§ 4

1. Funkcjonariusz odbywający podróż służbową poza granicami kraju, zwaną dalej „zagraniczną podróżą służbową”, otrzymuje dietę, o której mowa w art. 172 ust. 3 pkt 1 ustawy, w wysokości określonej dla diety przysługującej w czasie podróży zagranicznej do danego państwa docelowego w przepisach wydanych na podstawie art. 77⁵§ 2 Kodeksu pracy, za każdą dobę zagranicznej podróży służbowej liczoną od chwili:

1) przekroczenia granicy polskiej w drodze za granicę do chwili przekroczenia granicy polskiej w drodze powrotnej do kraju - w przypadku odbywania podróży środkami komunikacji lądowej;

2) startu samolotu w drodze za granicę z ostatniego lotniska w kraju do chwili lądowania samolotu w drodze powrotnej na pierwszym lotnisku w kraju - w przypadku odbywania podróży środkami komunikacji lotniczej;

3) wyjścia statku (promu) z portu polskiego do chwili wejścia statku (promu) w drodze powrotnej do portu polskiego - w przypadku odbywania podróży środkami komunikacji morskiej.

2. Wysokość diety, o której mowa w ust. 1, za niepełną dobę zagranicznej podróży służbowej wynoszącą:

1) do 8 godzin - stanowi 33,33%,

2) ponad 8 do 12 godzin - stanowi 50%,

3) ponad 12 godzin - stanowi 100%

3. Wysokość diety, o której mowa w ust. 1, jeżeli:

1) funkcjonariuszowi zapewniono bezpłatne całodzienne wyżywienie,

2) funkcjonariusz przebywa w szpitalu lub innym zakładzie leczniczym

4. Wysokość diety, o której mowa w ust. 1 i 2, zmniejsza się o koszty zapewnionego bezpłatnego wyżywienia, przyjmując, że każdy posiłek stanowi odpowiednio:

1) śniadanie - 15%,

2) obiad - 30%,

3) kolacja - 30%

5. W przypadku korzystania przez funkcjonariusza wykonującego czynności służbowe w zagranicznej podróży służbowej z usługi hotelarskiej, w ramach której zapewniono wyżywienie, przepisy ust. 4 stosuje się odpowiednio.