§ 37

Na liniach kolejowych powinno się stosować następujące wartości maksymalne pochylenia podłużnego:

1) w torach linii ruchu mieszanego lub towarowego - 12,5%,

2) w torach linii przeznaczonych dla ruchu pasażerskiego - 25%,

3) w torach przeznaczonych do postoju pojazdów kolejowych odłączonych od czynnego pojazdu trakcyjnego - 2,5%o,

4) w torach linii przebudowywanych - nie większe niż występujące przed przebudową albo zgodne z wymaganiami określonymi w pkt 1-3.

22) w § 38:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

2. W trudnych warunkach terenowych odległość między załomami profilu podłużnego może być zmniejszona do 1/3 długości najdłuższego pociągu.

b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

2a. W strefie połączeń torowych dopuszcza się stosowanie odległości między załomami profilu podłużnego mniejszych niż 1/3 długości najdłuższego pociągu.

c) uchyla się ust. 3 i 4,

d) po ust. 10 dodaje się ust. l0a w brzmieniu:

1) promień łuku pionowego nie powinien być mniejszy niż 5000 m,

2) pochylenie rampy przechyłkowej powinno spełniać warunek:

23) w § 42 uchyla się ust. 9;

24) uchyla się § 44;

25) w § 45 uchyla się ust. 2-4;

26) w § 49:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

1. Konstrukcja nawierzchni kolejowej na obiektach inżynieryjnych bez naziomu powinna posiadać niezależne od ustroju konstrukcyjnego obiektu podpory toków szynowych.

b) uchyla się ust. 2 i 3,

c) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

4. Podtorze i nawierzchnia w sąsiedztwie przyczółków powinna posiadać wzmocnioną konstrukcję uniemożliwiającą zróżnicowane osiadania wywołane różnicą ustrojów konstrukcyjnych oraz sprężystości podłoża.

27) w § 50 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

2. Światło wiaduktów kolejowych nad drogami publicznymi powinno odpowiadać wymaganiom skrajni drogi odpowiedniej dla danej klasy drogi, a w przypadku przebudowy wiaduktu nie może być ono mniejsze niż przed przebudową.

28) w § 55 ust. 7 otrzymuje brzmienie:

7. Konstrukcje wsporcze sieci jezdnej mogą być wykorzystane do podwieszenia wyizolowanych przewodów linii optotelekomunikacyjnych oraz elektroenergetycznych średniego napięcia zasilających obiekty i urządzenia służące do prowadzenia ruchu pociągów.

29) w § 57 uchyla się ust. 4;

30) w § 89 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

1. W łukach o promieniu 4000 m i mniejszym zewnętrzny tok szynowy powinien być podniesiony w stosunku do toku wewnętrznego o wartość przechyłki (h) wyliczonej ze wzoru:

31) w § 96 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

1. Rozjazdy układane w torach głównych zasadniczych i głównych dodatkowych powinny posiadać skosy nie większe niż 1:9.

32) w § 98:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

1. Obiekty do obsługi osób projektuje się, buduje lub przebudowuje przy zachowaniu wymagań technicznych specyfikacji interoperacyjności systemu kolei, w tym:

1) decyzji Komisji 2008/164/WE z dnia 21 grudnia 2007 r. dotyczącej technicznej specyfikacji interoperacyjności w zakresie aspektu „Osoby o ograniczonej możliwości poruszania się” transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych i transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości ,

2) decyzji Komisji 2008/163/WE z dnia 20 grudnia 2007 r. dotyczącej technicznej specyfikacji interoperacyjności w zakresie aspektu „Bezpieczeństwo w tunelach kolejowych” transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych i transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości .

b) uchyla się ust. 2,

c) w ust. 3 pkt 4 otrzymuje brzmienie:

4) możliwość obsługi osób o ograniczonej możliwości poruszania się;

d) uchyla się ust. 5 i 6;

e) ust. 7 i 8 otrzymują brzmienie:

7. Odległość krawędzi peronu od osi toru powinna być projektowana przy zachowaniu wymagań skrajni budowli.

8. Wysokość peronu powinna wynosić 0,76 m albo 0,55 m nad główkę szyny w zależności od typu pojazdu kolejowego zatrzymującego się przy peronie.

f) po ust. 8 dodaje się ust. 8a w brzmieniu:

8a. W przypadku peronów o wysokości 0,76 m projektowaną odległość krawędzi peronu od osi toru X należy obliczać zgodnie z poniższym wzorem, uwzględniającym wpływ łuków i przechyłek, przy czym wynik należy zaokrąglać w górę do 5 mm:

g) w ust. 9 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:

h) po ust. 9 dodaje się ust. 9a w brzmieniu:

9a. W przypadku peronów przeznaczonych wyłącznie do obsługi pociągów ruchu regionalnego dopuszcza się stosowanie peronów o długości nie mniejszej niż 85 m.

i) ust. 10 otrzymuje brzmienie:

10. Przy ustalaniu szerokości peronu powinno się uwzględniać szerokość:

1) strefy zagrożenia przy każdej krawędzi peronu,

2) trasy wolnej od przeszkód o stałej szerokości,

3) powierzchni użytkowej, która powinna posiadać wymiary dostosowane do projektowanego zagospodarowania peronu i szacunkowej ilości podróżnych.

j) po ust. 10 dodaje się ust. l0a w brzmieniu:

1) 2,5 m w przypadku peronów jednokrawędziowych,

2) 3,3 m w przypadku peronów dwukrawędziowych.

k) ust. 11 i 12 otrzymują brzmienie:

11. Strefę zagrożenia w rozumieniu decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1, wyznacza się w formie przyległego do krawędzi peronu pasa o stałej szerokości zapewniającej dostęp do pociągu, która powinna wynosić nie mniej niż:

1) 0,75 m - przy krawędziach peronowych, przy których wszystkie pojazdy kolejowe zatrzymują się lub przy których prędkość pojazdu bez zatrzymania wynosi nie więcej niż 60 km/h,

2) 1,00 m - przy krawędziach peronowych, przy których możliwe są przejazdy pojazdów kolejowych bez zatrzymania z prędkością większą niż 60 km/h, lecz mniejszą niż 140 km/h,

3) 1,50 m - przy krawędziach peronowych, przy których możliwe są przejazdy pojazdów kolejowych bez zatrzymania z prędkością większą lub równą 140 km/h, lecz mniejszą lub równą 200 km/h.

12. Strefę zagrożenia oznacza się:

1) ostrzegawczym pasem dotykowym o stałej szerokości nie mniejszej niż 0,40 m i nie większej niż 0,60 m,

2) ostrzegawczą linią wizualną o stałej szerokości nie mniejszej niż 0,10 m i nie większej niż 0,20 m w kolorze żółtym lub innym kontrastującym z kolorem posadzki - umiejscowioną na powierzchni strefy zagrożenia przy jej granicy z ostrzegawczym pasem dotykowym.

l) po ust. 12 dodaje się ust. 12a-12c w brzmieniu:

12a. Ostrzegawczy pas dotykowy powinien posiadać formę jednakowych znaków wypukłych o następujących parametrach:

1) znak wypukły powinien mieć formę ściętego stożka lub sfery kuli o:

a) wysokości nie mniejszej niż 5 mm i nie większej niż 8 mm,

b) średnicy podstawy nie mniejszej niż 30 mm i nie większej niż 40 mm,

2) znaki powinny być rozmieszczone w układzie siatki prostokątnej o wymiarach boków nie mniejszych niż 60 mm i nie większych niż 120 mm.

12b. Ostrzegawczym pasem dotykowym oznacza się także miejsca, w których w ciągu komunikacyjnym występują bariery architektoniczne lub inne przeszkody, w szczególności schody oraz granice obszaru dostępnego dla pasażerów.

12c. Ostrzegawczą linią wizualną o szerokości nie mniejszej niż 0,05 m oznacza się również krawędzie pierwszego stopnia schodów w górę i pierwszego stopnia schodów w dół, na powierzchni poziomej i pionowej tych stopni.

m) uchyla się ust. 13-16,

n) po ust. 17 dodaje się ust. 17a i 17b w brzmieniu:

17a. Szerokość trasy wolnej od przeszkód na peronie nie może wynosić mniej niż 1,60 m, z wyjątkiem:

1) odcinków końcowych peronu dwukrawędziowego, na których dopuszcza się zastosowanie szerokości trasy 0,80 m przy każdej strefie zagrożenia pod warunkiem, że szerokość peronu nie będzie mniejsza niż 3,3 m, a pomiędzy tak zwężonymi trasami nie będzie jakiejkolwiek zabudowy,

2) peronów jednokrawędziowych o szerokości strefy zagrożenia wynoszącej 1,5 m, na których wymaga się w takich przypadkach zastosowania szerokości trasy nie mniejszej niż szerokość danej strefy zagrożenia, powiększonej o co najmniej 0,5 m.

17b. Na trasie wolnej od przeszkód na peronie dopuszcza się usytuowanie:

1) podpór wiat i innych słupów o długości nieprzekraczającej 1 m w rozstawie nie mniejszym niż 2,4 m pod warunkiem, że ich odległość od strefy zagrożenia wynosi 0,80 m lub więcej,

2) konstrukcji stałych o długości nieprzekraczającej 10 m pod warunkiem, że ich odległość od strefy zagrożenia wynosi 1,2 m lub więcej, a odległość od krawędzi peronu wynosi 2 m lub więcej.

o) ust. 18 otrzymuje brzmienie:

18. Nawierzchnia peronów powinna mieć właściwości przeciwpoślizgowe również w warunkach zawilgocenia oraz powinna być ułożona ze spadkiem poprzecznym 1-3 %; wartość spadku w strefie zagrożenia nie powinna przekraczać 1%.

p) w ust. 20 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:

q) uchyla się ust. 21;

33) w §126:

a) uchyla się ust. 3,

b) po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu:

3a. Przy torach wydzielonych dla SKM dopuszczalne jest stosowanie wartości nominalnej wysokości peronów wynoszącej 0,96 m nad główkę szyny.

34) w § 130 uchyla się ust. 3;

35) w § 131 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

2. Do kolei niekonwencjonalnych zalicza się w szczególności koleje jednoszynowe, koleje na poduszkach powietrznych lub magnetycznych.

36) w dziale VIII uchyla się rozdział 2;

37) użyte w rozporządzeniu w różnym przypadku i liczbie wyrazy „zarząd kolei” zastępuje się użytymi w odpowiednim przypadku i liczbie wyrazami „zarządca infrastruktury”.