończeniu przejścia.

4. Jeżeli podczas podróży dane określone w ust. 1 ulegną zmianie na odcinku podlegającym obowiązkowi składania meldunku, należy niezwłocznie o tym fakcie poinformować dyrektora urzędu.

Załącznik nr 1 do przepisów żeglugowych na śródlądowych drogach wodnych

LITERA LUB GRUPA LITER ROZPOZNAWCZYCH KRAJU, W KTÓRYM ZNAJDUJE SIĘ PORT MACIERZYSTY LUB MIEJSCE REJESTRACJI STATKU

Federacja Rosyjska RUS Serbia i Czarnogóra YU Konfederacja Szwajcarska CH Królestwo Belgii B Królestwo Niderlandów N Królestwo Norwegii NO Królestwo Szwecji SE Republika Austrii A Republika Białorusi BY Republika Bułgarii BG Republika Chorwacji HR Republika Czeska CZ Republika Federalna Niemiec D Republika Finlandii FI

Republika Francuska F

Republika Litewska LT

Republika Mołdowy MD Republika Portugalska P

Republika Słowacji SK Republika Węgierska HU Republika Włoska I

Rumunia R

Rzeczpospolita Polska PL Ukraina UA Wielkie Księstwo Luksemburga L

Załącznik nr 2 do przepisów żeglugowych na śródlądowych drogach wodnych

PODZIAŁKI ZANURZENIA STATKÓW ŚRÓDLĄDOWYCH

1. Podziałki zanurzenia statku powinny być cechowane co najmniej co 2 cm od płaszczyzny wodnicy statku pustego do płaszczyzny wodnicy maksymalnego dopuszczalnego zanurzenia.

Podziałki zanurzenia powinny być naniesione farbą, w formie dobrze widocznych różnokolorowych pasków. Cechowanie podziałek zanurzenia powinno być oznaczone cyframi co 1 dm na podziałce lub obok niej.

Podziałki zanurzenia powinny być trwałe, przez wyżłobienie lub naspawanie na burtach statku znaków ustalonych przez polską instytucję klasyfikacyjną.

2. Jeżeli statek posiada podziałki nośności, naniesione zgodnie z przepisami ust. 1, to mogą one zastępować podziałki zanurzenia.

Załącznik nr 3 do przepisów żeglugowych na śródlądowych drogach wodnych

SYGNALIZACJA WZROKOWA STATKÓW

1. PRZEPISY OGÓLNE

1. 1. Przedstawione niżej rysunki odnoszą się do sygnalizacji określonej w przepisach rozdziału 3.

1. 2. Rysunki mają charakter poglądowy; należy je łączyć z tekstem odpowiednich przepisów.

Rysunki przedstawiające statki obowiązane pokazywać dodatkowe światła lub znaki zawierają:

— wyłącznie dodatkowe światła lub znaki albo

— jednocześnie światła i znaki sygnalizacji podstawowej w danej sytuacji (lub tylko jeden z wariantów) oraz światła i znaki dodatkowe, jeżeli jest to konieczne dla lepszego zrozumienia.

Tekst wyjaśnień pod rysunkami odnosi się tylko do świateł i znaków dodatkowych.

1. 3. Zestawy pchane, których długość jest mniejsza niż 110 m i szerokość mniejsza niż 12 m, uznaje się za statek pojedynczy o napędzie mechanicznym (§ 3.01 ust. 3).

1. 4. Jeżeli z określeń podanych pod rysunkami nie wynika inaczej, to odpowiadają one przepisom § 3.01, ust. 5 i oznaczają:

1. 4. 1. „Światło masztowe” — jaskrawe białe światło, oświetlające nieprzerwanie łuk widnokręgu o kącie 225 °, tak ustawione, aby świeciło od kierunku prosto w przód do 22,5 ° poza trawers każdej burty. 1. 4. 2. „Światła burtowe” — jasne zielone światło z prawej burty i jasne czerwone światło z lewej burty, każde oświetlające nieprzerwanie łuk widnokręgu o kącie 112,5 °, tak ustawione, aby świeciło od kierunku prosto w przód do 22,5 ° poza trawers odpowiedniej burty.

1. 4. 3. „Światło rufowe” — jasne lub zwykłe białe światło, oświetlające nieprzerwanie łuk widnokręgu o kącie 135 °, tak ustawione, aby świeciło od kierunku prosto w tył do 67,5 ° z każdej burty.

1. 4. 4. „Światło widoczne ze wszystkich stron” — światło oświetlające nieprzerwanie łuk widnokręgu o kącie 360 °.

1. 5. Użyte poniżej na rysunkach symbole oznaczają:

a) — światła niewidoczne ze strony patrzącego, na rysunkach oznaczone w środku kropką

b) — światła stałe, widoczne ze wszystkich stron

c) — światła stałe, widoczne w ograniczonym łuku

d) — światła migające

e) — światła pokazywane w razie konieczności lub światła nieobowiązkowe

f) — tablicę lub flagę (§ 3.03)

g) — proporzec trójkątny (§ 3.03)

h) — kulę (§ 3.04)

i) — walec (§ 3.04)

j) — stożek (§ 3.04)

k) — podwójny stożek (§ 3.04)

l) — reflektor radarowy rysunek nocna dzienna nr

2. SYGNALIZACJA W DRODZE

1