Rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie szczegółowych warunków bezpiecznego uprawiania żeglugi przez statki morskie

Rozdział 5 — Przepisy przejściowe i końcowe

§ 40

Obowiązuje

Brzmienie według tekstu jednolitego Dz.U. 2026 poz. 142 z 9 lutego 2026. Późniejszych zmian tego aktu nie znamy.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia .

Rozporządzenie zostało ogłoszone w dniu 13 stycznia 2015 r.

Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 sierpnia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków bezpiecznego uprawiania żeglugi przez statki morskie (Dz. U. poz. 1452, z 2006 r. poz. 515 oraz z 2011 r. poz. 496), które zgodnie z art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. poz. 1368, z 2012 r. poz. 1068, z 2013 r. poz. 852 oraz z 2014 r. poz. 609 i 768) utraciło moc z dniem 26 lipca 2013 r.

Załączniki do rozporządzenia z dnia 9 grudnia 2014 r. (Dz. U. z 2026 poz. ……)

Załącznik nr 1

Załącznik nr 1 LICZBA, RODZAJ I ROZMIESZCZENIE ŚRODKÓW

LICZBA, RODZAJ I ROZMIESZCZENIE ŚRODKÓW I URZĄDZEŃ RATUNKOWYCH NA STATKUI URZĄDZEŃ RATUNKOWYCH NA STATKU

I. Postanowienia ogólne

1. Jeżeli wyposażenie w środki ratunkowe jest uzależnione od długości statku, przyjmuje się jego długość pomiarową określoną przepisami Międzynarodowej konwencji o pomierzaniu pojemności statków z 1969 r., sporządzonej w Londynie dnia 23 czerwca 1969 r. (Dz. U. z 1983 r. poz. 247 i 248).

2. Środki i urządzenia ratunkowe powinny odpowiadać aktualnym wymaganiom określonym w Konwencji SOLAS, Kodeksie LSA i ustawie z dnia 2 grudnia 2016 r. o wyposażeniu morskim (Dz. U. z 2025 r. poz. 572) oraz posiadać odpowiednie atesty podmiotów uznanych przez administrację morską i dokonujących atestacji urządzeń i wyposażenia statku – jeżeli są wymagane. W przypadku statków zbudowanych przed dniem 1 maja 2004 r. wymaganie to dotyczy tylko nowo montowanego wyposażenia. 3. Armator sporządza plan rozmieszczenia środków i urządzeń ratunkowych na statku. Plan może być połączony z planem ochrony przeciwpożarowej pod warunkiem zachowania czytelności i przejrzystości.

4. Znajdujące się na statku niesprawne urządzenia ratunkowe, które nie są wymagane przez przepisy niniejszego załącznika do rozporządzenia, demontuje się i usuwa ze statku.

5. „Skuteczne urządzenie służące do ratowania człowieka za burtą statku” oznacza urządzenie gwarantujące podniesienie nieprzytomnego rozbitka. Skuteczność urządzenia sprawdza się za pomocą praktycznego ćwiczenia, które polega na tym, że za burtę statku będącego w ruchu wyrzuca się manekina, którego na pokład wciąga załoga.

6. Na statkach pasażerskich przed odcumowaniem statku przeprowadza się dla pasażerów instruktaż, który dotyczy rozmieszczenia pasów ratunkowych, dróg ewakuacyjnych i miejsc zbiórek, oraz demonstruje się zakładanie pasa ratunkowego – dotyczy to tylko rejsów minimum 30-minutowych.

7. Statek towarowy i specjalistyczny o pojemności brutto (GT) 500 jednostek i powyżej uprawiające żeglugę krajową wyposaża się w środki i urządzenia ratunkowe określone przez właściwego dyrektora urzędu morskiego, jeżeli jest to możliwe, w takim zakresie jak statek uprawiający żeglugę międzynarodową, a w każdym przypadku – w minimum takim zakresie jak statek o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek odpowiadający tym statkom pod względem charakteru i rodzaju uprawianej żeglugi.

8. Wymagań Kodeksu LSA w zakresie wyposażenia łodzi lub tratw ratunkowych nie stosuje się do jednostek uprawiających żeglugę portową.

W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 7 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.

II. Wyposażenie w środki i urządzenia ratunkowe istniejących statków pasażerskich w żegludze krajowej o długości poniżej 24 m, statków pasażerskich w pasażerskiej żegludze krajowej zbudowanych z materiałów innych niż stal lub bez napędu mechanicznego, lub uprawiających wyłącznie żeglugę portową oraz szybkich statków pasażerskich i promów w żegludze krajowej uprawiających wyłącznie żeglugę portową

Klasa statku /

Lp. Typ statku obszar Liczba i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych żeglugi

Statki pasażerskie odbywające podróże w żegludze krajowej

1 Statki pasażerskie B, C 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do o długości 24 m pomieszczenia 125 % liczby osób na nowych statkach. Na istniejących i powyżej statkach dopuszcza się liczbę łodzi lub tratw ratunkowych, które są zbudowane wystarczające, aby pomieścić 110 % osób. Jeżeli nie można łatwo z materiałów przemieszczać tratw z burty na burtę na tym samym pokładzie, należy innych niż stal zwiększyć ich pojemność na każdej z burt do ogólnej liczby osób na statku.

2. Łódź ratownicza z możliwością wodowania z każdej burty.

3. Koła ratunkowe: co najmniej 8 sztuk, z których 2 powinny być wyposażone w pławkę świetlno-dymną, pozostałe w linkę ratunkową, a 50 % wszystkich – w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną. 4. Pasy ratunkowe dla 105 % liczby osób na statku oraz dziecięce pasy ratunkowe dla każdego przewożonego dziecka, w liczbie niemniejszej niż 10 % ogólnej liczby osób na statku.

5. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet

2 Statki pasażerskie B, C 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do o długości poniżej pomieszczenia 125 % liczby osób na nowych statkach. Na istniejących 24 m statkach dopuszcza się liczbę łodzi lub tratw ratunkowych, które są wystarczające, aby pomieścić 110 % osób. Jeżeli nie można łatwo przemieszczać tratw z burty na burtę na tym samym pokładzie, należy zwiększyć ich pojemność na każdej z burt do ogólnej liczby osób na statku.

2. Łódź ratownicza z możliwością wodowania z każdej burty lub inne skuteczne urządzenie ratownicze służące do ratowania człowieka za burtą. 3. Koła ratunkowe: co najmniej 4 sztuki, z których 2 powinny być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną, a pozostałe – w linkę ratunkową.

4. Pasy ratunkowe dla 105 % liczby osób na statku oraz dziecięce pasy ratunkowe dla każdego przewożonego dziecka, w liczbie niemniejszej niż 10 % ogólnej liczby osób na statku.

5. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet

Statki pasażerskie odbywające podróże w żegludze osłoniętej

1 Statki pasażerskie D, a także C na 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do zachód od linii pomieszczenia 125 % liczby osób na nowych statkach. Na istniejących Hel – Świbno statkach dopuszcza się liczbę łodzi lub tratw ratunkowych, które są na Zatoce wystarczające, aby pomieścić 110 % osób. Jeżeli nie można łatwo

Gdańskiej przemieszczać tratw z burty na burtę na tym samym pokładzie, należy zwiększyć ich pojemność na każdej z burt do ogólnej liczby osób na statku.

2. Łódź ratownicza z możliwością wodowania z każdej burty lub inne skuteczne urządzenie ratownicze służące do ratowania człowieka za burtą.

Obszary żeglugi określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 4 marca 2020 r. w sprawie wykazów obszarów pasażerskiej żeglugi krajowej (Dz. U. poz. 451).

Klasa statku /

Lp. Typ statku obszar Liczba i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych żeglugi

3. Koła ratunkowe:

a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,

b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej

– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną, a pozostałe – w linkę ratunkową.

4. Pasy ratunkowe dla 105 % liczby osób na statku oraz dziecięce pasy ratunkowe dla każdego przewożonego dziecka, w liczbie niemniejszej niż 10 % ogólnej liczby osób na statku

Statki pasażerskie odbywające żeglugę portową

1 Statki pasażerskie Porty 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe lub dwustronne tratwy ratunkowe i szybkie statki i przystanie o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób pasażerskie portowe na statku.

2. Łódź ratownicza z możliwością wodowania z każdej burty lub inne skuteczne urządzenie ratownicze służące do ratowania człowieka za burtą.

3. Koła ratunkowe:

a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,

b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej, zbudowanych z materiałów innych niż stal

– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną, a pozostałe koła – w linkę ratunkową.

4. Pasy ratunkowe dla 105 % osób na statku oraz dziecięce pasy ratunkowe dla każdego przewożonego dziecka, w liczbie niemniejszej niż 10 % ogólnej liczby osób na statku

2 Promy Porty 1. Tratwy ratunkowe lub dwustronne tratwy ratunkowe o łącznej i przystanie pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na portowe promie.

2. Koła ratunkowe: co najmniej 4 sztuki, z których 1 koło na każdej burcie promu powinno być wyposażone w linkę ratunkową, a pozostałe koła – w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną.

3. Pasy ratunkowe dla 100 % osób na promie oraz dziecięce pasy ratunkowe dla każdego przewożonego dziecka, w liczbie niemniejszej niż 10 % ogólnej liczby osób na promie

Uwagi:

1. Na statkach pasażerskich klasy D uprawiających żeglugę w porze dziennej:

1) pławka świetlno-dymna może być zastąpiona pławką dymną;

2) pasy ratunkowe nie muszą być wyposażone w lampki świetlne.

2. Statki w pasażerskiej żegludze krajowej uprawiające żeglugę od dnia 15 kwietnia do dnia 15 października zamiast tratw ratunkowych mogą używać otwartych dwustronnych tratw pneumatycznych. Tratw pneumatycznych nie trzeba wyposażać w środki ochrony cieplnej i lekarstwa przeciwko chorobie morskiej.

3. Na promach odbywających żeglugę portową nie wymaga się tratw ratunkowych wyposażonych w zwalniaki hydrostatyczne, a jedynie tratw ratunkowych zamocowanych na haku odrzutnym.

4. Statek powinien posiadać przynajmniej jedną drabinkę do wsiadania do środków ratunkowych z każdej burty, odpowiadającą wymaganiom pkt 6.1 Kodeksu LSA.

5. Komplet wyrzutni linki ratunkowej obejmuje 4 rakiety i 4 linki.

III. Wyposażenie w środki i urządzenia ratunkowe statków towarowych o pojemności brutto

(GT) poniżej 500 jednostek

Lp. Typ statku Rodzaj żeglugi Liczba i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych

1 Statki towarowe Międzynarodowa 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe: minimum 2 sztuki o łącznej inne niż pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na zbiornikowce statku. Jeżeli nie można łatwo przemieszczać tratw z burty na burtę na o pojemności tym samym pokładzie, należy zwiększyć ich pojemność na każdej z burt brutto (GT) poniżej do ogólnej liczby osób na statku.

500 jednostek 2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie służące do ratowania człowieka za burtą.

3. Koła ratunkowe:

a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,

b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej

– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną, 1 koło na każdej burcie w linkę ratunkową, a 50 % wszystkich kół – w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną.

Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno-dymna może być zastąpiona samoczynnie zapalającą się pławką świetlną i pławką dymną dostępną w sterówce z możliwością szybkiego jej użycia.

4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni.

5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku.

6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet

2 Statki towarowe Krajowa 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe: minimum 2 sztuki o łącznej inne niż pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na zbiornikowce statku. Jeżeli nie można łatwo przemieszczać tratw z burty na burtę na o pojemności tym samym pokładzie, należy zwiększyć ich pojemność na każdej brutto (GT) poniżej z burt do ogólnej liczby osób na statku.

500 jednostek

2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie służące do ratowania człowieka za burtą.

3. Koła ratunkowe:

a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,

b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej

– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną.

4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni.

5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku (nie dotyczy żeglugi osłoniętej i portowej).

6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1/2 kompletu (nie dotyczy żeglugi portowej i osłoniętej)

3 Zbiornikowce Międzynarodowa 1. Łodzie ratunkowe motorowe: minimum 2 sztuki o łącznej pojemności o pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku. brutto (GT) poniżej

Uwaga: Chemikaliowce, gazowce i zbiornikowce przewożące ładunki 500 jednostek niebezpieczne i zbudowane po dniu 1 lipca 1998 r. powinny być wyposażone w całkowicie zakryte łodzie ratunkowe (SOLAS III/31.1.6, 31.1.7).

Lp. Typ statku Rodzaj żeglugi Liczba i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych

2. Tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku. Jeżeli nie można łatwo przemieszczać tratw z burty na burtę na tym samym pokładzie, należy zwiększyć ich pojemność na każdej z burt do ogólnej liczby osób na statku. 3. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie służące do ratowania człowieka za burtą.

4. Koła ratunkowe:

a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,

b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej

5. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni.

6. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku.

7. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet

4 Zbiornikowce Krajowa 1. Łodzie ratunkowe: minimum 2 sztuki o łącznej pojemności o pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku. brutto (GT) poniżej Uwaga: Chemikaliowce, gazowce i zbiornikowce przewożące ładunki 500 jednostek niebezpieczne i zbudowane po dniu 1 lipca 1998 r. powinny być wyposażone w całkowicie zakryte łodzie ratunkowe (SOLAS

III/31.1.6, 31.1.7).

2. Tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku. W przypadku braku możliwości łatwego przemieszczania tratw z burty na burtę na tym samym pokładzie należy zwiększyć ich pojemność na każdej z burt do ogólnej liczby osób na statku (w żegludze portowej i osłoniętej tratwy nie są wymagane).

3. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie służące do ratowania człowieka za burtą.

4. Koła ratunkowe:

a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,

b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej

– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną.

5. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni.

6. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku (nie dotyczy żeglugi osłoniętej i portowej).

7. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1/2 kompletu (nie dotyczy żeglugi portowej i osłoniętej)

Uwagi:

1. W żegludze międzynarodowej wyposażenie łodzi ratunkowych i ratowniczych oraz tratw powinno być zgodne z Kodeksem LSA.

2. W żegludze krajowej łodzie ratunkowe i łodzie ratownicze powinny być wyposażone zgodnie z pkt 4.4.8 Kodeksu LSA, z wyjątkiem pkt 4.4.8.12 (racje żywnościowe) i pkt 4.4.8.26 (zestaw do łowienia ryb). Tratwy ratunkowe powinny zawierać wyposażenie typu SOLAS B-pack.

3. W żegludze osłoniętej i portowej łodzie ratunkowe i łodzie ratownicze wyposaża się w:

1) 2 bosaki łodziowe;

2) pływający czerpak i wiadro;

3) 2 falenie (zgodnie z pkt 4.4.8.7 Kodeksu LSA);

4) toporek;

5) nierdzewny czerpak do wody przymocowany na lince;

6) 2 rakiety spadochronowe;

7) 3 pochodnie ręczne;

8) wodoszczelną latarkę elektryczną;

9) egzemplarz tablicy sygnałów ratunkowych;

10) gwizdek;

11) apteczkę pierwszej pomocy;

12) nóż składany;

13) 2 pływające krążki ratunkowe;

14) pompę ręczną do efektywnego osuszania łodzi;

15) przenośne wyposażenie do gaszenia pożaru – uznanego typu;

16) skuteczny reflektor radarowy;

17) środki ochrony cieplnej.

4. W żegludze osłoniętej tratwy ratunkowe wyposaża się w:

1) pływający krążek ratunkowy przymocowany do pływającej linki o długości niemniejszej niż 30 m;

2) nóż, a dla tratw przeznaczonych dla 13 lub więcej osób – 2 noże;

3) czerpak pływający, a dla tratw przeznaczonych dla 13 lub więcej osób – 2 czerpaki;

4) 2 gąbki;

5) 2 dryfkotwy, w tym jedną przymocowaną na stałe do tratwy i jedną zapasową;

6) 2 wiosła łopatkowe;

7) gwizdek lub równorzędny środek sygnalizacji akustycznej;

8) 6 pochodni ręcznych mogących dawać światło czerwone co najmniej przez minutę;

9) wodoszczelną latarkę elektryczną do sygnalizacji błyskowej – z zapasową żarówką;

10) egzemplarz ilustrowanej tablicy sygnałów ratunkowych;

11) instrukcję przetrwania na tratwie;

12) apteczkę pierwszej pomocy umieszczoną w wodoszczelnym pojemniku;

13) zestaw naprawczy do naprawiania przebić w komorach wypornościowych;

14) pompkę dopełniającą lub mieszek;

15) włączaną ręcznie lampkę:

a) umieszczaną na wierzchołku namiotu tratwy,

b) której światło powinno być widoczne podczas ciemnej nocy i przy przejrzystym powietrzu z odległości co najmniej 2 Mm przez minimum 12 godzin,

c) która powinna być zasilana ogniwem uaktywnianym wodą morską i zapalać się samoczynnie po wodowaniu tratwy;

16) światło wewnątrz tratwy włączane ręcznie, zdolne do ciągłego świecenia przez minimum 12 godzin.

5. Komplet wyrzutni linki ratunkowej obejmuje 4 rakiety i 4 linki.

IV. Wyposażenie w środki i urządzenia ratunkowe statków rybackich o długości poniżej

24 m, łodzi rybackich oraz łodzi o długości poniżej 15 m

Lp. Typ statku Rodzaj żeglugi Liczba i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych

1 Statki rybackie Międzynarodowa 1. Tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do o długości od 15 m pomieszczenia wszystkich osób na łodzi. do poniżej 24 m

2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną, a 1 – w linkę ratunkową.

3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku.

4. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku

2 Łodzie rybackie Przybrzeżna 1. Tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do pokładowe*) i krajowa pomieszczenia wszystkich osób na łodzi.

2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną, a 1 – w linkę ratunkową.

3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi

3 Łodzie rybackie*) Krajowa 1. Tratwa ratunkowa lub kombinezony ratunkowe: dla wszystkich ograniczona do osób na łodzi.

12 Mm od

2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być brzegu wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną, a 1 – w linkę ratunkową.

3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi

4 Łodzie rybackie*) Krajowa 1. Kombinezony ratunkowe lub ochronne: dla każdej osoby na łodzi. ograniczona do

2. Koła ratunkowe: co najmniej 1 sztuka na dwie osoby wyposażona 6 Mm od brzegu w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną.

3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi

5 Statki rybackie Krajowa 1. Tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do niepoławiające, ograniczona do pomieszczenia wszystkich osób na statku. przewożące do 20 Mm od

2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być 12 pasażerów brzegu wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną, a 1 – (nie dotyczy łodzi w linkę ratunkową. rybackich

3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku. otwartopokładowych bez niezatapialności) 4. Szelki lub pasy asekuracyjne: po 1 dla każdego pasażera na statku 6 Łodzie inne niż Przybrzeżna 1. Tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do rybackie*) i krajowa pomieszczenia wszystkich osób na łodzi. powyżej 6 Mm

2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być od brzegu wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną, a 1 – w linkę ratunkową.

3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi

7 Łodzie inne niż Osłonięta 1. Kombinezony ratunkowe lub ochronne: dla każdej osoby na łodzi. rybackie*) i krajowa

2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być ograniczona do wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną, a 1 – 6 Mm od brzegu w linkę ratunkową.

3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi

*) Jednostki o długości poniżej 15 m.

Lp. Typ statku Rodzaj żeglugi Liczba i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych

8 Łodzie inne niż Portowa 1. Koła ratunkowe: co najmniej 1 sztuka wyposażona w samoczynnie rybackie*) zapalającą się pławkę świetlną.

2. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi

Uwagi:

1. W przypadku statków rybackich o długości poniżej 24 m nie jest wymagane posiadanie planu rozmieszczenia środków i urządzeń ratunkowych na statku, o którym mowa w ust. 3 części I niniejszego załącznika do rozporządzenia.

2. Pasy ratunkowe mogą być zastąpione kombinezonami ratunkowymi, jeżeli spełniają wymogi dla pasa ratunkowego.

3. Na łodziach w żegludze do 6 Mm od brzegu w porze dziennej:

1) koła ratunkowe nie muszą być wyposażone w pławki świetlne;

2) pasy ratunkowe nie muszą być wyposażone w lampki świetlne.

4. Tratwy ratunkowe powinny być zamontowane z użyciem zwalniaka hydrostatycznego, chyba że nie jest to zasadne ze względu na głębokość akwenu.

5. Prace na pokładzie statku lub łodzi powinny być prowadzone w kamizelkach asekuracyjnych lub ochronnych kombinezonach wypornościowych.

V. Wyposażenie w środki i urządzenia ratunkowe statków specjalistycznych i statków przewożących personel przemysłowy o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek oraz statków służby państwowej specjalnego przeznaczenia

Lp. Typ statku Rodzaj żeglugi Ilość i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych

1 Statki szkolne Międzynarodowa 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe: minimum 2 sztuki o łącznej i naukowo-badawcze pojemności wystarczającej do pomieszczenia 200 % liczby osób o pojemności brutto na statku, rozmieszczone równomiernie na każdej burcie.

(GT) poniżej 2. Łódź ratownicza z możliwością wodowania z każdej burty. 500 jednostek

3. Koła ratunkowe:

a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,

b) minimum 8 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej

– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno- -dymną, pozostałe koła w linkę ratunkową, a 50 % wszystkich kół – w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną.

4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni.

5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku.

6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet – dotyczy statków o długości 24 m i powyżej

2 Statki szkolne Krajowa 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności i naukowo-badawcze wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku. o pojemności brutto

2. Łódź ratownicza.

(GT) poniżej

3. Koła ratunkowe:

500 jednostek

a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,

b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej

Lp. Typ statku Rodzaj żeglugi Ilość i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych

4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni.

5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku.

6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1/2 kompletu – dotyczy statków o długości od 24 m

3 Statki hydrograficzne, Międzynarodowa 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe: minimum 2 sztuki o łącznej pożarnicze, pojemności wystarczającej do pomieszczenia 200 % liczby osób lodołamacze, na statku, rozmieszczone równomiernie na każdej burcie. holowniki, dźwigi

2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie ratownicze pływające, pogłębiarki służące do ratowania człowieka za burtą. i inne statki

3. Koła ratunkowe: specjalistyczne

a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m, z napędem własnym –

b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej o pojemności brutto

(GT) poniżej – z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być

500 jednostek wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno- -dymną.

4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni.

5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku.

6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet – dotyczy statków o długości 24 m i powyżej

4 Statki hydrograficzne, Przybrzeżna, 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności pożarnicze, wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku. krajowa lodołamacze,

2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie ratownicze holowniki, dźwigi służące do ratowania człowieka za burtą. pływające, pogłębiarki,

3. Koła ratunkowe: motorówki i inne statki

a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m, specjalistyczne

b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej z napędem własnym – o pojemności brutto – z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być

(GT) poniżej wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno- 500 jednostek -dymną.

4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni.

5. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1/2 kompletu – dotyczy statków o długości 24 m i powyżej

5 Statki przewożące Międzynarodowa 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe: minimum 2 sztuki o łącznej personel przemysłowy – pojemności wystarczającej do pomieszczenia 200 % liczby osób o pojemności brutto na statku, rozmieszczone równomiernie na każdej burcie.

(GT) poniżej 2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie ratownicze 500 jednostek służące do ratowania człowieka za burtą.

3. Koła ratunkowe:

a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,

b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej

– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno- -dymną.

Lp. Typ statku Rodzaj żeglugi Ilość i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych

4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni.

5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku.

6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet – dotyczy statków o długości 24 m i powyżej.

7. Środki gwarantujące bezpieczny transfer personelu przemysłowego.

8. Środki ochrony osobistej zapewniające bezpieczny transfer personelu przemysłowego

6 Statki przewożące Przybrzeżna, 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności personel przemysłowy – wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku. krajowa o pojemności brutto Jeżeli nie można łatwo przemieszczać tratw z burty na burtę na (GT) poniżej tym samym pokładzie, należy zwiększyć ich pojemność na każdej 500 jednostek z burt do ogólnej liczby osób na statku.

2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie ratownicze służące do ratowania człowieka za burtą.

3. Koła ratunkowe:

a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,

b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej

– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno- -dymną.

4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni.

5. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet – dotyczy statków o długości 24 m i powyżej.

6. Środki gwarantujące bezpieczny transfer personelu.

7. Środki ochrony osobistej zapewniające bezpieczny transfer personelu

7 Platformy wiertnicze Międzynarodowa 1. Łodzie ratunkowe motorowe o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na platformie oraz tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia 150 % liczby osób na platformie.

2. Łódź ratownicza.

3. Koła ratunkowe: co najmniej 8 sztuk, z których 50 % powinno być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną, a 50 % – w linkę ratunkową.

4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na platformie oraz dodatkowe w miejscach wykonywania pracy (dla każdej osoby pełniącej tam wachtę).

5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na platformie

8 Holowniki, statki Osłonięta, portowa 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności pilotowe, kontrolne z wyjściem na redę wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku. i pożarnicze lub w granicach

2. Koła ratunkowe: działania VTS

a) minimum 2 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m, Lp. Typ statku Rodzaj żeglugi Ilość i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych

b) minimum 4 sztuki – dla statków o długości 24 m i powyżej

– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone w linkę ratunkową, a 50 % wszystkich kół – w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną.

3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku

9 Holowniki, statki Portowa 1. Koła ratunkowe: co najmniej 1 sztuka na 2 osoby, lecz niemniej pilotowe, kontrolne, niż 2 sztuki na statek, z których 1 koło powinno być wyposażone pożarnicze motorówki, w linkę ratunkową, a 1 – w samoczynnie zapalającą się pławkę pogłębiarki i inne świetlną. statki specjalistyczne

2. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku z napędem własnym

10 Statki bez napędu, takie Zacumowane do 1. Koła ratunkowe z linką ratunkową: jak: magazyny burty statku lub a) minimum 1 sztuka – dla statków o długości poniżej 24 m, pływające, warsztaty, nabrzeża b) minimum 2 sztuki – dla statków o długości 24 m i powyżej. szalandy, koszarki,

2. Praca na pokładzie statku w pasie ratunkowym lub kamizelce pontony, pogłębiarki, asekuracyjnej barki – z załogą na burcie

11 Statki bez napędu, takie Zacumowane do Nie wymaga się stałego wyposażenia ratunkowego. jak: magazyny burty statku lub Praca na pokładzie statku w pasie ratunkowym lub kamizelce pływające, warsztaty, nabrzeża asekuracyjnej szalandy, koszarki, pontony, pogłębiarki, barki – bez załogi na burcie

12 Statki bez napędu, W każdym rodzaju 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności takie jak: magazyny żeglugi wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku (nie pływające, warsztaty, dotyczy żeglugi portowej). szalandy, koszarki,

2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być pontony, pogłębiarki, wyposażona w linkę ratunkową, a 1 – w samoczynnie zapalającą barki – holowane się pławkę świetlną. z załogą na burcie lub

3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku stojące samodzielnie na kotwicy

13 Statki pełniące funkcje Zacumowane na Właściwy dyrektor urzędu morskiego każdorazowo określi ilość restauracyjne, stałe i rodzaj środków ratunkowych, w zależności od rejonu postoju, restauracyjno-hotelowe liczby załogi oraz ogólnej liczby osób mogących przebywać na lub muzealne statku

14 Łodzie ratownicze Krajowa 1. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być Morskiej Służby wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną, a 1 – Poszukiwania w linkę ratunkową. i Ratownictwa 2. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi. o długości do 10 m

3. Kombinezony ochronne: dla każdej osoby na łodzi.

4. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1/2 kompletu

15 Jednostki Morskiej Międzynarodowa 1. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być Służby Poszukiwania ograniczona do wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno- i Ratownictwa obszaru Morza -dymną, a 1 – w linkę ratunkową. o długości do 16 m, Bałtyckiego 2. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku. zdolne do

3. Kombinezony ochronne: dla każdej osoby na statku. samoodwracania

4. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet

16 Jednostki Morskiej Międzynarodowa 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe: minimum 2 sztuki o łącznej

Służby Poszukiwania ograniczona do pojemności wystarczającej do pomieszczenia 200 % liczby osób i Ratownictwa inne niż obszaru Morza na statku, rozmieszczone równomiernie na każdej burcie. wymienione w lp. 14 Bałtyckiego 2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie ratownicze i 15 służące do ratowania człowieka za burtą.

Lp. Typ statku Rodzaj żeglugi Ilość i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych

3. Koła ratunkowe:

a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,

b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej

– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno- -dymną.

4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni.

5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku.

6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet – dotyczy statków o długości 24 m i powyżej

17 Jednostki Morskiej Krajowa 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności

Służby Poszukiwania wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku. i Ratownictwa inne niż 2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie ratownicze wymienione w lp. 14 służące do ratowania człowieka za burtą. i 15

3. Koła ratunkowe:

a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,

b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej

– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno- -dymną.

4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni.

5. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1/2 kompletu – dotyczy statków o długości 24 m i powyżej

18 Łodzie służby Przybrzeżna 1. Tratwa ratunkowa o pojemności wystarczającej do państwowej pomieszczenia wszystkich osób na łodzi lub kombinezony specjalnego ratunkowe: dla każdej osoby, lub kombinezony ochronne: dla przeznaczenia każdej osoby – pod warunkiem uwzględnienia istniejących o długości do 15 m zagrożeń.

2. Koła ratunkowe: co najmniej 1 sztuka, która powinna być wyposażona w linkę ratunkową.

3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi.

4. Kamizelki pneumatyczne: dla każdej osoby pracującej na pokładzie lub wykonującej czynności inspekcyjne

Uwagi:

1. Dla statków wymienionych w lp. 9–12, 14, 15, 17 i 18 nie sporządza się planu rozmieszczenia środków i urządzeń ratunkowych na statku, o którym mowa w ust. 3 części I niniejszego załącznika do rozporządzenia.

2. Jeżeli wymagane tratwy ratunkowe nie mogą być w łatwy sposób przemieszczane z burty na burtę na tym samym pokładzie, należy zapewnić dodatkowe tratwy ratunkowe w takiej liczbie, aby na każdej burcie ich pojemność zapewniła miejsca dla ogólnej liczby osób na statku.

3. Komplet wyrzutni linki ratunkowej obejmuje 4 rakiety i 4 linki.

Załącznik nr 2

Załącznik nr 2 MINIMALNY ZESTAW URZĄDZEŃ NAWIGACYJNYCH I RADIOWYCH

MINIMALNY ZESTAW URZĄDZEŃ NAWIGACYJNYCH I RADIOWYCH ORAZ ŚRODKÓW SYGNAŁOWYCH

ORAZ ŚRODKÓW SYGNAŁOWYCH

I. Postanowienia ogólne

1. Urządzenia nawigacyjne i radiowe oraz środki sygnałowe powinny odpowiadać wymaganiom określonym w Konwencji SOLAS i w ustawie z dnia 2 grudnia 2016 r. o wyposażeniu morskim (Dz. U. z 2025 r. poz. 572) oraz posiadać odpowiednie atesty uznanych przez administrację morską podmiotów dokonujących atestacji urządzeń i wyposażenia statku.

2. Środki i urządzenia znajdujące się na statkach pasażerskich w żegludze krajowej, statkach towarowych i rybackich w żegludze międzynarodowej zbudowanych w dniu

1 maja 2004 r. lub po tej dacie, wymienione w aktach wykonawczych wydanych przez

Komisję Europejską na podstawie art. 35 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/90/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie wyposażenia morskiego i uchylającej dyrektywę Rady 96/98/WE, powinny posiadać znak zgodności.

W przypadku statków zbudowanych przed dniem 1 maja 2004 r. wymaganie to dotyczy tylko nowo montowanego wyposażenia. Na pozostałych statkach dopuszcza się urządzenia ze świadectwem uznania typu upoważnionej uznanej organizacji.

3. Znajdujące się na statku niesprawne urządzenia nawigacyjne, radiowe i środki sygnałowe, które nie są wymagane przez przepisy niniejszego załącznika do rozporządzenia, demontuje się i usuwa ze statku.

4. Statek towarowy i specjalistyczny o pojemności brutto (GT) 500 jednostek i powyżej uprawiające żeglugę krajową wyposaża się w urządzenia nawigacyjne, radiowe i środki sygnałowe określone przez właściwego dyrektora urzędu morskiego, jeżeli jest to możliwe, w takim zakresie jak statek uprawiający żeglugę międzynarodową, a w każdym przypadku – w minimum takim zakresie jak statek o pojemności brutto (GT) poniżej

500 jednostek odpowiadający tym statkom pod względem charakteru i rodzaju uprawianej żeglugi.

5. Wyposażenie w urządzenia radiowe statków towarowych i specjalistycznych o pojemności brutto (GT) 300 jednostek i powyżej określa Konwencja SOLAS.

6. Statki rybackie o długości poniżej 24 m zbudowane w dniu 1 stycznia 2013 r. lub po tej dacie powinny spełniać wymagania radiowe określone dla statków towarowych w części III lp. 21–26 niniejszego załącznika do rozporządzenia.

7. Niniejszy załącznik do rozporządzenia nie ma zastosowania do statków bez własnego napędu.

II. Minimalny zestaw urządzeń nawigacyjnych i radiowych oraz środków sygnałowych dla statków pasażerskich w pasażerskiej żegludze krajowej

Klasa statku ie stan ka

Lp. Urządzenia i środki we Uwagi rzy D C B ost rto i p dn po

Je rty

1 Kompas magnetyczny 1 1 1 1 szt. Z aktualną tabelą dewiacji i aktualnym główny atestem

2 Kompas magnetyczny – – – 1 szt. Nie jest wymagany, jeżeli informacja sterowy z kompasu głównego o kursie jest dostępna dla sternika w miejscu sterowania

3 Kompas żyroskopowy – – – 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

300 jednostek i powyżej

4 Urządzenie do – 1 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) przekazywania kursu (THD) 300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 1 lipca 2002 r.

5 Mapy nawigacyjne lub – 1 1 1 zestaw/ Odpowiednie do trasy planowanego rejsu

ECDIS szt.

6 Radar 1 1 1 1 szt.

7 Elektroniczne urządzenie – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) nakresowe (EPA) 300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 1 lipca 2002 r.

8 Reflektor radarowy 1 1 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) poniżej 200 jednostek

9 GPS – 1 1 1 szt.

10 Navtex – – 1* 1 szt. * Dotyczy statków w żegludze krajowej powyżej 20 Mm od brzegu

11 Echosonda – 1 1 1 szt. Dotyczy statków o długości 24 m i powyżej

12 Sonda ręczna 1 1 1 1 szt.

13 Log mierzący prędkość po – – – 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) wodzie 300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 1 lipca 2002 r.

14 Lornetka pryzmatyczna 1 1 1 1 szt.

15 Przechyłomierz – 1 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

50 jednostek i powyżej

16 Barometr (aneroid) – – – 1 szt.

17 System odbioru sygnałów – – – 1 szt. Dotyczy statków z całkowicie zamkniętym dźwiękowych mostkiem zbudowanych po dniu 1 lipca

2002 r.

18 Telefon lub inne urządzenie – 1 1 1 szt. przekazujące kurs do awaryjnego stanowiska sterowego, jeżeli nie jest możliwe skuteczne wydawanie komend głosem

19 Radiotelefon VHF z DSC 1 1 1 1 szt. z niezależnym źródłem zasilania

20 Radiotelefon przenośny do 1 2 2 3 szt. łączności dwukierunkowej

(GMDSS)

21 Radiopława awaryjna – – 1 1 szt.

406 MHz

22 Transponder radarowy – 1 1 1 szt. Dotyczy statków w żegludze powyżej 1,5 Mm od miejsca schronienia

23 BNWAS 1 1 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

150 jednostek i powyżej

24 Latarnie 1 1 1 1 kpl. Zgodnie z wymaganiami Konwencji sygnałowo-pozycyjne w sprawie międzynarodowych przepisów o zapobieganiu zderzeniom na morzu

(COLREG)

25 Lampa do sygnalizacji – – 1 1 szt. dziennej i zapas żarówek

26 Przyrząd do nadawania 1 1 1 1 szt. Zgodnie z wymaganiami COLREG sygnałów dźwiękowych

(gwizdek zgodnie z prawidłem 32)

27 Dzwon, gong 1 1 1 1 szt. Zgodnie z wymaganiami COLREG

28 Znaki dzienne 1 1 1 1 kpl. Zgodnie z wymaganiami COLREG

29 Flagi MKS 1 1 1 1 kpl. W żegludze krajowej wymagane flagi A, B,

C, G, H, N, O

30 Pławka dymna 1 1 1 1 szt. pomarańczowa

31 Rakiety spadochronowe – 6 12 12 szt. czerwone

III. Minimalny zestaw urządzeń nawigacyjnych i radiowych oraz środków sygnałowych dla statków towarowych o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek

Rodzaje żeglugi owa ka

Lp. Urządzenia i środki wa od ost Uwagi wa nięta dn rto ajo nar sło Je po kr zy o ięd m

1 Kompas magnetyczny 1 1 1 1 szt. Z aktualną tabelą dewiacji i aktualnym główny atestem

2 Kompas magnetyczny – – – 1 szt. Nie jest wymagany, jeżeli informacja sterowy z kompasu głównego o kursie jest dostępna dla sternika w miejscu sterowania

3 Kompas żyroskopowy – – – 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

150 jednostek i powyżej

4 Urządzenie do – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) przekazywania kursu (THD) 300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 1 lipca 2002 r.

5 Mapy nawigacyjne lub – 1 1 1 zestaw/ Odpowiednie do trasy planowanego rejsu

ECDIS szt.

6 Radar 1 1 1 1 szt.

7 Elektroniczne urządzenie – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) nakresowe (EPA) 300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 1 lipca 2002 r.

8 Reflektor radarowy 1 1 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

200 jednostek i poniżej

9 GPS – 1 1 1 szt.

10 Navtex – – 1* 1 szt. * Dotyczy statków w żegludze krajowej powyżej 20 Mm od brzegu

11 Echosonda – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

300 jednostek i powyżej

12 Sonda ręczna 1 1 1 1 szt.

13 Log mierzący prędkość po – – – 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) wodzie 300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 1 lipca 2002 r.

14 Sekstant – – – 1 szt. Dotyczy statków w żegludze oceanicznej

15 Chronometr – – – 1 szt. Dotyczy statków w żegludze oceanicznej

16 Lornetka pryzmatyczna 1 1 1 2 szt.

17 Przechyłomierz – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

50 jednostek i powyżej

18 Barometr (aneroid) – – – 1 szt.

19 System odbioru sygnałów – – – 1 szt. Dotyczy statków z całkowicie zamkniętym dźwiękowych mostkiem zbudowanych po dniu 1 lipca

2002 r.

20 Telefon lub inne urządzenie – 1 1 1 szt. przekazujące kurs do awaryjnego stanowiska sterowego, jeżeli nie jest możliwe skuteczne wydawanie komend głosem

21 Radiotelefon VHF 1 – – – szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) z niezależnym źródłem poniżej 300 jednostek zasilania

22 Radiotelefon VHF z DSC – 1 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) z niezależnym źródłem poniżej 300 jednostek zasilania

23 Radiotelefon MF z DSC lub – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) uznana mobilna stacja poniżej 300 jednostek uprawiających żeglugę satelitarna w obszarze A2

24 Radiotelefon przenośny do – – 2 2 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) łączności dwukierunkowej poniżej 300 jednostek

(GDMSS)

25 Radiopława awaryjna – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

406 MHz poniżej 300 jednostek w żegludze międzynarodowej oraz statków w żegludze krajowej uprawiających żeglugę w odległości powyżej 20 Mm od brzegu

26 Transponder radarowy – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) poniżej 300 jednostek

27 BNWAS – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

150 jednostek i powyżej

28 Latarnie 1 1 1 1 kpl. Zgodnie z wymaganiami COLREG sygnałowo-pozycyjne

29 Lampa do sygnalizacji – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) dziennej i zapas żarówek 150 jednostek i powyżej

30 Przyrząd do nadawania 1 1 1 1 szt. Zgodnie z wymaganiami COLREG sygnałów dźwiękowych

(gwizdek zgodnie z prawidłem 32)

31 Dzwon, gong 1 1 1 1 szt. Zgodnie z wymaganiami COLREG

32 Znaki dzienne 1 1 1 1 kpl. Zgodnie z wymaganiami COLREG

33 Flagi MKS 1 1 1 1 kpl. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

50 jednostek i powyżej. W żegludze portowej, osłoniętej i krajowej wymagane flagi A, B, C, G, H, N, O

34 Rakiety spadochronowe – 3 6 12 szt. czerwone

IV. Minimalny zestaw urządzeń nawigacyjnych i radiowych oraz środków sygnałowych dla statków rybackich, łodzi rybackich oraz łodzi o długości poniżej 15 m

Rodzaje żeglugi owa ka

Lp. Urządzenia i środki wa od ost Uwagi wa nięta dn rto ajo nar sło Je po kr zy o ięd m

1 Kompas magnetyczny 1 1 1 1 szt. Z aktualną tabelą dewiacji i aktualnym główny atestem

2 Kompas magnetyczny – – – 1 szt. Nie jest wymagany, jeżeli informacja sterowy z kompasu głównego o kursie jest dostępna dla sternika w miejscu sterowania

3 Kompas żyroskopowy – – – 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

300 jednostek i powyżej

4 Urządzenie do – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) przekazywania kursu (THD) 300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 1 lipca 2002 r.

5 Mapy nawigacyjne lub – 1 1 1 zestaw/ Odpowiednie do trasy planowanego rejsu.

ECDIS szt. Nie dotyczy łodzi otwartopokładowych

6 Radar 1 1 1 1 szt. Nie dotyczy łodzi otwartopokładowych w żegludze portowej, osłoniętej i krajowej do 20 Mm od brzegu

7 Elektroniczne urządzenie – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) nakresowe (EPA) 300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 1 lipca 2002 r.

8 Reflektor radarowy 1 1 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

200 jednostek i poniżej

9 GPS – 1 1 1 szt.

10 Navtex – – 1* 1 szt. * Dotyczy statków w żegludze krajowej powyżej 20 Mm od brzegu

11 Echosonda – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

300 jednostek i powyżej

12 Sonda ręczna 1 1 1 1 szt.

13 Log mierzący prędkość po – – – 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) wodzie 300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 1 lipca 2002 r.

14 Sekstant – – – 1 szt. Dotyczy statków w żegludze oceanicznej

15 Chronometr – – – 1 szt. Dotyczy statków w żegludze oceanicznej

16 Lornetka pryzmatyczna 1 1 1 2 szt.

17 Przechyłomierz – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

50 jednostek i powyżej

18 Barometr (aneroid) – – – 1 szt.

19 Telefon lub inne urządzenie – 1 1 1 szt. przekazujące kurs do awaryjnego stanowiska sterowego, jeżeli nie jest możliwe skuteczne wydawanie komend głosem

20 Radiotelefon VHF 1 1 1 – szt. Dotyczy statków w żegludze osłoniętej z niezależnym źródłem i krajowej do czasu utrzymania nasłuchu na zasilania kanale 16

21 Radiotelefon VHF z DSC – 1 1 1 szt. Dotyczy statków w żegludze osłoniętej z niezależnym źródłem i krajowej po zakończeniu nasłuchu na zasilania kanale 16. Statki posiadające radiotelefon

VHF z DSC nie muszą spełniać wymogów określonych w lp. 20

22 Radiotelefon MF z DSC lub – – 1 1 szt. Dotyczy statków uprawiających żeglugę uznana mobilna stacja w obszarze A2. satelitarna W rejonie Morza Bałtyckiego dotyczy statków uprawiających żeglugę w odległości powyżej 20 Mm od brzegu, jeżeli nie posiadają radiopławy awaryjnej 406 MHz

23 Radiotelefon przenośny do – – – 2 szt. łączności dwukierunkowej

(GMDSS)

Niezależnie od postanowień zawartych w lp. 22 i 23 łodzie otwartopokładowe w żegludze osłoniętej ograniczonej do 6 Mm od brzegu oraz w żegludze krajowej ograniczonej do 6 Mm od brzegu mogą być wyposażone w przenośne radiotelefony VHF.

24 Radiopława awaryjna – – 1 1 szt. Dotyczy wszystkich statków w żegludze

406 MHz międzynarodowej oraz statków w żegludze krajowej uprawiających żeglugę w odległości powyżej 20 Mm od brzegu, jeżeli nie posiadają radiotelefonu MF z DSC

25 Transponder radarowy – – – – szt.

26 Latarnie 1 1 1 1 kpl. Zgodnie z wymaganiami COLREG. Nie sygnałowo-pozycyjne dotyczy łodzi uprawiających żeglugę krajową w porze dziennej, przy widzialności powyżej

2 Mm

27 Lampa do sygnalizacji – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) dziennej i zapas żarówek 150 jednostek i powyżej

28 Przyrząd do nadawania 1 1 1 1 szt. Zgodnie z wymaganiami COLREG sygnałów dźwiękowych

(gwizdek zgodnie z prawidłem 32)

29 Dzwon, gong 1 1 1 1 szt. Zgodnie z wymaganiami COLREG

30 Znaki dzienne 1 1 1 1 kpl. Zgodnie z wymaganiami COLREG

31 Flagi MKS 1 1 1 1 kpl. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

50 jednostek i powyżej. W żegludze portowej, osłoniętej i krajowej wymagane flagi B, C,

N, O

32 Pławka dymna pomarańczowa 1 1 1 1 szt.

33 Rakiety spadochronowe – 3 6 12 szt. Statki w żegludze międzynarodowej czerwone ograniczonej do Morza Bałtyckiego mogą być wyposażone w 6 rakiet.

Łodzie w żegludze osłoniętej i krajowej ograniczonej do 6 Mm od brzegu mogą być wyposażone w 3 rakiety lub 6 pochodni ręcznych czerwonych

V. Minimalny zestaw urządzeń nawigacyjnych, radiowych i środków sygnałowych dla statków specjalistycznych i statków przewożących personel przemysłowy o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek oraz dla statków służby państwowej specjalnego przeznaczenia

Rodzaje żeglugi owa ka od ost

Lp. Urządzenia i środki wa wa Uwagi nięta dn rto ajo nar sło zy Je po o kr ięd m

1 Kompas magnetyczny główny 1 1 1 1 szt. Z aktualną tabelą dewiacji i aktualnym atestem

2 Kompas magnetyczny – – – 1 szt. Nie jest wymagany, jeżeli informacja sterowy z kompasu głównego o kursie jest dostępna dla sternika w miejscu sterowania

Jednostki o długości poniżej 15 m.

3 Kompas żyroskopowy – – – 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

300 jednostek i powyżej

4 Urządzenie do – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) przekazywania kursu (THD) 300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 1 lipca 2002 r.

5 Mapy nawigacyjne lub – 1 1 1 zestaw/ Odpowiednie do trasy planowanego rejsu

ECDIS szt.

6 Radar 1 1 1 1 szt.

7 Elektroniczne urządzenie – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) nakresowe (EPA) 300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 1 lipca 2002 r.

8 Reflektor radarowy 1 1 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

200 jednostek i poniżej

9 GPS – 1 1 1 szt.

10 Navtex – – 1* 1 szt. * Dotyczy statków w żegludze krajowej powyżej 20 Mm od brzegu

11 Echosonda – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

300 jednostek i powyżej

12 Sonda ręczna 1 1 1 1 szt.

13 Log mierzący prędkość po – – – 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) wodzie 300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 1 lipca 2002 r.

14 Sekstant – – – 1 szt. Dotyczy statków w żegludze oceanicznej

15 Chronometr – – – 1 szt. Dotyczy statków w żegludze oceanicznej

16 Lornetka pryzmatyczna 1 1 1 2 szt.

17 Przechyłomierz – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

50 jednostek i powyżej

18 Barometr (aneroid) – – – 1 szt.

19 System odbioru sygnałów – – – 1 szt. Dotyczy statków z całkowicie zamkniętym dźwiękowych mostkiem zbudowanych po dniu 1 lipca

2002 r.

20 Telefon lub inne urządzenie – 1 1 1 szt. przekazujące kurs do awaryjnego stanowiska sterowego, jeżeli nie jest możliwe skuteczne wydawanie komend głosem

21 Rozgłośnia statkowa lub inne 1 1 1 1 szt. Dotyczy statków przewożących personel urządzenie umożliwiające przemysłowy przekazywanie komunikatów do miejsca wykonywania transferów

22 Radiotelefon VHF 1 – – – szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) z niezależnym źródłem poniżej 300 jednostek zasilania

23 Radiotelefon VHF z DSC – 1 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) z niezależnym źródłem poniżej 300 jednostek zasilania

24 Radiotelefon MF z DSC lub – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) uznana mobilna stacja poniżej 300 jednostek uprawiających żeglugę satelitarna w obszarze A2

25 Radiotelefon przenośny do – – 2 2 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) łączności dwukierunkowej poniżej 300 jednostek

(GMDSS)

26 Radiopława awaryjna – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

406 MHz poniżej 300 jednostek w żegludze międzynarodowej oraz statków w żegludze krajowej uprawiających żeglugę w odległości powyżej 20 Mm od brzegu

27 Transponder radarowy – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) poniżej 300 jednostek

28 Latarnie 1 1 1 1 kpl. Zgodnie z wymaganiami COLREG sygnałowo-pozycyjne

29 Lampa do sygnalizacji – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) dziennej i zapas żarówek 150 jednostek i powyżej

30 Przyrząd do nadawania 1 1 1 1 szt. Zgodnie z wymaganiami COLREG sygnałów dźwiękowych

(gwizdek zgodnie z prawidłem 32)

31 Dzwon, gong 1 1 1 1 szt. Zgodnie z wymaganiami COLREG

32 Znaki dzienne 1 1 1 1 kpl. Zgodnie z wymaganiami COLREG

33 Flagi MKS 1 1 1 1 kpl. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

50 jednostek i powyżej. W żegludze portowej, osłoniętej i krajowej wymagane flagi A, B, C, G, H, N, O

34 Pławka dymna 1 1 1 1 szt. pomarańczowa

35 Rakiety spadochronowe – 3 6 12 szt. czerwone

Załącznik nr 3

Załącznik nr 3 MINIMALNY ZESTAW WYDAWNICTW I PODRĘCZNIKÓW MINIMALNY ZESTAW WYDAWNICTW I PODRĘCZNIKÓW

ORAZ PRZYBORÓW NAWIGACYJNYCH

Rodzaj żeglugi

Lp. Wyszczególnienie międzynarodowa przybrzeżna krajowa osłonięta portowa 1 Międzynarodowa konwencja (1) W (1) W – – – o bezpieczeństwie życia na morzu (SOLAS) wraz z kodeksami ISM, LSA i ISPS

2 Międzynarodowa konwencja (1) W – – – – o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania świadectw oraz pełnienia wacht (STCW)

3 Międzynarodowa konwencja (1) W (1) W (1) W – – o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki (MARPOL)

4 Międzynarodowa konwencja (1) W (1) W – – – o liniach ładunkowych (LL)

5 Konwencja w sprawie (1) W (1) W (1) W (1) W – międzynarodowych przepisów o zapobieganiu zderzeniom na morzu (COLREG)

6 Konwencja Międzynarodowej (1) W (1) W (1) W – – Organizacji Pracy o pracy na morzu (MLC)

7 Kodeks bezpiecznego (1) T, P ro-ro (1) T, P ro-ro (1) T, P ro-ro – – postępowania przy rozmieszczaniu i mocowaniu nie dotyczy nie dotyczy nie dotyczy ładunku (CSS)

C, G, Z C, G, Z C, G, Z

8 Kodeks bezpiecznego (1) M (1) M (1) M – – załadunku i rozładunku masowców (BLU)

9 Międzynarodowy kodeks (1) C (1) C (1) C – – budowy i wyposażenia statków przewożących niebezpieczne chemikalia luzem (IBC)

10 Międzynarodowy morski (1) M (1) M (1) M – – kodeks stałych ładunków masowych (IMSBC)

11 Międzynarodowy kodeks (1) G (1) G (1) G – – budowy i wyposażenia statków przewożących skroplone gazy luzem (IGC)

Dotyczy statków o długości 24 m i powyżej.

Nie dotyczy łodzi oraz łodzi rybackich o długości poniżej 15 m.

Rodzaj żeglugi

Lp. Wyszczególnienie międzynarodowa przybrzeżna krajowa osłonięta portowa 12 Międzynarodowy kodeks (1) (1) – – – bezpieczeństwa jednostek Jednostki szybkie Jednostki szybkich (HSC 1994 lub dynamicznie szybkie lub i HSC 2000) oraz unoszone dynamicznie

Międzynarodowy kodeks unoszone bezpieczeństwa jednostek dynamicznie unoszonych (DSC)

13 Kodeks w sprawie bezpiecznej (1) T (1) T (1) T – – praktyki przy przewozie do przewozu do przewozu do przewozu ładunków drewna na pokładzie drewna drewna drewna

14 Międzynarodowy morski (1) T (1) T (1) T – – kodeks towarów niebezpiecznych (IMDG), nie dotyczy nie dotyczy nie dotyczy

Poradnik postępowania dla C, G, Z, M C, G, Z, M C, G, Z, M statków w nagłych wypadkach przy przewozie towarów niebezpiecznych oraz

Poradnik pierwszej pomocy medycznej przy wypadkach powstałych podczas przewozu towarów niebezpiecznych

15 Przepisy portowe (1) W (1) W (1) W (1) W (1) W obowiązujące na polskich obszarach morskich

16 Międzynarodowy lotniczy (1) W (1) W (1) W – – i morski poradnik poszukiwania i ratowania

(IAMSAR)

17 Regulacje radiowe ITU-R (1) W (1) W – – – 18 Podręcznik medyczny dla (1) W (1) W (1) W – – kapitanów statków

19 Mapy pilotowe (1) W – – – – (Ocean Passages)

(wydawnictwo Admiralicji

Brytyjskiej)

20 Międzynarodowy kod (1) W (1) W (1) W – – sygnałowy

21 Nawigacyjny słownik (1) W (1) W – – – frazeologiczny IMO

22 Locja (1) W (1) W (1) W – – 23 Spis świateł (1) W (1) W (1) W – – 24 Spis radiostacji nautycznych (1) W (1) W – – – 25 Rocznik astronomiczny (1) W – – – – Dotyczy statków przewożących ładunki niebezpieczne.

Dla portów w planowanej podróży.

Dotyczy statków uprawiających żeglugę poza obszarami morskimi Rzeczypospolitej Polskiej.

Dotyczy tylko żeglugi oceanicznej.

Na planowaną podróż.

Rodzaj żeglugi

Lp. Wyszczególnienie międzynarodowa przybrzeżna krajowa osłonięta portowa 26 Tablice astronomiczne (1) W – – – – 27 Tablice pływów (1) W (1) W – – – 28 Tablica poglądowa kodu (1) W (1) W (1) W (1) W – flagowego

29 Tablica sygnałów ratunkowych (1) W (1) W (1) W (1) W (1) W 30 Znaki i skróty stosowane na (1) W (1) W (1) W – – mapach

31 Katalog map morskich2), 8) (1) W – – – –

32 Identyfikator gwiazd (1) W – – – – 33 Aktualne tabele dewiacji (1) W (1) W (1) W (1) W (1) W 34 Zestaw do pracy na mapach (1) W (1) W – – – Objaśnienia:

Liczba w nawiasie – oznacza wymaganą ilość

Litera – oznacza rodzaj statku, do którego odnoszą się wymagania:

T: statek towarowy

P ro-ro: statek pasażerski typu ro-ro

Z: zbiornikowiec do przewozu ropy naftowej i jej produktów

C: chemikaliowiec

G: gazowiec

M: masowiec do przewozu ładunków suchych

W: wszystkie statki

Uwaga: Wydawnictwa i podręczniki znajdujące się na statku powinny być aktualne.

Dotyczy, jeżeli na statku wykorzystywane są papierowe mapy nawigacyjne.

Załącznik nr 4

Załącznik nr 4 ROZKŁADY ALARMOWE I INSTRUKCJE ALARMOWE

ORAZ ALARMY ĆWICZEBNE I PRÓBNE NA STATKUROZKŁADY ALARMOWE I INSTRUKCJE ALARMOWE

ORAZ ALARMY ĆWICZEBNE I PRÓBNE NA STATKU

I. Rozkład alarmowy

1. Rozkład alarmowy:

1) obejmuje alarmy ogólne i pożarowe;

2) określa charakterystykę sygnałów alarmowych;

3) określa środki, jakimi sygnały alarmowe będą nadawane;

4) określa sposób, w jaki będzie wydany rozkaz opuszczenia statku;

5) wyznacza stanowiska alarmowe dla członków załogi i miejsca zbiórek dla pasażerów;

6) wyznacza osoby bezpośrednio odpowiedzialne za opiekę nad pasażerami;

7) określa obowiązki każdego członka załogi w czasie alarmu;

8) określa miejsca przechowywania środków ratunkowych, środków do walki z pożarem oraz wyposażenia awaryjnego;

9) ustala organizację sekcji do walki z pożarem;

10) wyznacza osoby do łączności w niebezpieczeństwie.

2. Rozkład alarmowy określa, którzy oficerowie są odpowiedzialni za utrzymanie środków ratunkowych w gotowości do natychmiastowego użycia.

3. Rozkład alarmowy określa zastępców osób pełniących kluczowe funkcje w czasie alarmu, na wypadek, gdyby stały się one niezdolne do pełnienia powierzonych funkcji.

4. Rozkład alarmowy określa dowódcę każdej łodzi ratunkowej i ratowniczej oraz jego zastępcę, dowódcę każdej tratwy ratunkowej oraz skład załogi łodzi ratunkowych i ratowniczych.

5. Rozkład alarmowy określa czynności członków załogi w zakresie opieki nad pasażerami w przypadku zagrożenia. Do czynności tych zalicza się:

1) ostrzeganie pasażerów;

2) sprawdzenie, czy pasażerowie opuścili kabiny i miejsca ogólnego użytku i są odpowiednio ubrani, oraz czy nałożyli na siebie pasy ratunkowe lub ubrania ratunkowe we właściwy sposób;

3) utrzymanie porządku w przejściach oraz na klatkach schodowych i ogólny nadzór nad ruchem pasażerów;

4) gromadzenie pasażerów w miejscach zbiórek;

5) rozmieszczenie pasażerów w łodziach i tratwach ratunkowych;

6) dopilnowanie, aby do jednostek ratunkowych został zabrany zapas koców.

6. Rozkład alarmowy ustala zadania poszczególnych członków załogi statku w zależności od rodzaju zagrożenia, w szczególności w związku z:

1) postępowaniem w przypadku:

a) potrzeby opuszczenia statku,

b) wykrycia pożaru,

c) wypadnięcia człowieka za burtę;

2) rozmieszczeniem i zamykaniem drzwi wodoszczelnych i pożarowych, iluminatorów, zaworów i urządzeń do zamykania ścieków, pokryw zejściówek, pokryw świetlików i innych podobnych otworów na statku;

3) wodowaniem łodzi i tratw ratunkowych oraz przygotowaniem innych środków ratunkowych;

4) obsługą silników na łodziach lub napędu śrubowo-ręcznego i wiosłowego;

5) użyciem transponderów radarowych, radiotelefonów do łączności dwukierunkowej, radiopław awaryjnych;

6) obsługą reflektorów;

7) składem, wyposażeniem i zbiórką sekcji przeciwpożarowej;

8) obsługą stałych i przenośnych urządzeń do walki z pożarem;

9) wyłączeniem prądu elektrycznego i wentylacji w zagrożonej części statku;

10) ewakuacją załogi i pasażerów z zagrożonej części statku.

7. Rozkład alarmowy należy każdorazowo uaktualnić przed wyjściem statku w morze.

Rozkład alarmowy powinien być opatrzony datą i podpisany przez kapitana.

8. Rozkład alarmowy powinien być wywieszony w widocznych miejscach, a w szczególności w:

1) sterowni;

2) siłowni;

3) rejonach pomieszczeń załogowych i pasażerskich.

9. Rozkłady alarmowe powinny być czytelne i właściwie oświetlone.

10. W przypadku zagrożeń w ramach alarmu ogólnego innych niż potrzeba opuszczenia statku lub wypadnięcie człowieka za burtę, obejmujących:

1) rozlew olejowy,

2) kolizję,

3) zagrożenia chemiczne,

4) zagrożenia gazowe,

5) skażenie radioaktywne,

6) akty terroryzmu i bezprawia,

7) wejście na mieliznę,

8) utratę napędu głównego,

9) utratę sterowności,

10) stwierdzenie na statku obecności wody zagrażającej bezpieczeństwu statku

– nie ma konieczności przypisywania członkom załogi konkretnych zadań. Załoga powinna być podzielona na sekcje lub grupy tak jak w przypadku alarmu pożarowego.

Opis innych zagrożeń oraz metody przeciwdziałania im powinny być dostępne w formie podręczników szkoleniowych.

11. Na wszystkich statkach pasażerskich i statkach towarowych do przewozu ładunków suchych, zbudowanych w dniu 1 lutego 1992 r. i po tej dacie, powinny znajdować się plany zabezpieczenia niezatapialności, wywieszone na stałe oraz dostępne dla oficerów w formie broszury.

II. Ogłaszanie alarmów

1. Sygnały alarmowe są nadawane przy pomocy gwizdka lub syreny okrętowej oraz dodatkowo dzwonkiem elektrycznym, zgodnie z przepisami Konwencji SOLAS, a w pomieszczeniach, gdzie występuje natężenie hałasu – także światłem. Statki pasażerskie powinny być wyposażone dodatkowo w system powiadamiania.

2. Statki, które nie mają możliwości nadawania sygnałów alarmowych w sposób określony w pkt 1, ogłaszają alarmy za pomocą gwałtownego bicia w dzwon lub innym dostępnym środkiem.

3. Sygnał alarmowy jest powtarzany co najmniej trzykrotnie.

4. Sygnał lub sposób odwołania alarmu określa armator, mając na uwadze, że sygnał ten powinien wystarczająco różnić się od przewidzianych sygnałów alarmowych.

5. W przypadku gdy kapitan statku uzna dalszą akcję ratowniczo-gaśniczą za nieskuteczną, ogłasza się alarm ogólny. Ostatnią fazą alarmu ogólnego jest polecenie opuszczenia statku.

III. Numery alarmowe

1. Każdemu członkowi załogi przydziela się numer alarmowy i instrukcję postępowania.

2. Wykaz numerów alarmowych, zawierający nazwiska, imiona i stanowiska członków załogi, którym te numery zostały przydzielone, powinien być na bieżąco uaktualniany.

IV. Instrukcje postępowania w przypadku zagrożenia

1. Dla każdego członka załogi znajdującego się na statku opracowuje się instrukcję postępowania w przypadku zagrożenia.

2. Instrukcja postępowania dla członków załogi określa:

1) nazwy wszystkich alarmów;

2) charakterystykę sygnałów alarmowych;

3) środki, jakimi sygnały alarmowe będą nadawane;

4) miejsca zbiórek alarmowych;

5) działanie, jakie powinien podjąć każdy członek załogi po usłyszeniu sygnału alarmowego;

6) czynności wynikające z rozkładów alarmowych;

7) czynności, jakie powinien podjąć członek załogi po zauważeniu wypadnięcia człowieka za burtę, pożaru lub innych zagrożeń.

3. Instrukcje postępowania wykonuje się w dwóch egzemplarzach. Jeden egzemplarz powinien być wywieszony w kabinie członka załogi, a drugi powinien znajdować się u kapitana lub na mostku.

4. Instrukcja postępowania dla pasażerów określa:

1) nazwy alarmów;

2) charakterystykę sygnałów alarmowych;

3) środki, jakimi sygnały będą nadawane;

4) drogi i miejsce zbiórki, do którego należy się udać;

5) przedmioty, które pasażer powinien zabrać na miejsce zbiórki (takie jak pas ratunkowy), oraz odzież, którą powinien założyć udając się na miejsce zbiórki;

6) numer łodzi lub tratwy ratunkowej, do której pasażer został wyznaczony, wraz z ich lokalizacją;

7) czynności, jakie pasażer powinien podjąć po zauważeniu człowieka za burtą, pożaru lub innego zagrożenia.

5. Instrukcję postępowania dla pasażerów opracowuje się w języku polskim i angielskim oraz w miarę potrzeby w innym języku i wywiesza w kabinach pasażerskich, mesach, palarniach, świetlicach, miejscach zbiórek oraz na korytarzach pasażerskich. Obok instrukcji postępowania należy wywiesić ilustrowane tablice pokazujące sposób zakładania pasa ratunkowego. Opis ilustrowanej tablicy powinien być sporządzony w języku polskim i angielskim.

V. Alarmy próbne i ćwiczebne

1. Alarm ćwiczebny ogólny i pożarowy należy przeprowadzić:

1) na statkach pasażerskich w podróżach międzynarodowych – każdorazowo przed opuszczeniem przez statek portu wyjścia, a następnie raz w tygodniu;

2) na statkach pasażerskich uprawiających żeglugę krajową – raz w tygodniu;

3) na statkach innych niż pasażerskie – w odstępach nieprzekraczających jednego miesiąca, z tym że jeżeli na statku zmieniono ponad 25 % ogólnego stanu załogi od chwili ostatniego alarmu, alarm należy przeprowadzić przed upływem 24 godzin od wyjścia statku z portu, w którym nastąpiła zmiana załogi;

4) na statkach z załogą rotacyjną – raz w miesiącu dla każdej zmiany;

5) na wszystkich statkach – w porze nocnej, w odstępach nieprzekraczających

3 miesięcy (na statkach z załogą rotacyjną – z każdą zmianą oddzielnie).

2. Tematem ćwiczeń przeprowadzanych na wszystkich statkach w ramach ćwiczebnych alarmów ogólnych powinny być co najmniej raz na 3 miesiące zagrożenia inne niż opuszczenie statku. Każdorazowo tematem ćwiczeń powinien być inny rodzaj zagrożenia.

3. Alarm próbny ogólny i pożarowy dla pasażerów przeprowadza się przed wyjściem statku z portu, w którym przyjęto pasażerów, z tym że jeżeli:

1) po przeprowadzeniu alarmu próbnego w kolejnym porcie zostaną zaokrętowani pasażerowie w liczbie nieprzekraczającej 25 % ogólnej liczby pasażerów, zamiast przeprowadzania kolejnego alarmu, odpowiedzialna osoba może przeszkolić tych pasażerów zgodnie z instrukcją postępowania w przypadku alarmu ogólnego i pożarowego;

2) podróż statku trwa krócej niż 24 godziny, kapitan statku powinien, zamiast alarmu próbnego, w jak najkrótszym czasie po rozpoczęciu podróży zapewnić przeszkolenie pasażerów zgodnie z instrukcją postępowania w przypadku alarmu ogólnego i pożarowego;

3) podróż statku trwa dłużej niż jeden miesiąc, kolejne alarmy próbne dla pasażerów przeprowadza się co 30 dni.

4. Zamiast przeszkolenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 1 i 2, dopuszcza się przeprowadzenie prezentacji audiowizualnej.

VI. Zakres czynności w czasie alarmów ćwiczebnych i próbnych

1. Kapitan statku powinien przeprowadzać alarmy ćwiczebne dla załogi i próbne dla pasażerów zgodnie z obowiązującym rozkładem alarmowym w taki sposób, aby pasażerowie i członkowie załogi znali i rozumieli przydzielone im obowiązki i czynności oraz potrafili je wykonać szybko i sprawnie.

2. W celu przygotowania załogi do obsługi środków ratunkowych, a w szczególności opuszczania łodzi ratunkowych, w każdych warunkach, kapitan statku przeprowadza alarmy ćwiczebne w taki sposób, aby załoga statku pełniła przemiennie funkcje alarmowe.

3. W czasie alarmów ćwiczebnych i próbnych kapitan statku nadzoruje ich przebieg.

4. Każde ćwiczenie opuszczenia statku w ramach alarmu ogólnego obejmuje:

1) wezwanie pasażerów i załogi na miejsca zbiórek przy zastosowaniu instalacji alarmowych oraz upewnienie się, że wszyscy są świadomi polecenia opuszczenia statku;

2) zgłoszenie się w miejscach zbiórek i przygotowanie do wykonywania obowiązków określonych w rozkładzie alarmowym;

3) sprawdzenie, czy pasażerowie i załoga są odpowiednio ubrani;

4) sprawdzenie, czy pasy lub ubrania ratunkowe zostały prawidłowo założone;

5) sprawdzenie działania oświetlenia awaryjnego;

6) opuszczenie co najmniej jednej łodzi ratunkowej po dokonaniu wszelkich niezbędnych przygotowań do opuszczenia jej na wodę;

7) sprawdzenie działania żurawików używanych do opuszczania na wodę tratw ratunkowych;

8) uruchomienie i pracę silnika łodzi ratunkowej;

9) upozorowanie poszukiwań i ratowania osób uwięzionych w kabinach;

10) sprawdzenie działania łączności wewnętrznej statku;

11) instruktaż użycia urządzeń radiowych dla środków ratunkowych.

5. Podczas kolejnych ćwiczeń należy częściowo opuszczać inne łodzie ratunkowe.

6. Każda łódź ratunkowa wraz z przypisaną do niej załogą powinna zostać opuszczona na wodę i wykonać manewry co najmniej raz na trzy miesiące podczas ćwiczeń w ramach alarmu ogólnego.

7. W przypadku statków odbywających krótkie podróże międzynarodowe, łodzie ratunkowe na jednej burcie mogą nie być opuszczone na wodę, jeżeli sposób cumowania tych statków w porcie i zasady odbywania podróży na to nie pozwalają. Wszystkie takie łodzie ratunkowe powinny być opuszczone co najmniej raz na trzy miesiące i wodowane co najmniej raz na sześć miesięcy.

8. Łodzie ratownicze, z wyjątkiem łodzi ratunkowych, które pełnią funkcję łodzi ratowniczych, powinny być raz na miesiąc opuszczone na wodę i obsadzone przypisaną załogą oraz wykonać manewry. Jeżeli spełnienie tego wymogu nie jest możliwe w odstępach miesięcznych, łodzie powinny być opuszczane co najmniej raz na trzy miesiące.

9. W przypadku ćwiczenia opuszczania na wodę łodzi ratunkowej i ratowniczej gdy statek płynie, czynność ta, ze względu na związane z tym zagrożenie, powinna być wykonana w warunkach, które w ocenie kapitana statku są sprzyjające do ich przeprowadzenia, pod nadzorem doświadczonego w tym zakresie oficera.

10. Każdy ćwiczebny alarm pożarowy obejmuje:

1) wezwanie załogi na miejsce zbiórki ustalone rozkładem alarmowym przy zastosowaniu instalacji alarmowej;

2) sprawdzenie obecności załogi na wyznaczonych stanowiskach oraz łączności wewnętrznej;

3) sprawdzenie znajomości obowiązków wyszczególnionych w rozkładzie alarmowym;

4) sprawdzenie wyposażenia w sprzęt pożarniczy wyznaczony rozkładem alarmowym sekcji pożarowej oraz znajomości prawidłowego użycia sprzętu;

5) podanie założenia ćwiczebnego dla sekcji i grupy roboczej;

6) praktyczne wykonanie wyznaczonego ćwiczenia przez sekcję i grupę roboczą;

7) uruchomienie pomp przeciwpożarowych, w tym awaryjnej, i użycie co najmniej dwóch prądów wody w celu pokazania, że system działa prawidłowo;

8) sprawdzenie działania drzwi wodoszczelnych, drzwi pożarowych, klap pożarowych i głównych wylotów i wlotów wentylacji w rejonie ćwiczeń;

9) sprawdzenie urządzeń służących do opuszczania statku;

10) ocenę i omówienie ćwiczenia.

11. Każde ćwiczenie ,,człowiek za burtą” w ramach alarmu ogólnego obejmuje:

1) wezwanie załogi na miejsce zbiórki przy zastosowaniu instalacji alarmowej;

2) sprawdzenie, czy wszyscy zgłosili się na miejsce zbiórki i czy są właściwie ubrani oraz sprawdzenie znajomości obowiązków wyszczególnionych w rozkładzie alarmowym;

3) przygotowanie łodzi ratowniczej do opuszczenia na wodę;

4) przygotowanie sprzętu do wyciągnięcia rozbitka zgodnie z podręcznikiem poszukiwania i ratowania IAMSAR, o którym mowa w prawidle 7 rozdziału V

Konwencji SOLAS;

5) przygotowanie środków do łączności dwukierunkowej;

6) opuszczenie łodzi ratowniczej na wodę i manewrowanie nią;

7) podjęcie człowieka za burtą;

8) podniesienie łodzi ratowniczej na burtę;

9) udzielenie pierwszej pomocy;

10) omówienie i ocena ćwiczenia.

12. Każde ćwiczenie walki z wodą w ramach alarmu ogólnego obejmuje:

1) wezwanie załogi na miejsce zbiórki ustalone rozkładem alarmowym przy zastosowaniu instalacji alarmowej;

2) sprawdzenie obecności załogi;

3) sondowanie zęz i zbiorników balastowych;

4) przygotowanie pomp i ich uruchomienie;

5) przygotowanie wyposażenia awaryjnego, ewentualnie przygotowanie plastra awaryjnego do założenia na uszkodzoną część kadłuba;

6) uszczelnienie miejsca przecieku (założenie plastra awaryjnego, poduszki itp.);

7) ocena skuteczności zastosowanej metody;

8) omówienie i ocena ćwiczenia ze sprawdzeniem znajomości systemu balastowo-

-zęzowego przez załogę.

13. Alarmów próbnych oraz ćwiczebnych nie należy przeprowadzać bezpośrednio jeden po drugim, z wyjątkiem alarmów kompleksowych.

VII. Szkolenie i instruktaże na statku

1. Szkolenie członka załogi w posługiwaniu się środkami ratunkowymi statku, w tym wyposażeniem jednostek ratunkowych, przeprowadza się na statku możliwie najwcześniej, jednak niepóźniej niż w ciągu 2 dni po jego zatrudnieniu na statku.

2. Jeżeli członek załogi jest zatrudniony na statku w systemie planowej, regularnej rotacji, przeszkolenie, o którym mowa w pkt 1, powinien przejść w ciągu 2 dni od pierwszego zatrudnienia na statku.

3. Instruktaże w zakresie posługiwania się środkami ratunkowymi statku i przeżycia na morzu odbywają się w takich samych odstępach czasu, jak ćwiczenia. Poszczególne instruktaże mogą obejmować różne rodzaje środków ratunkowych statku, jednak całość tematyki wyposażenia ratunkowego i środków ratunkowych statku powinna zostać nimi objęta w okresie niedłuższym niż 2 miesiące.

4. Każdy członek załogi otrzymuje instruktaż obejmujący co najmniej:

1) sposób działania i użycie pneumatycznych tratw ratunkowych statku;

2) zagadnienie hipotermii, udzielanie pierwszej pomocy w przypadku hipotermii oraz inne metody udzielania pierwszej pomocy;

3) posługiwanie się środkami ratunkowymi statku w trudnych warunkach pogodowych i przy wzburzonym morzu;

4) zakładanie i użytkowanie kombinezonu ratunkowego.

5. Szkolenie w posługiwaniu się tratwami ratunkowymi opuszczanymi przy pomocy żurawików odbywa się na każdym statku wyposażonym w takie tratwy nierzadziej niż co 4 miesiące. Jeżeli jest to praktycznie wykonalne, szkolenie powinno obejmować nadmuchiwanie i częściowe opuszczenie tratwy.

6. Każdą mesę i salę rekreacyjną należy wyposażyć w podręczniki szkolenia opatrzone instrukcjami i ilustracjami dotyczącymi sposobu wykorzystania i użycia środków ratunkowych oraz najlepszych sposobów ratowania się.

7. W każdej mesie i sali rekreacyjnej powinien znajdować się podręcznik treningów ochrony przeciwpożarowej, napisany w języku roboczym załogi statku.

VIII. Zapisy alarmów i szkoleń

1. Przeprowadzone alarmy ćwiczebne i próbne należy zapisywać w dzienniku pokładowym.

2. W razie braku możliwości przeprowadzenia alarmu ćwiczebnego w odpowiednim terminie, należy dokonać zapisu w dzienniku pokładowym z podaniem przyczyn niewykonania ćwiczenia.

3. Wpisy, o których mowa w ust. 1, obejmują:

1) datę przeprowadzenia i czas trwania ćwiczenia i szkolenia;

2) urządzenia i wyposażenie, jakich użyto w czasie ćwiczenia;

3) stan działania drzwi wodoszczelnych i pożarowych oraz innych zamknięć;

4) wyniki uruchamiania silników łodzi ratunkowych i ratowniczych;

5) wyniki przeglądu wyposażenia łodzi, sprzętu ratunkowego, przeciwpożarowego i awaryjnego;

6) liczbę uczestników ćwiczenia;

7) ocenę ćwiczenia.

Załącznik nr 5

Załącznik nr 5 SPRZĘT POŻARNICZY I OCHRONA PRZECIWPOŻAROWA STATKU

SPRZĘT POŻARNICZY I OCHRONA PRZECIWPOŻAROWA STATKU

Część A

Rodzaj, liczba, rozmieszczenie i sposób przeprowadzania kontroli sprzętu pożarniczego na statku

I. Postanowienia ogólne

1. Dla statków, dla których nie wymaga się opracowania planu ochrony przeciwpożarowej, rodzaj i ilość sprzętu pożarniczego ustala się zgodnie z tabelą zawartą w pkt VIII, przy uwzględnieniu norm przenoszących normy EN ISO 9094-1 i EN ISO 9094-2, oraz wpisuje do wykazu minimalnego wyposażenia w sprzęt pożarniczy dla statku o pojemności brutto (GT) poniżej 150 jednostek, opracowanego według poniższego wzoru.

Nazwa statku

Armator

Pojemność brutto

Długość pomiarowa (m)

Moc maszyn (kW)

Lp. Rodzaj sprzętu gaśniczego Ilość (szt.) Rozmieszczenie

1 Wąż i prądownica uniwersalna

Gaśnica (typ i wielkość) płynowa

2 proszkowa śniegowa

3 Koc gaśniczy

4 Topór strażacki i łom

5 Rękawice ognioochronne

6 Wyposażenie strażackie

UWAGI:

…………………………….…….. …………………………….…….. miejscowość, data podpis osoby upoważnionej

Powyższy wymóg nie dotyczy statków, dla których wydaje się kartę bezpieczeństwa „Ł”.

2. W przypadku statków podlegających Konwencji SOLAS ustalony rodzaj, liczbę oraz rozmieszczenie sprzętu pożarniczego należy wpisać do książki bezpieczeństwa pożarowego statku.

W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 8 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.

II. Zasady rozmieszczania sprzętu pożarniczego

1. Sprzęt pożarniczy umieszcza się w łatwo dostępnych i widocznych miejscach na statku oraz oznacza odpowiednio oświetloną tabliczką z symbolem używanym na planie ochrony przeciwpożarowej.

2. Sprzęt pożarniczy nierozdysponowany na stanowiska przechowuje się w magazynku pożarowym lub w innym specjalnie do tego przeznaczonym miejscu. Na statku, jeżeli jest to możliwe, powinny znajdować się dwa magazynki pożarowe – jeden w rejonie nadbudówki. Każdy magazynek pożarowy powinien być wyraźnie i w sposób trwały oznakowany.

3. W magazynku pożarowym należy przewidzieć odpowiednie stanowiska do przeglądów i konserwacji przechowywanego sprzętu oraz zapasów, aby utrzymywać je w stanie przydatności do natychmiastowego użycia.

4. W pomieszczeniach statku węże tłoczne powinny być na stałe przyłączone do hydrantów.

5. Gaśnice rozmieszcza się i przechowuje w taki sposób, aby ich skuteczność gaśnicza nie uległa zmniejszeniu pod wpływem warunków pogodowych, drgań lub innych czynników zewnętrznych.

6. Gaśnic na dwutlenek węgla nie umieszcza się w pomieszczeniach mieszkalnych.

7. W posterunkach dowodzenia oraz innych pomieszczeniach, w których znajduje się wyposażenie elektryczne, elektroniczne lub urządzenia niezbędne dla bezpieczeństwa statku, gaśnice powinny zawierać taki czynnik gaśniczy, który nie przewodzi prądu i nie jest szkodliwy dla wyposażenia i urządzeń.

8. Na statku powinny znajdować się instrukcja przeciwpożarowa i pożarnicze tablice informacyjne z napisem „NIEBEZPIECZEŃSTWO – DANGER” oraz „NIE PALIĆ –

NO SMOKING”. Tablice powinny mieć minimum 840 × 600 mm, być białe, z 20-milimetrowym czerwonym obrzeżem i z czarnymi napisami o wysokości minimum

120 mm.

III. Gaśnice przenośne i przewoźne

1. Na statkach podlegających Konwencji SOLAS każda gaśnica proszkowa lub gaśnica na dwutlenek węgla powinna mieć pojemność co najmniej 5 kg, a każda gaśnica pianowa – co najmniej 9 l. Masa każdej gaśnicy przenośnej nie powinna przekraczać 23 kg, a jej zdolność do gaszenia powinna być co najmniej równoważna ze zdolnością do gaszenia gaśnicy płynowej 9-litrowej.

2. Czynnik gaśniczy zastosowany w gaśnicy powinien być odpowiedni do grupy pożaru, jaki może powstać w pomieszczeniu, do którego gaśnica jest przeznaczona.

3. Na statkach podlegających Konwencji SOLAS należy przygotować do każdego typu gaśnic, które załoga może ponownie naładować na statku, ładunki zapasowe – 100 % dla pierwszych 10 gaśnic i 50 % dla pozostałych gaśnic (przy czym nie wymaga się więcej niż 60 kompletów ładunków zapasowych). Na statku należy umieścić instrukcje napełniania gaśnic. Na statkach niepodlegających Konwencji SOLAS liczba ładunków zapasowych wynika z rejonu żeglugi i przeznaczenia tych statków.

4. W przypadku gaśnic, które nie mogą być ponownie napełniane na statku, należy przygotować dodatkowe gaśnice zapasowe tego samego typu i tej samej objętości, w takiej liczbie, jak określono w przypadku ładunków zapasowych. Do każdej gaśnicy przewoźnej, którą można napełnić na statku, należy przygotować jeden ładunek zapasowy.

5. W pomieszczeniu gaśnice powinny być umieszczane w łatwo dostępnym miejscu. Jedna z gaśnic w danym pomieszczeniu powinna znajdować się w pobliżu wejścia.

IV. Przenośny zestaw pianowy

Przenośny zestaw pianowy składa się z prądownicy pianowej typu zasysającego, którą można podłączyć do wodnej instalacji gaśniczej za pomocą węża pożarniczego, z przenośnym zbiornikiem zawierającym co najmniej 20 l środka pianotwórczego oraz z jednego zapasowego zbiornika środka pianotwórczego. Prądownica powinna być zdolna do wytwarzania piany odpowiedniej do gaszenia pożaru palącego się oleju, z wydajnością przepływu roztworu środka pianotwórczego co najmniej 200 l/min.

V. Wyposażenie strażackie

Zestaw wyposażenia strażackiego składa się z:

1) wyposażenia osobistego, zawierającego:

a) ubranie ochronne typu lekkiego, wykonane z materiału, który chroni skórę przed ciepłem promieniującym od ognia oraz przed oparzeniami płomieniem lub parą i którego powierzchnia zewnętrzna powinna być wodoodporna,

b) buty i rękawice wykonane z gumy lub innego materiału nieprzewodzącego prądu elektrycznego,

c) sztywny hełm stanowiący skuteczną ochronę przed uderzeniami,

d) elektryczną lampę bezpieczeństwa (latarkę ręczną) uznanego typu, której okres działania to minimum 3 godziny; elektryczne lampy na zbiornikowcach oraz elektryczne lampy przeznaczone do użycia w rejonach niebezpiecznych powinny być typu przeciwwybuchowego,

e) pas strażacki z zatrzaśnikiem i toporkiem strażackim w pochwie;

2) niezależnego aparatu oddechowego ze sprężonym powietrzem, którego objętość w butlach powinna wynosić co najmniej 1200 l, lub innym niezależnym aparatem oddechowym, który powinien zabezpieczać funkcjonowanie przez co najmniej 30 min. VI. Ucieczkowe aparaty oddechowe (EEBD)

Aparat składa się z maski twarzowej z kapturem oraz butli ze sprężonym powietrzem zapewniającej oddychanie przez co najmniej 10 min.

VII. Wyposażenie statków w sprzęt pożarniczy i części zapasowe

1. Wyposażenie w sprzęt pożarniczy i części zapasowe statków podlegających Konwencji SOLAS powinno odpowiadać wymaganiom tej Konwencji, natomiast pozostałych statków – wymaganiom określonym w przepisach upoważnionej uznanej organizacji.

2. Statki o pojemności brutto (GT) 500 jednostek i powyżej należy wyposażyć dodatkowo w:

1) koc gaśniczy:

a) w sterowni – 1 sztuka,

b) w przedziałach maszynowych z silnikami o łącznej mocy:

− do 368 kW – 1 sztuka,

− od 368 do 735 kW – 2 sztuki,

− powyżej 735 kW – 3 sztuki,

c) przy lądowiskach dla śmigłowca – 1 sztuka,

d) w wydzielonej kotłowni – 1 sztuka;

2) sprzęt burzący (topór ciężki i łom) – 1 komplet na każdym pokładzie pomieszczeń mieszkalnych;

3) wykrywacz gazów i 10 wskaźników rurkowych dwutlenku węgla dla statków wyposażonych w stałe instalacje gaśnicze na dwutlenek węgla. Jeżeli na statku jest analizator spalin, nie wymaga się wykrywacza gazów.

VIII. Minimalne wyposażenie w sprzęt pożarniczy statków niepodlegających Konwencji SOLAS o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek b m lu wa ło e ica , owa a ie uty jn wa na ny litro ica iczy en ki i i b ieg gaśn kie lacy no 5- cz saln ac e śn a aż ac

Lp. Rodzaj statku oważ own pły źn tło gaśn os izo aż traż wn ica ąż ąd iwer c awic yp str tro ica owa 4 pr un r s ró ewo W Ko W pó Ręk elek Gaśn Prz pian

Gaśn To

1 Statek towarowy 5 3 – 2 2 1 1

2 Statek ratowniczy, szkolny, badawczy, 5 3 – 2 – 1 1 hydrograficzny

3 Pogłębiarka 5 5 – 2 – 1 1

4 Kuter pilotowy, kontroler badawczy, hydrograficzny, 5 3 – 1 – 1 1 u holownik do 368 kW tatk

5 Holownik, kuter pilotowy, a s statek pożarniczy powyżej 5 3 1 n 2 – 1 1

368 kW ych w

6 Łódź motorowa, łódź to

1 – – an 1 – – – rybacka bezpokładowa dr

7 Łódź motorowa rybacka hy pokładowa ze sterówką w

1 1 – 1 – – 1 ró i dziobówką wo

8 Kuter rybacki o długości za

2 1 – 1 – 1 1 pomiarowej do 17 m ych

9 Kuter rybacki o długości wan

5 3 – 2 – 2 1 pomiarowej powyżej 17 m stalo

10 Motorówka pasażerska, in ratownicza, inspekcyjna, za hydrograficzna, ie

2 1 – 1 – – 1 gospodarcza, cumownicza, pilotowa a liczb

11 Barka bez napędu 1 1 – ówn – – – 1 a r

12 Barka z napędem 3 2 – 1 – 1 1

13 Baza nurkowa bez napędu, Liczb

2 1 – 1 – 1 1 warsztat pływający

14 Szalanda bez napędu 2 1 – 1 – – –

15 Szalanda z napędem,

4 3 – 2 – 1 1 dźwig pływający

16 Koszarka 3 1 – 1 – 1 1

Uwagi:

1. Wyposażenie strażackie wymagane jest na statkach towarowych o pojemności brutto (GT) 150 jednostek i powyżej.

2. Minimalne wyposażenie w sprzęt pożarniczy statków niepodlegających Konwencji SOLAS o pojemności brutto (GT) 500 jednostek i powyżej oraz jego rozmieszczenie ustala właściwy dyrektor urzędu morskiego – w ilościach niemniejszych niż podane w tabeli.

IX. Kontrola sprzętu pożarniczego

1. Gaśnice, aparaty oddechowe i ucieczkowe aparaty oddechowe należy co 12 miesięcy poddawać okresowym przeglądom, które wykonują podmioty dokonujące atestacji urządzeń i wyposażenia statku, uznane przez administrację morską zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. z 2025 r. poz. 883 i 1535).

2. Na statkach podlegających Konwencji SOLAS sprzęt pożarniczy powinien być systematycznie kontrolowany i utrzymywany w stałej sprawności do natychmiastowego użycia przez oficera wyznaczonego przez kapitana statku, zgodnie z wytycznymi IMO .

3. Na pozostałych statkach wewnętrzne kontrole sprzętu pożarniczego powinny być przeprowadzane co 3 miesiące przez kapitana statku lub wyznaczonego oficera pokładowego. Fakt przeprowadzenia kontroli odnotowuje się w dzienniku pokładowym.

Cyrkularz IMO MSC/Circ. 1432 z dnia 31 maja 2012 r. – Zmienione wytyczne w sprawie utrzymania i inspekcji systemów i urządzeń ochrony przeciwpożarowej (Dz. Urz. MIiR z 2014 r. poz. 76).

Część B

Opracowywanie i przechowywanie planu ochrony przeciwpożarowej na statku

I. Postanowienia ogólne

1. Plan ochrony przeciwpożarowej, zwany dalej „planem”, może być połączony z planem rozmieszczenia środków i urządzeń ratunkowych oraz planem ewakuacji statku. Dla połączonych planów ustala się nazwę: PLAN BEZPIECZEŃSTWA – SAFETY PLAN.

2. Część B ma zastosowanie do opracowywania planu dla statków morskich nowo wybudowanych oraz statków poddanych przebudowie, remontom, wymianie wyposażenia, jak również statków będących w eksploatacji w przypadku, gdy okoliczności wymagają zmiany planu.

4. Plan opracowuje się na podstawie dokumentacji statku zatwierdzonej przez upoważnioną uznaną organizację.

5. Aby zapewnić właściwą kontrolę bezpieczeństwa pożarowego statku, jeden egzemplarz planu przekazuje się do właściwego dyrektora urzędu morskiego.

6. Plan wywiesza się na statku w widocznych miejscach: na korytarzach, w holach, w centrum dowodzenia. Duplikat planu powinien być ulokowany na zewnątrz nadbudówki, w oznaczonym pojemniku. Miejsce umieszczenia planu powinno być oznakowane zgodnie z wytycznymi IMO .

II. Przepisy obowiązujące przy opracowywaniu planów ochrony przeciwpożarowej

Przy opracowywaniu planów należy w szczególności uwzględnić:

1) postanowienia rozdziału II-2 Konwencji SOLAS;

2) symbole graficzne do stosowania na planach, podane w dokumentach IMO ;

3) przepisy upoważnionej uznanej organizacji.

III. Zadania i przeznaczenie planu ochrony przeciwpożarowej

Plan powinien:

1) umożliwić załogom statków, jednostkom straży pożarnej i odpowiedzialnym za bezpieczeństwo pożarowe pracownikom stoczni zapoznanie się z rodzajami i rozmieszczeniem:

a) posterunków dowodzenia i posterunków pożarowych,

b) przegród przeciwpożarowych pionowych i poziomych,

Cyrkularz IMO MSC/Circ.451 z dnia 24 września 1986 r. – Wytyczne w sprawie rozmieszczenia planów ochrony przeciwpożarowej przeznaczonych dla lądowej straży pożarnej (Dz. Urz. MIiR z 2014 r. poz. 76).

Rezolucja IMO A.952(23) – Symbole graficzne stosowane na planach ochrony przeciwpożarowej na statkach, przyjęte przez Zgromadzenie Ogólne IMO w dniu 5 grudnia 2003 r. (Dz. Urz. MIiR z 2014 r. poz. 76). Na statkach zbudowanych przed dniem 1 stycznia 2004 r. na planach ochrony przeciwpożarowej nadal mogą być stosowane symbole podane w rezolucji IMO A.654(16) – Symbole graficzne stosowane na planach ochrony przeciwpożarowej, przyjęte przez Zgromadzenie Ogólne IMO w dniu 19 października 1989 r. (Dz. Urz. MIiR z 2014 r. poz. 76).

c) drzwi i zamknięcia otworów w przegrodach przeciwpożarowych,

d) dróg ewakuacji z rejonów i pomieszczeń statków,

e) urządzeń odcinających i wyłączających systemy wentylacji,

f) zbiorników paliwa i olejów smarowych z zaworami zdalnego odcinania,

g) urządzeń wykrywczo-sygnalizacyjnych pożaru i alarmowych,

h) pomp pożarniczych z zaworami instalacji wodno-hydrantowej,

i) stałych instalacji gaśniczych oraz przenośnego sprzętu pożarniczego zainstalowanego na statku,

j) ucieczkowych aparatów oddechowych,

k) chemicznych ubrań ochronnych;

2) stanowić pomoc w prowadzeniu akcji ratowniczo-gaśniczej i szkoleniu załóg statków oraz jednostek straży pożarnej;

3) stanowić podstawę prawidłowego rozmieszczenia przenośnego sprzętu pożarniczego na statkach w końcowej fazie budowy i w trakcie ich eksploatacji.

IV. Podziałka i format planu ochrony przeciwpożarowej

1. Plan powinien być wykonany w skali zapewniającej jego praktyczne wykorzystanie oraz możliwość naniesienia odpowiednich elementów konstrukcyjnych statku, symboli urządzeń ochrony przeciwpożarowej i wyposażenia pożarniczego oraz innych znaków i napisów.

Do wykonania planu zaleca się przyjmowanie następujących podziałek:

1) dla statków o długości całkowitej do 50 m – 1:50;

2) dla statków o długości całkowitej od 51 m do 150 m – 1:100;

3) dla statków o długości całkowitej od 151 m do 200 m – 1:200;

4) dla statków o długości całkowitej powyżej 200 m – 1:300.

2. Plan powinien być wykonany w miarę możliwości na jednym arkuszu. Dla statków wielopokładowych (statki pasażerskie, promy pasażersko-samochodowe, statki do przewozu samochodów itp.) dopuszcza się wykonanie planu na dwóch lub więcej arkuszach.

V. Rysunki planu ochrony przeciwpożarowej

1. Na planie jest zawarty przekrój wzdłużny statku w płaszczyźnie symetrii, widoki z góry wszystkich pokładów i platform oraz widok na zbiorniki denne paliwa.

2. Obrysy konstrukcji statku i jego wyposażenia, istotne dla bezpieczeństwa pożarowego, wykonuje się na planie czarnymi liniami. Na plan nie należy nanosić szczegółów, które nie obrazują ochrony przeciwpożarowej statku, ponieważ mogłyby zmniejszyć czytelność planu lub uniemożliwić w szczególności naniesienie w odpowiednich miejscach właściwych symboli i opisów.

3. Na przekroju wzdłużnym lub na każdym pokładzie należy oznaczyć:

1) rozmieszczenie posterunków dowodzenia i posterunków pożarowych;

2) rodzaj i rozmieszczenie przegród przeciwpożarowych pionowych i poziomych, dzielących przestrzeń kadłuba i nadbudówki (ewentualnie pokładówki) na odpowiednie strefy pionowe i poziome;

3) drzwi w przegrodach przeciwpożarowych i szybach klatek schodowych ze stanowiskami sterowania nimi;

4) schody, zejściówki, szyby dźwigów pionowych i luków transportowych umożliwiające dostęp do poszczególnych przedziałów, pomieszczeń i pokładów – z uwidocznieniem korytarzy, drzwi i dróg ewakuacyjnych;

5) urządzenia zdalnego wyłączania wentylatorów, zamykania otworów kanałów wentylacyjnych, świetlików, przestrzeni pierścieniowych wokół kominów oraz innych zamknięć ograniczających ciąg oraz przenikanie dymu i płomieni;

6) urządzenia do uruchamiania alarmu;

7) rozmieszczenie centralek wykrywczo-sygnalizacyjnych pożaru i ich repetytorów oraz pomieszczenia chronione;

8) rozmieszczenie stałych instalacji gaśniczych ze stanowiskami ich uruchamiania oraz pomieszczenia chronione tymi instalacjami;

9) pompy pożarnicze ze stanowiskami ich uruchamiania i rozmieszczeniem zaworów hydrantowych oraz łączników międzynarodowych;

10) rozmieszczenie zbiorników paliwa i olejów smarowych ze stanowiskami zdalnego zamykania zaworów odcinających;

11) rozmieszczenie sprzętu pożarniczego.

4. Na poszczególnych pokładach powinny być naniesione pomieszczenia mieszkalne, służbowe, maszynowe i przemysłowe wraz z korytarzami przyległymi do tych pomieszczeń oraz pomieszczenia ładunkowe, pomieszczenia kategorii specjalnej i pompownie.

5. W pomieszczeniach maszynowych należy zaznaczyć obrysami silniki główne, kotły parowe, spalarki, zespoły prądotwórcze, zbiorniki sprężonego powietrza, zbiorniki paliwa i oleju smarowego o pojemności 1 m³ oraz główne tablice rozdzielcze.

Dla statków zbudowanych w dniu 1 stycznia 2013 r. i później na przekroju wzdłużnym planu należy zaznaczyć za pomocą strzałki (na zielono) usytuowanie miejsca do wypalania otworów ewakuacyjnych z pomieszczenia maszynowni. Miejsce to należy zaznaczyć na kadłubie statku w sposób trwały, w uzgodnieniu z upoważnioną uznaną organizacją. Jeżeli jest to możliwe ze względu na konstrukcję statku, wymiary otworu nie powinny mieć mniej niż 600 mm szerokości i 900 mm wysokości.

Na statkach, gdzie odstępy miedzy wręgami w przedziale maszynowym są mniejsze niż 600 mm, oznaczenie otworu, o którym mowa powyżej, nie jest wymagane. Przykład poprawnego oznaczenia otworu ewakuacyjnego na planie przedstawia poniższy rysunek.

– wręgi

– nr wręgu

– miejsce wypalenia utworu

PB – prawa burta

LB – lewa burta

6. Na planie należy zaznaczyć usytuowanie magazynów sprzętu pożarniczego. Magazyny sprzętu pożarniczego mogą być usytuowane w pomieszczeniach, z których wyjścia prowadzą na otwarty pokład lub korytarz mający bezpośrednie połączenie z pokładem otwartym.

VI. Oznakowanie planu ochrony przeciwpożarowej

1. Symbole graficzne powinny być naniesione na plan w takiej pozycji, w jakiej są usytuowane na tablicy symboli graficznych, z wyjątkiem symboli drzwi oraz strzałek określających kierunek ewakuacji.

2. Symbole graficzne powinny być nanoszone na plan możliwie dokładnie w miejscach odpowiadających rzeczywistemu położeniu urządzenia lub wyposażenia pożarniczego statku, a ich ogólna liczba powinna być podana w tablicy symboli.

3. Symbole graficzne, które nie mieszczą się w danym pomieszczeniu na planie, można umieszczać obok tego pomieszczenia na odnośnikach.

4. Pomieszczenia chronione jednocześnie instalacjami gaśniczymi i wykrywczymi można oznaczyć pojedynczymi symbolami czujek pożarowych odpowiedniego rodzaju w połączeniu z odpowiednimi symbolami obszarów chronionych.

5. Na plan nanosi się symbole graficzne wyposażenia pożarniczego – niemniej, niż wynika to z przepisów, o których mowa w części II.

6. Przegrody typu A-0, tworzące poprzeczne grodzie wodoszczelne, sięgające do pokładu grodziowego i dzielące statek na przedziały wodoszczelne, należy narysować pogrubioną linią ciągłą (o grubości około 1 mm). Nie wymaga się dodatkowego oznakowania tego typu przegród na rysunkach i tabliczce rysunkowej planu.

7. Symbole graficzne w tablicy symboli planu powinny być naniesione według kolejności numerów od dołu ku górze.

8. Obrysy zbiorników paliwa i olejów smarowych powinny być obramowane brązową linią.

VII. Opis planu

1. Na planie umieszcza się tablicę symboli z objaśnieniami ich znaczenia i charakterystyką urządzeń ochrony przeciwpożarowej oraz wyposażenia pożarniczego – według poniższego wzoru.

Poz. Symbol ZNACZENIE SYMBOLU J m LICZBA

Item Symbol MEANING OF SYMBOL U. m

Konstr.

Kreślił

NAZWA ZAKŁADU

Sprawdz.

Zmiany

Skala NAZWA STATKU

N U M E R

Format

PLAN OCHRONY PRZECIWPOŻAROWEJ

Pow. FIRE CONTROL PLAN R Y S U N K U w m²

2. Na planie należy podać następujące dane statku:

1) długość całkowitą;

2) szerokość maksymalną;

3) wysokość do pokładu głównego;

4) pojemność brutto;

5) moc silników głównych;

6) ilość załogi i pasażerów;

7) numer IMO.

3. Na planie należy opisać pomieszczenia mieszkalne, służbowe, maszynowe, przemysłowe, ładunkowe, pomieszczenia kategorii specjalnej i pompownie. Opisy można nanieść w obrysie pomieszczenia, podając jego nazwę lub numer identyfikacyjny. W przypadku oznaczenia pomieszczeń numerami identyfikacyjnymi należy sporządzić osobną tabelę zgodnie z poniższym wzorem – z podaniem ich nazw. WYKAZ POMIESZCZEŃ

LIST OF ACCOMODATION

Nr ident. Nazwa pomieszczenia

Ident. No. Name of accommodation

4. W osobnej tabeli należy opisać zbiorniki paliwa i oleju smarowego z podaniem ich pojemności – zgodnie z poniższym wzorem. Zamiast osobnej tabeli można opisać zbiorniki w miejscu ich usytuowania, jeżeli taka możliwość istnieje.

ZESTAWIENIE ZBIORNIKÓW

TANK ARRANGEMENT

Nr zbiornika Przeznaczenie Położenie Objętość

No. of tank Purpose wr – wr m³

Location Volume fr – fr m³

5. Aby zapewnić skuteczność gaśniczego działania dwutlenku węgla lub innego gazu obojętnego, który jest stosowany do gaszenia pożaru, na statkach wyposażonych w stałą gazową instalację gaśniczą:

1) należy przeprowadzić inwentaryzację wszystkich otworów zamykanych do siłowni okrętowych oraz ładowni, w szczególności drzwi, klap, żaluzji, głowic wentylatorów, cięgieł, a następnie sporządzić zestawienie według poniższego wzoru.

WYKAZ URZĄDZEŃ ODCINAJĄCYCH WENTYLACJĘ POMIESZCZEŃ CHRONIONYCH

INSTALACJĄ GAŚNICZĄ CO

LIST OF EQUIPMENT OF VENTILATION OF COMPARTMENT PROTECTED BY CO

EXTIGUISHING INSTALATION

Nr Rodzaj urządzenia Lokalizacja urządzenia Nazwa pomieszczenia bronionego

No. Type of equipment Location of equipment Name of compartment to be cut off

2) wszystkie urządzenia odcinające wentylację na statku należy oznakować numerem nadanym w wykazie;

3) numerację otworów należy rozpocząć od najniżej położonego pokładu ku górze oraz od rufy do dziobu;

4) należy oznakować zamykane otwory, posługując się ustaloną w zestawieniu numeracją i według poniższych wzorów:

a) dla siłowni okrętowej znaki mają postać żółtego koła o średnicy 100 mm, w którym na środku jest czarna liczba zapisana cyframi arabskimi o wysokości

50 mm, określająca ustalony numer urządzenia zamykającego otwór wentylacyjny,

b) dla ładowni statków znaki mają postać żółtego kwadratu o boku 100 mm, w którym na środku jest czarna liczba określająca ustalony numer.

6. Przy opisywaniu pomieszczeń, zbiorników i urządzeń ochrony przeciwpożarowej należy kierować się zasadą, że wszystkie te elementy leżące po prawej stronie płaszczyzny symetrii statku powinny być oznaczone numerami nieparzystymi, natomiast leżące po lewej stronie płaszczyzny symetrii statku – numerami parzystymi.

7. Wszystkie zestawienia powinny być naniesione z prawej strony rysunków planu i po lewej stronie tabliczki rysunkowej.

8. Plan statku uprawiającego żeglugę międzynarodową powinien być wykonany w języku polskim i języku angielskim.

9. Dla planu statku uprawiającego żeglugę międzynarodową ustala się nazwę: PLAN

OCHRONY PRZECIWPOŻAROWEJ – FIRE CONTROL PLAN. W przypadku naniesienia oznakowania środków i urządzeń ratunkowych ustala się nazwę: PLAN

BEZPIECZEŃSTWA – SAFETY PLAN.

Załącznik nr 6

Załącznik nr 6 SZCZEGÓLNE WYMAGANIA STATECZNOŚCI

STATKÓW PASAŻERSKICH TYPU ROSZCZEGÓLNE WYMAGANIA STATECZNOŚCI -RO

STATKÓW PASAŻERSKICH TYPU RO-RO

I. Szczególne wymagania stateczności statków pasażerskich typu ro-ro, dla których stosuje się wymagania prawidła 8 części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS 90

1. Oprócz wymagań prawidła 8 części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS 90, dotyczących podziału wodoszczelnego i stateczności w stanie uszkodzonym, statek powinien dodatkowo spełniać wymagania określone w ust. 2–7.

2. Podczas uwzględniania wpływu hipotetycznej ilości wody morskiej, która w wyniku uszkodzenia zgodnie z założeniem zgromadzi się na pierwszym pokładzie powyżej wodnicy konstrukcyjnej w pomieszczeniach ładunkowych ro-ro lub w pomieszczeniach kategorii specjalnej, określonych w prawidle 3 rozdziału II-2 Konwencji SOLAS 90, zwanym dalej „uszkodzonym pokładem ro-ro”, przy przyjęciu, że pokład ten jest uszkodzony, powinny zostać spełnione postanowienia prawidła 8.2.3 części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS 90.

3. Wymagania prawidła 8 części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS 90 inne niż wskazane w ust. 2 nie muszą być spełnione, jeżeli są spełnione szczególne wymagania stateczności.

4. Przyjętą ilość wody, o której mowa w ust. 2, oblicza się na podstawie stałej odległości powierzchni wody:

1) od najniższego punktu krawędzi pokładu ro-ro w rejonie uszkodzonego przedziału albo

2) jeżeli krawędź pokładu ro-ro w rejonie uszkodzonego przedziału jest zanurzona – od wodnicy na wodzie spokojnej dla wszystkich kątów przechyłu i przegłębienia, wyznaczonej w następujący sposób:

a) 0,5 m, jeżeli wolna burta po uszkodzeniu (f ) wynosi maksimum 0,3 m,

b) 0,0 m, jeżeli wolna burta po uszkodzeniu (f ) wynosi minimum 2,0 m,

c) wartości pośrednie, wyznaczone za pomocą interpolacji liniowej, jeżeli pozostała wolna burta po uszkodzeniu (f ) mieści się w przedziale 0,3–2,0 m

– gdzie wolna burta po uszkodzeniu (f ) jest minimalną odległością między uszkodzonym pokładem ro-ro a końcową wodnicą w rejonie uszkodzenia w rozpatrywanym przypadku awarii, bez uwzględnienia wpływu ilości wody zgromadzonej na uszkodzonym pokładzie ro-ro.

5. Jeżeli statek jest wyposażony w wysoce wydajny system odwadniający, do obliczeń ilości wody, o której mowa w ust. 2, dopuszcza się przyjęcie stałej odległości powierzchni wody niższej od wartości obliczonej zgodnie z ust. 4.

6. W przypadku obliczeń dokonywanych dla statków uprawiających żeglugę w określonych i ograniczonych rejonach eksploatacji dopuszcza się zmniejszenie stałej odległości powierzchni wody obliczonej zgodnie z ust. 4, zastępując ją:

1) wartością 0,0 m, jeżeli znacząca wysokość fali (h ), charakteryzująca dany rejon, wynosi co najwyżej 1,5 m;

2) wartością ustaloną zgodnie z ust. 2, jeżeli znacząca wysokość fali (h ), charakteryzująca dany rejon, wynosi co najmniej 4,0 m;

3) wartościami pośrednimi wyznaczonymi w drodze interpolacji liniowej, jeżeli znacząca wysokość fali (h ), charakteryzująca dany rejon, mieści się w przedziale

1,5–4,0 m, pod warunkiem że:

a) właściwy organ administracji państwa bandery statku uznał, że znacząca wysokość fali (h ), charakteryzująca dany rejon, nie jest przekraczana z prawdopodobieństwem większym niż 10 % oraz

b) rejon eksploatacji statku oraz – jeżeli ma to zastosowanie – część roku, dla której określono znaczącą wysokość fali (h ), są uwidocznione w certyfikatach statku.

7. Aby ocenić wpływ przyjętej ilości wody zgromadzonej na uszkodzonym pokładzie ro-ro, o której mowa w ust. 2, stosuje się następujące wymogi:

1) gródź poprzeczną lub wzdłużną uważa się za nienaruszoną, jeżeli wszystkie jej części znajdują się między pionowymi płaszczyznami położonymi z każdej burty statku i w odległości od zewnętrznego poszycia kadłuba równej 1/5 szerokości statku, określonej zgodnie z prawidłem 2 rozdziału II-1 Konwencji SOLAS 90; odległość tę mierzy się prostopadle do płaszczyzny symetrii statku na poziomie najwyższej podziałowej wodnicy ładunkowej;

2) jeżeli kadłub został częściowo poszerzony, aby mógł spełnić niniejsze szczególne wymagania stateczności, stosuje się zwiększoną wartość równą 1/5 rzeczywistej szerokości statku, przy czym nie powinna ona wpływać na położenie przejść grodziowych, instalacji rurociągów i innych elementów, które zostało zaakceptowane przed tym poszerzeniem;

3) szczelność grodzi poprzecznych lub wzdłużnych, uznanych za wystarczające do ograniczenia przyjętej ilości wody morskiej zgromadzonej na uszkodzonym pokładzie ro-ro, powinna być współmierna do wydajności systemu odwadniającego i powinna wytrzymywać ciśnienie hydrostatyczne wynikające z obliczeń stanów po uszkodzeniu statku.

Wysokość takich grodzi powinna wynosić co najmniej 4 m, jeżeli wysokość powierzchni wody nad pokładem nie jest mniejsza niż 0,5 m. Dla innych przypadków wysokość grodzi może być obliczona według wzoru: h = 8h gdzie: h – oznacza wysokość grodzi, h – oznacza wysokość powierzchni wody nad pokładem.

W każdym przypadku minimalna wysokość grodzi nie powinna być mniejsza niż

2,2 m, a w przypadku statku z podwieszanymi pokładami samochodowymi minimalna wysokość grodzi nie powinna być mniejsza niż wysokość do dolnej krawędzi podwieszonego pokładu samochodowego w położeniu opuszczonym;

4) w przypadku rozwiązań specjalnych, takich jak podwieszane pokłady o pełnej szerokości i szerokie szyby burtowe, na podstawie szczegółowych badań modelowych mogą zostać przyjęte inne wysokości grodzi;

5) wpływ przyjętej ilości zgromadzonej wody morskiej nie musi być brany pod uwagę dla przedziału z uszkodzonym pokładem ro-ro, pod warunkiem że przedział ten ma z każdej strony pokładu furty odwadniające, równomiernie rozmieszczone wzdłuż burt przedziału, spełniające następujące warunki:

a) A ≥ 0,3 l, gdzie A oznacza całkowitą powierzchnię furt odwadniających na każdej stronie pokładu [m²], a l – długość przedziału [m] oraz

b) w najgorszych warunkach uszkodzenia statek powinien utrzymywać wolną burtę po uszkodzeniu (fr) o wartości co najmniej 1 m, bez uwzględnienia wpływu przyjętej ilości wody na uszkodzonym pokładzie ro-ro, oraz

c) górne krawędzie furt odwadniających powinny znajdować się niewyżej niż

0,6 m ponad uszkodzonym pokładem ro-ro, a dolne krawędzie furt powinny znajdować się niewyżej niż 2 cm nad pokładem, oraz

d) furty odwadniające powinny być wyposażone w urządzenia zamykające lub klapy, zapobiegające wdarciu się wody na pokład ro-ro i jednocześnie umożliwiające odprowadzenie wody, która może się zgromadzić na tym pokładzie;

6) jeżeli przyjmuje się, że gródź położona powyżej pokładu ro-ro jest uszkodzona, oba przedziały graniczące z tą grodzią należy przyjmować jako zatopione do tej samej wysokości, obliczonej zgodnie z ust. 4 lub 6.

II. Szczególne wymagania stateczności statków pasażerskich typu ro-ro, dla których stosuje się wymagania części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS 2020

Statek powinien spełniać wymagania części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS 2020, przy czym na zasadzie odstępstwa od wymagań prawidła 6.2.3 części B rozdziału II-1 Konwencji

SOLAS 2020 wymagany wskaźnik podziału grodziowego R ustala się w następujący sposób:

Liczba osób na statku (N) Wymagany wskaźnik podziału grodziowego (R)

N < 1000 R = 0,000088 * N + 0,7488

1000 ≤ N ≤ 1350 R = 0,0369 * ln (N + 89,048 ) + 0,579 gdzie N – oznacza łączną liczbę osób na statku.

Jak powołać ten przepis

§ 40 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie szczegółowych warunków bezpiecznego uprawiania żeglugi przez statki morskie (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 142)

Treść według tekstu jednolitego

Rozporządzenie było zmieniane. Obecne brzmienie ogłoszono jako tekst jednolity: Dz.U. 2026 poz. 142, 9 lutego 2026.

Oficjalny tekst jednolity (PDF) Tekst pierwotny z 2015 r. (PDF, bez zmian)

Lexeva pokazuje treść przepisu, nie udziela porad prawnych. Moc prawną ma wyłącznie tekst ogłoszony w dzienniku urzędowym.