§ 7

1. Maksymalna intensywność pomocy na tworzenie miejsc pracy, liczona jako stosunek wartości pomocy netto do kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, nie może przekroczyć:

1) 30 % — dla podregionów oznaczonych numerami statystycznymi 22 (Poznań) i 42 (Warszawa);

2) 40 % — dla podregionów oznaczonych numerami statystycznymi 4 (Wrocław), 17 (Kraków) i 30 (Gdynia — Gdańsk — Sopot);

3) 50 % — dla pozostałych podregionów.

2. W przypadku małych i średnich przedsiębiorstw, maksymalna intensywność pomocy, o której mowa w ust. 1, zwiększa się o 15 punktów procentowych brutto, pod warunkiem, że całkowita intensywność pomocy netto nie przekroczy 75 %.

3. Pomoc na tworzenie miejsc pracy może być udzielana jedynie w przypadku, gdy udział własny beneficjenta pomocy w finansowaniu wynosi przynajmniej 25 %. Za udział własny należy rozumieć środki, które nie zostały uzyskane przez beneficjenta pomocy w związku z otrzymaną wcześniej pomocą publiczną, w szczególności w formie kredytów preferencyjnych, dopłat do oprocentowania kredytów, gwarancji lub poręczeń udzielonych na warunkach korzystniejszych niż oferowane na rynku.

4. Podregiony, o których mowa w ust. 1, zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 13 lipca 2000 r. w sprawie wprowadzenia Nomenklatury Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych (NTS) (Dz. U. Nr 58, poz. 685, z późn. zm. ).