§ 26

1. Dane z bazy danych ewidencji gruntów i budynków wizualizuje się w postaci mapy ewidencyjnej, której treść stanowią:

1) granice i numery działek ewidencyjnych;

2) punkty graniczne;

3) kontury budynków z oznaczeniem rodzaju budynku lub ich bloków, jeżeli istnieją, a także numery najwyższych kondygnacji budynków lub ich bloków, albo najniższych kondygnacji budynków podziemnych lub ich bloków oznaczonych liczbą ujemną;

4) kontury użytków gruntowych i ich oznaczenia;

5) kontury klasyfikacyjne i ich oznaczenia;

6) występujące w obszarze mapy granice jednostek zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa i obrębów ewidencyjnych, wraz z ich oznaczeniami;

7) inne elementy, które nie kolidują z danymi ewidencyjnymi, a pozwalają na uczytelnienie treści mapy;

8) nazwy ulic i placów oraz związane z nimi numery porządkowe, a także nazwy cieków, zbiorników wodnych i innych obiektów fizjograficznych;

9) znaki graficzne siatki kwadratów, z których przynajmniej dwa widoczne w obszarze mapy powinny być opisane współrzędnymi.

2. Mapę ewidencyjną generuje się w skali zapewniającej jej czytelność.

3. Do generowania mapy ewidencyjnej standardy techniczne tworzenia mapy zasadniczej, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 7 ustawy, stosuje się odpowiednio.

4. Integralną częścią mapy ewidencyjnej jest jej opis, który stanowią w szczególności:

1) tytuł mapy: „Mapa ewidencyjna”;

2) informacja o skali mapy;

3) informacja o lokalizacji obszaru przedstawionego na mapie, w tym identyfikator i nazwa jednostki ewidencyjnej oraz numer i nazwa obrębu ewidencyjnego.