Art. 24h

Minister właściwy do spraw rolnictwa, z własnej inicjatywy lub na wniosek Głównego Lekarza Weterynarii, może wystąpić do Komisji Europejskiej z wnioskiem, o którym mowa w art. 18 rozporządzenia 998/2003.”;

10) w art. 27:

a) w ust. 6 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:

„Do świadectwa zdrowia przepisy art. 20 ust. 2 pkt 2 stosuje się odpowiednio.”,

b) w ust. 7 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:

„Informacja o stanie zdrowia powinna być sporządzona co najmniej w jednym z języków urzędowych państwa wysyłającego zwierzęta i państwa ich przeznaczenia oraz jest ważna przez 10 dni od dnia przeprowadzenia badania klinicznego zwierząt dokonanego w celu jej wystawienia.”;

11) w art. 29 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Koniowate mogą być przemieszczane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli są spełnione wymagania, o których mowa w art. 27 ust. 1 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 i 4.”;

12) w art. 31 po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu:

„1a. Żywe ryby i mięczaki oraz produkty akwakultury pochodzące z gospodarstw innych niż gospodarstwa, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 4, w których wystąpiła choroba zakaźna ryb i mięczaków podlegająca obowiązkowi zwalczania, z wyłączeniem zakaźnej anemii łososia (ISA), mogą być umieszczone w gospodarstwach, w których ta choroba występuje, pod warunkiem że nie wykazują one objawów klinicznych tej choroby.

1b. Żywe ryby i mięczaki oraz produkty akwakultury, o których mowa w ust. 1a, zaopatruje się w świadectwo zdrowia wystawione przez powiatowego lekarza weterynarii.”;

13) w art. 32:

a) w ust. 3 zdanie wstępne otrzymuje brzmienie:

„Przesyłka zwierząt akwakultury, z wyjątkiem ryb tropikalnych utrzymywanych na stałe w akwariach, i produktów akwakultury powinna być zaopatrzona w świadectwo zdrowia potwierdzające, że:”,

b) uchyla się ust. 4,

c) ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Świadectwo zdrowia sporządza się co najmniej w jednym z języków urzędowych państwa przeznaczenia.”,

d) uchyla się ust. 6;

14) w art. 40 pkt 3 otrzymuje brzmienie:

„3) sposób oznakowania, o którym mowa w art. 32 ust. 7,”;

15) w art. 42:

a) w ust. 1 zdanie wstępne otrzymuje brzmienie:

„W przypadku podejrzenia wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt, a w szczególności poronienia u bydła, świń, owiec i kóz, objawów neurologicznych u zwierząt, znacznej liczby nagłych padnięć, zmian o charakterze krost, pęcherzy, nadżerek lub wybroczyn na skórze i błonach śluzowych zwierząt kopytnych oraz zwiększonego śnięcia ryb, skorupiaków lub mięczaków, posiadacz zwierzęcia jest obowiązany do:”,

b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

„1a. Posiadacz zwierząt gospodarskich natychmiast informuje powiatowego lekarza weterynarii o każdym przypadku padnięcia bydła, owiec lub kóz.”,

c) w ust. 6:

- pkt 1 otrzymuje brzmienie:

„1) nakazuje posiadaczowi zwierząt sporządzenie i aktualizację spisu wszystkich zwierząt lub zwłok zwierzęcych;”,

- po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu:

„1a) ustala stan ilościowy produktów, w szczególności mięsa, mleka oraz środków żywienia zwierząt, ściółki i nawozów naturalnych w rozumieniu przepisów o nawozach i nawożeniu i innych przedmiotów znajdujących się w miejscu, w którym wystąpiła choroba, w zależności od choroby zakaźnej zwierząt;”,

d) ust. 7 otrzymuje brzmienie:

„7. Dochodzenie epizootyczne, o którym mowa w ust. 6 pkt 2, obejmuje co najmniej ustalenie:

1) okresu, w którym choroba zakaźna zwierząt mogła rozwijać się w gospodarstwie przed podejrzeniem lub stwierdzeniem jej wystąpienia u zwierząt z gatunku wrażliwego;

2) miejsca pochodzenia źródła choroby zakaźnej zwierząt wraz z ustaleniem innych gospodarstw, w których zwierzęta z gatunku wrażliwego mogły zostać zakażone;

3) dróg przemieszczania się ludzi, zwierząt i przedmiotów, które mogły być przyczyną szerzenia się choroby zakaźnej zwierząt, do lub z gospodarstwa - w okresie, o którym mowa w pkt 1.”,

e) dodaje się ust. 11 w brzmieniu:

„11. Powiatowy lekarz weterynarii, w drodze rozporządzenia - aktu prawa miejscowego, może na czas określony wyznaczyć, wokół gospodarstwa, w którym przebywają zwierzęta i co do którego istnieje uzasadnione podejrzenie wystąpienia jednego lub więcej przypadków choroby zakaźnej zwierząt, obszar, na którym przez ten czas może stosować środki przewidziane dla zwalczania danej choroby.”;

16) w art. 44:

a) w ust. 1 w pkt 15 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 16 w brzmieniu:

„16) nakazać podmiotom prowadzącym działalność w zakresie chowu lub hodowli zwierząt akwakultury oraz rozrodu ryb podjęcie czynności prowadzących do ograniczenia lub wyeliminowania czynnika chorobotwórczego.”,

b) dodaje się ust. 3 w brzmieniu:

„3. Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się do wydawania świadectw zdrowia w przypadku żywych ryb i mięczaków oraz produktów akwakultury, o których mowa w art. 31 ust. 1a.”;

17) w art. 45 w ust. 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie:

„4) ograniczyć przemieszczanie lub obrót albo zakazać przemieszczania lub obrotu zwierzętami niektórych gatunków, zwłokami zwierzęcymi, produktami, surowcami i produktami rolnymi oraz innymi przedmiotami, które mogą spowodować szerzenie się choroby zakaźnej zwierząt; ”;

18) w art. 46 w ust. 3:

a) pkt 1 otrzymuje brzmienie:

„1) określa obszar, na którym występuje choroba zakaźna zwierząt lub zagrożenie wystąpienia tej choroby, jako obszar zapowietrzony i zagrożony oraz sposób oznakowania tych obszarów lub”,

b) pkt 4 otrzymuje brzmienie:

„4) ogranicza przemieszczanie lub obrót albo zakazuje przemieszczania lub obrotu zwierzętami niektórych gatunków, zwłokami zwierzęcymi, produktami, surowcami i produktami rolnymi oraz innymi przedmiotami, które mogą spowodować szerzenie się choroby zakaźnej zwierząt, lub”;

19) w art. 48:

a) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Minister właściwy do spraw rolnictwa może, w przypadku wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w drodze rozporządzenia, zakazać wprowadzania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zwierząt, produktów lub przedmiotów, które mogą przenosić tę chorobę, z całego terytorium tego państwa lub jego części, mając na uwadze ochronę zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej.”,

b) ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Zakaz obowiązuje do czasu wydania przez Komisję Europejską decyzji w sprawie zakazu handlu zwierzętami lub produktami, które mogą przenosić tę chorobę.”,

c) dodaje się ust. 6 w brzmieniu:

„6. Jeżeli Główny Lekarz Weterynarii ustali, że w okresie między prawdopodobnym wprowadzeniem czynnika zakaźnego wywołującego chorobę zakaźną zwierząt do gospodarstwa a zastosowaniem ograniczeń, nakazów lub zakazów, o których mowa w art. 44-47, doszło do przemieszczenia zwierząt lub produktów z obszarów objętych tymi ograniczeniami, nakazami lub zakazami, informuje o tym państwa członkowskie Unii Europejskiej i Komisję Europejską.”;

20) art. 51 otrzymuje brzmienie:

„Art. 51. 1. Organy Inspekcji Weterynaryjnej prowadzą system zbierania, przechowywania, analizowania, przetwarzania danych i przekazywania informacji dotyczących występowania chorób zakaźnych zwierząt podlegających obowiązkowi zwalczania i obowiązkowi rejestracji, a także podlegających obowiązkowi monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych oraz związanej z nimi oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe.

2. Podmioty świadczące usługi z zakresu medycyny weterynaryjnej oraz zakłady higieny weterynaryjnej i inne laboratoria w rozumieniu przepisów o Inspekcji Weterynaryjnej przekazują powiatowemu lekarzowi weterynarii:

1) informację o podejrzeniu wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt podlegającej notyfikacji w Unii Europejskiej - niezwłocznie po powzięciu takiego podejrzenia;

2) comiesięczne informacje o:

a) chorobach zakaźnych zwierząt podlegających obowiązkowi rejestracji,

b) chorobach odzwierzęcych i odzwierzęcych czynnikach chorobotwórczych podlegających obowiązkowi monitorowania,

c) wynikach monitorowania oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe.

3. Powiatowy lekarz weterynarii prowadzi księgi zawierające informacje o:

1) chorobach zakaźnych zwierząt podlegających:

a) notyfikacji w Unii Europejskiej,

b) obowiązkowi zwalczania,

c) obowiązkowi rejestracji;

2) chorobach odzwierzęcych i odzwierzęcych czynnikach chorobotwórczych podlegających obowiązkowi monitorowania;

3) wynikach monitorowania oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe.

4. Powiatowy lekarz weterynarii przekazuje wojewódzkiemu lekarzowi weterynarii:

1) informację o powzięciu podejrzenia lub o stwierdzeniu choroby zakaźnej zwierząt podlegającej:

a) obowiązkowi zwalczania lub

b) notyfikacji w Unii Europejskiej

- niezwłocznie po powzięciu tego podejrzenia lub stwierdzeniu choroby;

2) informację o:

a) wygaszaniu ogniska chorób, o których mowa w pkt 1,

b) wygaszeniu ogniska chorób, o których mowa w pkt 1 lit. b - niezwłocznie po jego dokonaniu;

3) comiesięczną informację o:

a) chorobach zakaźnych zwierząt podlegających obowiązkowi rejestracji,

b) chorobach odzwierzęcych i odzwierzęcych czynnikach chorobotwórczych podlegających obowiązkowi monitorowania,

c) wynikach monitorowania oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe.

5. Powiatowy lekarz weterynarii przekazuje niezwłocznie:

1) sąsiednim powiatowym lekarzom weterynarii informacje o:

a) podejrzeniu lub stwierdzeniu wystąpienia:

- choroby wymienionej w pkt 1-15 załącznika nr 2,

- choroby odzwierzęcej lub odzwierzęcego czynnika chorobotwórczego podlegających obowiązkowi monitorowania,

b) wystąpieniu choroby zakaźnej zwierząt podlegającej notyfikacji w Unii Europejskiej,

c) wygaszaniu ogniska chorób, o których mowa w lit. a i b;

2) państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu informację o wystąpieniu choroby odzwierzęcej lub odzwierzęcego czynnika chorobotwórczego podlegających obowiązkowi monitorowania.

6. Wojewódzcy lekarze weterynarii przekazują informacje, o których mowa w ust. 4, Głównemu Lekarzowi Weterynarii, który:

1) przechowuje, analizuje i opracowuje otrzymane informacje;

2) informuje, wykonując postanowienia umów międzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska jest stroną, właściwe organizacje międzynarodowe o występowaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej chorób zakaźnych zwierząt podlegających obowiązkowi zwalczania;

3) powiadamia Komisję Europejską oraz inne państwa członkowskie Unii Europejskiej o:

a) chorobach zakaźnych zwierząt podlegających notyfikacji w Unii Europejskiej oraz o wygaszaniu ognisk tych chorób,

b) wynikach monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych,

c) wynikach monitorowania oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe.

7. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia:

1) wykaz chorób zakaźnych zwierząt podlegających notyfikacji w Unii Europejskiej,

2) zakres, sposób i terminy przekazywania przez powiatowych i wojewódzkich lekarzy weterynarii, a także podmioty, o których mowa w ust. 2, informacji o chorobach wymienionych w wykazie, o którym mowa w ust. 1 w pkt 1,

3) zakres, sposób i terminy dokonywania przez Głównego Lekarza Weterynarii powiadomienia, o którym mowa w ust. 6 pkt 3 lit. a

- mając na względzie potrzebę ujednolicenia sposobu powiadamiania o występowaniu tych chorób w państwach członkowskich Unii Europejskiej.

8. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia:

1) zakres, sposób i terminy przekazywania przez powiatowych i wojewódzkich lekarzy weterynarii, a także podmioty, o których mowa w ust. 2, informacji o:

a) występowaniu chorób zakaźnych zwierząt podlegających obowiązkowi zwalczania,

b) występowaniu chorób zakaźnych zwierząt podlegających obowiązkowi rejestracji,

c) wynikach monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych oraz związanej z nimi oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe,

2) wzory ksiąg, o których mowa w ust. 3,

3) zakres, sposób i terminy dokonywania przez Głównego Lekarza Weterynarii powiadomienia, o którym mowa w ust. 6 pkt 3 lit. b i c

- mając na względzie zapewnienie sprawnego funkcjonowania systemu przechowywania i przekazywania informacji oraz powiadamiania Komisji Europejskiej.”;

21) art. 52 otrzymuje brzmienie:

„Art. 52. 1. Obowiązkowi monitorowania podlegają choroby odzwierzęce oraz odzwierzęce czynniki chorobotwórcze, których wykaz jest określony w załączniku nr 5.

2. Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, inne niż wymienione w załączniku nr 5 choroby odzwierzęce i odzwierzęce czynniki chorobotwórcze podlegające obowiązkowi monitorowania, mając na uwadze tendencje epizootyczne i epidemiczne wśród zwierząt i ludzi, obecność odzwierzęcych czynników chorobotwórczych w środkach żywienia zwierząt lub żywności oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej.

3. Obowiązek monitorowania obejmuje zbieranie, przechowywanie, analizowanie i rozpowszechnianie danych dotyczących chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych oraz związanej z nimi oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe.

4. W zakresie realizacji obowiązku monitorowania:

1) Główny Lekarz Weterynarii i Główny Inspektor Sanitarny zapewniają:

a) że wyniki monitorowania są zbierane, przechowywane, analizowane oraz niezwłocznie udostępniane do publicznej wiadomości,

b) że monitorowanie obejmuje wszystkie etapy produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego,

c) stałą współpracę polegającą na wymianie informacji i szczegółowych danych dotyczących występowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych oraz związanej z nimi oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe;

2) Główny Inspektor Sanitarny prowadzi badania epidemiologiczne ognisk chorób odzwierzęcych przenoszonych przez żywność;

3) Główny Lekarz Weterynarii współpracuje z Komisją Europejską.

5. Za ognisko, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, uważa się wystąpienie:

1) w określonych warunkach co najmniej 2 przypadków zachorowań ludzi na chorobę odzwierzęcą przenoszoną przez żywność lub zakażeń ludzi czynnikiem chorobotwórczym wywołującym tę chorobę lub

2) sytuacji, w której obserwowana liczba przypadków zachorowań na tę chorobę przekracza liczbę spodziewaną i zachorowania te są powiązane z jednym źródłem pokarmu lub istnieje prawdopodobieństwo takiego powiązania.

6. Minister właściwy do spraw rolnictwa informuje Komisję Europejską o organie właściwym do współpracy z Komisją Europejską w zakresie obowiązku monitorowania.”;

22) po art. 52 dodaje się art. 52a-52c w brzmieniu:

„Art. 52a. 1. Główny Lekarz Weterynarii w porozumieniu z Głównym Inspektorem Sanitarnym może opracować projekt programu monitorowania lub skoordynowanego programu monitorowania obejmującego jedną lub wiele chorób odzwierzęcych lub odzwierzęcych czynników chorobotwórczych podlegających obowiązkowi monitorowania.

2. Projekt programu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia w szczególności:

1) w przypadku programu monitorowania:

a) określenie populacji (gatunków) zwierząt lub etapów produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego,

b) charakter i rodzaj danych, które mają być zebrane w ramach programu monitorowania,

c) definicje przypadków,

d) rodzaje próbek oraz zasady ich pobierania i przekazywania do badań,

e) metody prowadzenia badań laboratoryjnych,

f) zakres, sposób i terminy przekazywania informacji pomiędzy organami Inspekcji Weterynaryjnej oraz Państwowej Inspekcji Sanitarnej;

2) w przypadku skoordynowanego programu monitorowania:

a) cel programu,

b) okres obowiązywania programu,

c) obszar geograficzny lub region objęty programem,

d) choroby odzwierzęce i odzwierzęce czynniki chorobotwórcze objęte monitorowaniem,

e) rodzaje próbek i wymagania, jakie powinny spełniać te próbki,

f) minimalną liczbę pobieranych próbek,

g) metody prowadzenia badań laboratoryjnych,

h) organy właściwe do realizacji programu i ich zadania,

i) źródła finansowania realizacji programu,

j) szacunkowe koszty realizacji programu i sposób ich pokrycia,

k) sposób i termin przedstawienia sprawozdania z realizacji programu.

3. Główny Lekarz Weterynarii i Główny Inspektor Sanitarny po ustanowieniu przez Komisję Europejską programu monitorowania lub skoordynowanego programu monitorowania zapewniają jego realizację.

4. Główny Lekarz Weterynarii przekazuje Komisji Europejskiej informacje o wynikach realizacji programu, o którym mowa w ust. 3.