Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy o grach losowych, zakładach wzajemnych i grach na automatach oraz o zmianie niektórych innych ustaw
Art. 19
Obowiązuje1. Osoby sprawujące zarząd nad ośrodkami gier i punktami przyjmowania zakładów, osoby zatrudnione w celu sprawowania nadzoru nad grami i zakładami wzajemnymi, o których mowa w art. 2, oraz osoby bezpośrednio prowadzące te gry lub zakłady są obowiązane uzyskać świadectwo zawodowe, z zastrzeżeniem ust. 4.
2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do członków zarządu spółek, o których mowa w art. 5 ust. 1, oraz innych osób zarządzających podmiotami prowadzącymi działalność na podstawie przepisów ustawy.
3. Świadectwo zawodowe wydaje minister właściwy do spraw finansów publicznych, na czas określony, osobie, która spełnia łącznie następujące warunki:
1) ma nienaganną opinię,
2) posługuje się językiem polskim w stopniu wystarczającym do sprawdzenia wiedzy niezbędnej do zajmowania stanowiska, o które się ubiega,
3) nie była karana za przestępstwo popełnione z winy umyślnej,
4) posiada wiedzę potwierdzoną egzaminem.
4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może uznać za równoważne ze świadectwami zawodowymi świadectwa wydane przez wyspecjalizowaną organizację prowadzącą szkolenie w zakresie gier i zakładów wzajemnych, o których mowa w art. 2.
5. Warunkiem wydania świadectwa zawodowego i uznania za równoważne z nim świadectwa, o którym mowa w ust. 4, jest wniesienie opłaty.
6. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, uwzględniając ochronę interesów uczestników gier lub zakładów wzajemnych oraz w celu zapewnienia prawidłowości przebiegu takiej gry lub zakładu, określi, w drodze rozporządzenia:
1) stanowiska lub funkcje, których wykonywanie wiąże się z koniecznością uzyskania świadectwa zawodowego,
2) wzór świadectwa zawodowego.
To jest tekst pierwotny
Ten akt był zmieniany, a tekstu jednolitego jeszcze nie ogłoszono. Treść poniżej pochodzi z dnia ogłoszenia i nie zawiera późniejszych zmian — sprawdź akty zmieniające.
Lexeva pokazuje treść przepisu, nie udziela porad prawnych. Moc prawną ma wyłącznie tekst ogłoszony w dzienniku urzędowym.