Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie rodzajów i wykazu stanowisk, na których pracownicy Służby Więziennej wykonują obowiązki służbowe w stałym i bezpośrednim kontakcie z osobami pozbawionymi wolności, oraz trybu przyznawania dodatku do wynagrodzenia z tego tytułu

§ 1.

1. Pracownicy Służby Więziennej, zwani dalej „pracownikami”, zatrudnieni na stanowiskach:

1) penitencjarnych albo ochronnych w zakładach karnych lub aresztach śledczych,

2) nadzoru pracy osoby pozbawionej wolności w zakładach karnych lub aresztach śledczych albo w Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej, ośrodku szkolenia Służby Więziennej lub ośrodku doskonalenia kadr Służby Więziennej,

3) kierowniczych, samodzielnych i administracyjnych w zakładach karnych lub aresztach śledczych

2. Rodzaje i wykaz stanowisk, o których mowa w ust. 1, określa załącznik do rozporządzenia.

§ 2.

1. Dodatek do wynagrodzenia z tytułu wykonywania obowiązków służbowych w stałym i bezpośrednim kontakcie z osobami pozbawionymi wolności, zwany dalej „dodatkiem”, przyznaje kierownik jednostki organizacyjnej Służby Więziennej, w której pracownik jest zatrudniony.

2. Przyznanie dodatku następuje na wniosek bezpośredniego przełożonego pracownika.

§ 3.

We wniosku należy określić:

1) imię i nazwisko pracownika;

2) zajmowane przez pracownika stanowisko ujęte w wykazie, o którym mowa w § 1 ust. 2;

3) zakres i charakter obowiązków służbowych wykonywanych przez pracownika w stałym i bezpośrednim kontakcie z osobami pozbawionymi wolności;

4) wymiar czasu pracy w bezpośrednim kontakcie z osobami pozbawionymi wolności;

5) ogólny wymiar czasu pracy pracownika wynikający z umowy o pracę;

6) proponowaną wysokość dodatku, która nie może przekroczyć:

a) 50% wynagrodzenia zasadniczego pracownika zatrudnionego na stanowisku penitencjarnym albo ochronnym,

b) 40% wynagrodzenia zasadniczego pracownika zatrudnionego na stanowisku nadzoru pracy osoby pozbawionej wolności,

c) 30% wynagrodzenia zasadniczego pracownika zatrudnionego na stanowisku kierowniczym, samodzielnym albo administracyjnym;

7) datę nabycia przez pracownika prawa do otrzymywania dodatku.

§ 4.

W razie zmiany przesłanek, o których mowa w § 3 pkt 2-6, uzasadniających podwyższenie, obniżenie albo utratę prawa do dodatku bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany sporządzić nowy wniosek, w którym poza informacjami określonymi w § 3 powinien określić dzień, z którym pracownik straci prawo do otrzymywania dodatku.

§ 5.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r.