Art. 8

1. Nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami , znajdujące się w granicach parków narodowych, pozostające w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy we władaniu parków narodowych, niestanowiące własności Skarbu Państwa, stają się z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, z mocy prawa, własnością Skarbu Państwa za odszkodowaniem, z zastrzeżeniem ust. 4.

2. W odniesieniu do nieruchomości, o których mowa w ust. 1, parki narodowe nabywają z mocy prawa, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, prawo użytkowania wieczystego oraz własność położonych na tych nieruchomościach budynków oraz innych urządzeń i lokali.

3. Nabycie praw, o których mowa w ust. 2, potwierdza wojewoda w drodze decyzji administracyjnej. Odwołania od decyzji wojewody rozpatruje minister właściwy do spraw środowiska.

4. Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, ustala się i wypłaca według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek dotychczasowego właściciela nieruchomości, złożony w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia 31 grudnia 2015 r. Po upływie tego okresu roszczenie o odszkodowanie nie przysługuje. Roszczenie o odszkodowanie nie przysługuje również w przypadku, gdy nieruchomość, o której mowa w ust. 1, pozostawała w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy w posiadaniu samoistnym parku narodowego nieprzerwanie przez okres co najmniej 30 lat.

5. Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, w przypadku nieruchomości oddanych w użytkowanie wieczyste parkom narodowym oraz stanowiących ich własność położonych na tych nieruchomościach budynków oraz innych urządzeń i lokali, wypłaca park narodowy.

6. Podstawę do ustalenia wysokości odszkodowania stanowi wartość nieruchomości według stanu z dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, przy czym nie uwzględnia się wzrostu jej wartości spowodowanego trwałymi nakładami poczynionymi po utracie władania nieruchomością przez dotychczasowego właściciela.