§ 12

1. Granice przestrzenne powierzchni ograniczających zabudowę są wyznaczane przez dane wektorowe, o których mowa w art. 86 ust. 2b ustawy.

2. Sposób określania i wyznaczania granic przestrzennych powierzchni ograniczających zabudowę określa załącznik nr 3 do rozporządzenia.

3. W celu zobrazowania na mapie, o której mowa w art. 86 ust. 8 ustawy, powierzchni ograniczających zabudowę podmiot, o którym mowa w art. 86 ust. 2 ustawy, nanosi na mapę linie reprezentujące kształt i wymiary ich granic przestrzennych w rzucie poziomym zgodnie z art. 86 ust. 2b ustawy. W celu przedstawienia na mapie stożkowego kształtu granic przestrzennych powierzchni ograniczających zabudowę dodatkowo na mapę nanosi się pośrednie linie dla każdych pełnych 10 metrów wysokości ograniczenia. Wysokość ograniczenia podaje się względem średniego poziomu morza, w obowiązującym pionowym układzie odniesienia, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 i 1824 oraz z 2025 r. poz. 1019 i 1542).

4. Linie reprezentujące kształt i wymiary granic przestrzennych powierzchni ograniczających zabudowę:

1) wyznacza się w postaci danych wektorowych w powszechnie przyjętym formacie wymiany danych przestrzennych pozwalającym na odczytanie z poszczególnych rekordów informacji o geometrii oraz uzupełniającej informacji opisowej zawierającej między innymi wartości wysokości ograniczeń;

2) nanosi na mapę, o której mowa w art. 86 ust. 8 ustawy.

5. Za wysokość początkową, z której są wyprowadzone powierzchnie ograniczające zabudowę od COM, SUR, radarów meteorologicznych oraz znajdujących się poza granicami lotniska NAV, przyjmuje się wzniesienie anteny nad średnim poziomem morza. Dla NAV znajdujących się w granicach lotniska wysokością początkową jest rzędna terenu w miejscu posadowienia podstawy anteny LUN.