§ 3

1. Odznaka jest nadawana decyzją Ministra Obrony Narodowej weteranom poszkodowanym-żołnierzom, którzy odnieśli w wyniku wypadków pozostających w związku z działaniami poza granicami państwa, o których mowa w art. 4 pkt 15 ustawy:

1) rany, które wymagają interwencji chirurgicznej, powstałe w związku z:

a) działaniami podejmowanymi w ramach uderzenia na przeciwnika bądź odparcia jego uderzeń,

b) zamachem lub innym bezprawnym działaniem wymierzonym przeciwko żołnierzowi,

c) innymi działaniami bojowymi pozostającymi w bezpośrednim związku z wykonywaniem zadań przez żołnierza

2) kontuzje będące uszczerbkiem na zdrowiu, niewymagającym interwencji chirurgicznej, który powoduje czasową lub całkowitą niezdolność do działań bojowych, powstałym w sytuacjach, o których mowa w pkt 1 lit. a albo lit. b, z wyłączeniem przypadków, w których żołnierz przy wykonywaniu zadań nie przestrzegał obowiązujących zasad bezpieczeństwa.

2. Odznaka nie przysługuje osobie skazanej prawomocnym wyrokiem sądu, o którym mowa w art. 6 ustawy.