§ 3

1. Właściwy dyrektor urzędu morskiego może wyrazić zgodę na zastosowanie na statku środków równoważnych w zakresie wyposażenia i konstrukcji w stosunku do wymagań określonych przepisami wydanymi na podstawie art. 86 ust. 3 ustawy:

1) na wniosek armatora statku będącego w trakcie budowy lub przebudowy,

2) w przypadku kiedy cechy konstrukcyjne istniejącego statku nie pozwalają na zastosowanie tych wymagań

2. Właściwy dyrektor urzędu morskiego może zwolnić statek z wymagań określonych przepisami wydanymi na podstawie art. 86 ust. 3 ustawy, jeżeli:

1) jest to uzasadnione szczególnymi warunkami eksploatacyjnymi statku, takimi jak rodzaj odbywanych podróży, ograniczony rejon żeglugi, warunki meteorologiczne, w tym ograniczona wysokość fali lub siła wiatru, ograniczony sezon eksploatacji, rejsy odbywające się wyłącznie w porze dziennej, ograniczony czas podróży lub bliskość służb ratowniczych, o ile:

a) statek spełnia wymagania bezpieczeństwa wystarczające do uprawiania żeglugi, do której jest przeznaczony,

b) w przypadku zwolnień dotyczących konstrukcji statku lub wyposażenia stałego instalowanego na statku, opinia uznanej organizacji sprawującej nadzór techniczny nad statkiem jest pozytywna, lub

2) statek, który nie odbywa podróży w danym rejonie, planuje odbyć w nim jednorazową podróż, o ile:

a) spełnione zostaną wymagania bezpieczeństwa wystarczające na podróż, którą statek planuje odbyć,

b) zwolnienie będzie dotyczyło jednej podróży, lub

3) statek zostanie trwale wycofany z eksploatacji w ciągu dwóch lat od wejścia w życie odpowiednich wymagań, o ile:

a) statek spełnia wymagania bezpieczeństwa wystarczające do uprawiania żeglugi, do której jest przeznaczony,

b) w przypadku zwolnień dotyczących konstrukcji statku lub wyposażenia stałego instalowanego na statku, opinia uznanej organizacji sprawującej nadzór techniczny nad statkiem jest pozytywna.