Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej oraz niektórych innych ustaw
Art. 11h
ObowiązujeOkręgowa izba pielęgniarek i położnych, na wniosek pielęgniarki lub położnej będącej członkiem tej izby, wydaje:
1) zaświadczenie stwierdzające, że pielęgniarka lub położna posiada kwalifikacje zgodne z wymaganiami wynikającymi z przepisów prawa Unii Europejskiej oraz że posiadany dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie formalnych kwalifikacji odpowiada dokumentom potwierdzającym formalne kwalifikacje pielęgniarki lub położnej wynikające z przepisów prawa Unii Europejskiej,
2) zaświadczenie o przebiegu pracy zawodowej,
3) inne zaświadczenia wymagane przez odpowiednie władze lub organizacje państw członkowskich Unii Europejskiej zgodnie z przepisami prawa Unii Europejskiej.
9) w art. 12 po ust. 2a dodaje się ust. 2b i 2c w brzmieniu:
2b. Bieg terminu, o którym mowa w ust. 2a, ulega zawieszeniu w przypadku, gdy Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych lub okręgowa rada pielęgniarek i położnych skieruje wniosek, o którym mowa w art. 11e ust. 1, do czasu otrzymania weryfikacji informacji, nie dłużej jednak niż na 3 miesiące.
2c. W przypadku uzasadnionych wątpliwości dotyczących autentyczności dyplomów, świadectw lub innych dokumentów wydanych przez odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej, okręgowa rada pielęgniarek i położnych zwraca się do odpowiednich władz lub organizacji tego państwa o potwierdzenie autentyczności dyplomów, świadectw lub innych dokumentów wydanych przez to państwo oraz o poświadczenie, że pielęgniarka, położna zamierzająca wykonywać zawód w Rzeczypospolitej Polskiej uzyskała wykształcenie zgodne z przepisami obowiązującymi w określonym państwie członkowskim Unii Europejskiej.
10) dodaje się załączniki nr 1 i 2 w brzmieniu:
Załącznik nr 1
Wykaz tytułów zawodowych pielęgniarek
1) „Krankenschwester” lub „Krankenpfleger” w Republice Federalnej Niemiec,
2) „hospitalier(čre)/verpleegassistente(e)” lub „infirmier(čre) hospitalier(ere)/ ziekenhuisverpleger(-verpleegster)” w Królestwie Belgii,
3) „sygeplejerske” w Królestwie Danii,
4) „infirmier(čre)” w Republice Francuskiej,
5) „Registered General Nurse” w Republice Irlandii,
6) „infermiere professionale” w Republice Włoskiej,
7) „infirmier” w Wielkim Księstwie Luksemburga,
8) „verpleegkundige” w Królestwie Niderlandów,
9) „State Registered Nurse” lub „Registered General Nurse” w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,
10) „Διπλωματονχος ή πτυχιονχος νοσκόμος voσηλεντςή ή voσηλεvτρια” w Republice Greckiej,
11) „Enfermero/a diplomado/a” w Królestwie Hiszpanii,
12) „enfermeiro” w Republice Portugalii,
13) „Diplomierte Krankenschwester/Diplomierter Krankenpfleger” w Republice Austrii,
14) „sairaanhoitaja - sjukskötare” w Republice Finlandii,
15) „sjuksköterska” w Królestwie Szwecji,
16) „všeobecná sestra/všeobecný ošetrovatel” w Republice Czeskiej,
17) „őde” w Republice Estońskiej,
18) „Εγγεγραμμένος Νoσηλεντής” w Republice Cypryjskiej,
19) „māsa” w Republice Łotewskiej,
20) „Bendrosios praktikos slaugytojas” w Republice Litewskiej,
21) „ápoló” w Republice Węgierskiej,
22) „Infermier Registrat tal-Ewwel Livell” w Republice Malty,
23) „diplomirana medicinska sestra / diplomirani zdravstvenik” w Republice Słowenii,
24) „sestra” w Republice Słowackiej,
25) „hjukrunarfrcdingur” w Republice Islandii,
26) „Krankenschwester - Krankenpfleger” w Księstwie Liechtensteinu,
27) „offentlig godkjent sykepleier” w Królestwie Norwegii,
28) „infirmičre”, „infirmier”, „Krankenschwester”, „Krankenpfleger”, „infermiera” lub „infermiere” w Konfederacji Szwajcarskiej.
Załącznik nr 2
Wykaz tytułów zawodowych położnych
1) „Hebamme” lub „Entbindungspfleger” w Republice Federalnej Niemiec,
2) „accoucheuse/vroedvrouw” w Królestwie Belgii,
3) „jordemoder” w Królestwie Danii,
4) „sage-femme” w Republice Francuskiej,
5) „midwife” w Republice Irlandii,
6) „ostetrica” w Republice Włoskiej,
7) „sage-femme” w Wielkim Księstwie Luksemburga,
8) „verloskundige” w Królestwie Niderlandów,
9) „midwife” w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,
10) „μαíα” lub „μαιεντής” w Republice Greckiej,
11) „matrona” lub „asistente obstčtrico” w Królestwie Hiszpanii,
12) „enfermeiro especialista Em enfermagem de saúde materna e obstétrica” w Republice Portugalii,
13) „Hebamme” w Republice Austrii,
14) „kätilö - barnmorska” w Republice Finlandii,
15) „barnmorska” w Królestwie Szwecji,
16) „porodní asistentka/porodní asistent” w Republice Czeskiej,
17) „ämmaemand” w Republice Estońskiej,
18) „Εγγεγραμμένοη Mαíα” w Republice Cypryjskiej,
19) „vecmāte” w Republice Łotewskiej,
20) „akušeris” w Republice Litewskiej,
21) „szülésznő” w Republice Węgierskiej,
22) „qabla” w Republice Malty,
23) „diplomirana babica / Diplomirani babičar” w Republice Słowenii,
24) „pôrodná asistentka” w Republice Słowackiej,
25) „ljósmódir” w Republice Islandii,
26) „Hebamme” w Księstwie Liechtensteinu,
27) „jordmor” w Królestwie Norwegii,
28) „sage-femme”, „Hebamme” lub „levatrice” w Konfederacji Szwajcarskiej.
To jest tekst pierwotny
Ten akt był zmieniany, a tekstu jednolitego jeszcze nie ogłoszono. Treść poniżej pochodzi z dnia ogłoszenia i nie zawiera późniejszych zmian — sprawdź akty zmieniające.
Lexeva pokazuje treść przepisu, nie udziela porad prawnych. Moc prawną ma wyłącznie tekst ogłoszony w dzienniku urzędowym.