Art. 37a

1. W przypadku transakcji płatniczych realizowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub w obrocie z państwami członkowskimi innymi niż Rzeczpospolita Polska płatnik i odbiorca ponoszą opłaty określone w umowie zawartej przez każdego z nich ze swoim dostawcą, jeżeli zarówno dostawca płatnika, jak i dostawca odbiorcy lub jedyny dostawca danej transakcji płatniczej wykonują działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa członkowskiego. 2. Dostawca nie uniemożliwia odbiorcy żądania od płatnika opłaty, oferowania mu zniżki lub kierunkowania jego wyboru w inny sposób, tak aby skorzystał z określonego instrumentu płatniczego. Ewentualne opłaty pobierane z tego tytułu nie mogą przekraczać kosztów bezpośrednich ponoszonych przez odbiorcę z tytułu korzystania z określonego instrumentu płatniczego.

W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 20.

Ze zmianą wprowadzoną przez art. 7 pkt 7 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 6; wejdzie w życie z dniem 9 stycznia 2027 r. Dodany przez art. 7 pkt 7 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 6; wejdzie w życie z dniem 9 stycznia 2027 r.

W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 23.

Ze zmianą wprowadzoną przez art. 7 pkt 7 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 6; wejdzie w życie z dniem 9 stycznia 2027 r. 3. Odbiorca nie pobiera opłat za korzystanie z instrumentów płatniczych, w przypadku których opłaty interchange są regulowane w przepisach rozdziału II rozporządzenia (UE) 2015/751, ani za te usługi płatnicze, do których zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r. ustanawiającego wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 924/2009.