§ 2

1. Warstwa elektroniczna dowodu osobistego:

1) obsługuje kody o długości minimalnej 4 cyfr, w tym kody z funkcją kodu początkowego dla każdego z kodów, w którego miejsce posiadacz dowodu osobistego ustala własne kody, o których mowa w art. 12b ust. 1 ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. o dowodach osobistych, zwanej dalej „ustawą”:

a) dla certyfikatu identyfikacji i uwierzytelnienia, zwany dalej „kodem PIN1”, oraz

b) dla certyfikatu podpisu osobistego, zwany dalej „kodem PIN2”;

2) umożliwia zmianę kodu PIN1 i kodu PIN2 za pomocą dotychczasowego kodu PIN1 albo odpowiednio kodu PIN2, albo kodu odblokowującego, o którym mowa w art. 12b ust. 4 ustawy, zwanego dalej „kodem PUK”;

3) umożliwia odblokowanie kodu PIN1 i kodu PIN2 za pomocą kodu PUK;

4) zawiera licznik błędnych prób wprowadzenia kodu PIN1 i kodu PIN2 z możliwością ustawienia parametru liczby błędnych prób powodujących zablokowanie tych kodów;

5) w przypadku podania poprawnego kodu PIN1 albo kodu PIN2 zeruje mechanizm licznika, o którym mowa w pkt 4;

6) zapewnia komunikację z użyciem interfejsu bezstykowego pozwalającego na bezpieczne, szyfrowane połączenie;

7) uniemożliwia odblokowanie kodu PIN1 albo kodu PIN2 po zablokowaniu kodu PUK;

8) uniemożliwia odblokowanie kodu PUK;

9) spełnia zalecenia Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego, zwanej dalej „ICAO”, określone w dokumencie - Doc 9303 Machine Readable Travel Documents część 10, 11 i 12 (wersja siódma z 2015 r.);

10) zawiera aplikację zgodną z wymaganiami ICAO umożliwiającą automatyczną odprawę przy przekraczaniu granic państw.

2. W warstwie elektronicznej dowodu osobistego są wydzielone, niezależnie zarządzane, logiczne części zawierające dane, o których mowa w art. 12a ust. 1 ustawy.

3. Wymagania techniczne dla warstwy elektronicznej dowodu osobistego określa załącznik nr 1 do rozporządzenia.