§ 11

1. Dokumentacja związana z badaniami lekarskimi, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 1, zwana dalej „dokumentacją”, jest własnością lekarza psychiatry, który przeprowadził badanie.

2. Dokumentacja jest przechowywana przez lekarza, o którym mowa w ust. 1, przez okres 20 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym przeprowadzono badanie.

3. Lekarz, o którym mowa w ust. 1, przechowuje dokumentację w warunkach zapewniających ochronę danych w niej zawartych oraz w sposób zabezpieczający przed zniszczeniem, uszkodzeniem lub utratą i dostępem osób nieuprawnionych, a także umożliwiający jej wykorzystanie bez zbędnej zwłoki.

4. Lekarz, o którym mowa w ust. 1, udostępnia dokumentację osobie badanej, jej przedstawicielowi ustawowemu, osobie upoważnionej przez osobę badaną oraz organom uprawnionym, na pisemny wniosek, za pokwitowaniem i bez zbędnej zwłoki. Odmowa udostępnienia dokumentacji wymaga zachowania formy pisemnej oraz podania przyczyny.

5. Udostępnianie dokumentacji następuje w sposób zapewniający zachowanie poufności i ochronę danych osobowych w niej zawartych.

6. W przypadku zakończenia działalności przez lekarza, o którym mowa w ust. 1, dokumentacja jest przekazywana do właściwego miejscowo wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy.

7. Dokumentacja przewidziana do zniszczenia może być wydana osobie badanej, jej przedstawicielowi ustawowemu, osobie upoważnionej przez osobę badaną, na pisemny wniosek, za pokwitowaniem.

8. Do postępowania z dokumentacją będącą materiałem archiwalnym w rozumieniu ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach stosuje się przepisy wydane na podstawie art. 5 ust. 2 i 2b tej ustawy.