§ 4

1. Maksymalna, dopuszczalna wartość stężenia wagowego w materiałach jednorodnych wynosi:

1) 0,1% - w przypadku:

a) ołowiu,

b) rtęci,

c) sześciowartościowego chromu,

d) polibromowanych bifenyli oznaczonych symbolem „PBB”,

e) polibromowanych eterów difenylowych oznaczonych symbolem „PBDE”,

f) ftalanu di-2-etyloheksylu oznaczonego symbolem „DEHP”,

g) ftalanu benzylu butylu oznaczonego symbolem „BBP”,

h) ftalanu dibutylu oznaczonego symbolem „DBP”,

i) ftalanu diizobutylu oznaczonego symbolem „DIBP”;

2) 0,01% - w przypadku kadmu.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadkach określonych w załączniku III lub IV do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/65/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. Urz. UE L 174 z 01.07.2011, str. 88, z późn. zm.) , zwanej dalej „dyrektywą 2011/65/UE”.

3. Ograniczenie substancji, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. f-h, nie ma zastosowania do zabawek.

4. Maksymalny okres obowiązywania wyłączeń określonych w załączniku III do dyrektywy 2011/65/UE wynosi:

1) dla kategorii SEE, o których mowa w § 1 ust. 1a pkt 1-7 i pkt 10 - pięć lat od dnia 21 lipca 2011 r.;

2) dla kategorii SEE, o której mowa w § 1 ust. 1a pkt 8 - siedem lat od dnia 22 lipca 2014 r., a dla wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro - od dnia 22 lipca 2016 r.;

3) dla kategorii SEE, o której mowa w § 1 ust. 1a pkt 9 - siedem lat od dnia 22 lipca 2014 r., a dla przyrządów do nadzoru i kontroli w obiektach przemysłowych - od dnia 22 lipca 2017 r.;

4) dla kategorii SEE, o których mowa w § 1 ust. 1a pkt 11 - pięć lat od dnia 22 lipca 2019 r.