Art. 6e

1. Pracodawca w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 13 lipca 2006 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 2025 r. poz. 433), zwanej dalej „ustawą o ochronie roszczeń pracowniczych”, wobec którego są stosowane środki, o których mowa w art. 1 pkt 1 albo 2, zwany dalej „pracodawcą”, może wystąpić z wnioskiem o przyznanie z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, zwanego dalej „Funduszem”, świadczeń na zaspokojenie należności pracowniczych, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych. 2. Przyznanie z Funduszu świadczeń na zaspokojenie należności pracowniczych, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych, następuje pod warunkiem, że:

1) na dzień złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, pracodawca jest wpisany na listę albo wymieniony w wykazach określonych w rozporządzeniu 765/2006 lub rozporządzeniu 269/2014 oraz

2) należności pracownicze, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych, nie mogą zostać zaspokojone przez pracodawcę z powodu braku środków finansowych lub funduszy w rozumieniu rozporządzenia 765/2006 lub rozporządzenia 269/2014, które mogą być objęte uwolnieniem albo zwolnieniem lub udostępnieniem na podstawie tych rozporządzeń.

3. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się w terminie miesiąca od dnia wpisu pracodawcy na listę albo wymienienia w wykazie określonym w rozporządzeniu 765/2006 lub rozporządzeniu 269/2014.

4. Uprawnionymi do świadczeń, o których mowa w ust. 1, są:

1) pracownik w rozumieniu art. 10 ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych,

2) były pracownik oraz uprawniony do renty rodzinnej członek rodziny zmarłego pracownika lub zmarłego byłego pracownika, o których mowa w art. 11 ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych

– zwani dalej „osobami uprawnionymi”.

5. Wypłata świadczeń, o których mowa w ust. 1, może nastąpić także na podstawie wniosku osoby uprawnionej złożonego nie wcześniej niż po upływie 2 tygodni od dnia upływu terminu złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 3.

6. Wnioski, o których mowa w ust. 1 i 5, składa się marszałkowi województwa właściwemu ze względu na siedzibę pracodawcy, a w przypadku osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą – właściwemu ze względu na adres głównego miejsca wykonywania działalności.

7. Do wniosków, o których mowa w ust. 1 i 5, stosuje się odpowiednio art. 15 ust. 1–3a oraz art. 16 ust. 2 i 2a ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych, z tym że do wniosku, o którym mowa w ust. 5, dołącza się również oświadczenie o zatrudnieniu u pracodawcy oraz rodzaju i wysokości niezaspokojonych roszczeń.

8. Dołączane do wniosku, o którym mowa:

1) w ust. 1, oświadczenia, o których mowa w art. 15 ust. 3a ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych,

2) w ust. 5, oświadczenie o zatrudnieniu u pracodawcy oraz rodzaju i wysokości niezaspokojonych roszczeń oraz oświadczenia, o których mowa w art. 12a ust. 5 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych

– składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia”. Klauzula ta zastępuje pouczenie o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. 9. Po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w ust. 1 lub 5, marszałek województwa może wystąpić do właściwej terenowej jednostki organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o przekazanie wykazu ubezpieczonych zgłoszonych do ubezpieczeń społecznych przez pracodawcę, którego dotyczy wniosek, wskazując w wystąpieniu:

1) imię i nazwisko lub nazwę skróconą pracodawcy;

2) numery, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 350), lub jeden z nich, jeżeli jest wystarczający do identyfikacji pracodawcy.

10. Terenowa jednostka organizacyjna Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przekazuje marszałkowi województwa w postaci papierowej lub elektronicznej wykaz ubezpieczonych zgłoszonych do ubezpieczeń społecznych na dzień sporządzenia wykazu zawierający:

1) imię i nazwisko ubezpieczonego;

2) numery, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych;

3) podstawę wymiaru składek z ostatniego dokumentu rozliczeniowego wraz z okresem rozliczeniowym, za który dokument ten został złożony.

11. Świadczenia z Funduszu są przyznawane lub wypłacane na zaspokojenie należności pracowniczych, o których mowa w art. 12 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. a–c i lit. g ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych, za okres nie dłuższy niż 3 miesiące bezpośrednio poprzedzające dzień złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 lub 5, jednak nie wcześniejszy niż miesiąc bezpośrednio poprzedzający dzień wpisania pracodawcy na listę albo wymienienia go w wykazie określonym w rozporządzeniu 765/2006 lub rozporządzeniu 269/2014.

12. Łączna kwota świadczenia z Funduszu na zaspokojenie należności pracowniczych, o których mowa w art. 12 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. a–c i lit. g ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych, za okres jednego miesiąca nie może przekraczać przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 lub 5.

13. W przypadku wystąpienia niewypłacalności pracodawcy w rozumieniu art. 3–6 albo art. 8 ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych należności, o których mowa w art. 12 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. a–c i lit. g tej ustawy, na których zaspokojenie wypłacono na rzecz tej samej osoby uprawnionej świadczenia na podstawie wniosków, o których mowa w ust. 1 lub 5, oraz na podstawie przepisów ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych podlegają zaspokojeniu łącznie za okres nie dłuższy niż 3 miesiące oraz w łącznej kwocie za okres jednego miesiąca nie wyższej niż kwota określona w art. 14 ust. 1 ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych.

14. W przypadku wypłaty zaliczki na podstawie art. 12a ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych przed złożeniem wniosku, o którym mowa w ust. 1 lub 5, kwotę świadczeń, o których mowa w ust. 1, pomniejsza się o kwotę wypłaconej zaliczki. 15. Przyznane na podstawie wniosku, o którym mowa w ust. 1, środki finansowe Funduszu przekazywane pracodawcy nie są objęte stosowaniem środka, o którym mowa w art. 1 pkt 1 albo 2, w zakresie, w jakim z tych środków finansowych są dokonywane wypłaty świadczeń, o których mowa w ust. 1.

16. Marszałek województwa niezwłocznie zawiadamia ministra właściwego do spraw wewnętrznych i Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o otrzymaniu wniosku, o którym mowa w ust. 1 lub 5, oraz występuje do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o informacje niezbędne do jego rozpatrzenia.

17. Informacja uzyskana od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej może stanowić podstawę odmowy przyznania lub wypłaty świadczeń, o których mowa w ust. 1, w całości lub w części.

18. Marszałek województwa niezwłocznie zawiadamia ministra właściwego do spraw wewnętrznych i Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o sposobie rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 lub 5.

19. Przekazanie środków finansowych Funduszu na wypłatę świadczeń, o których mowa w ust. 1, a także wypłata świadczeń ze środków Funduszu powoduje z mocy prawa przejście na marszałka województwa, działającego w imieniu dysponenta Funduszu, roszczenia wobec pracodawcy albo innej osoby zarządzającej majątkiem pracodawcy, w szczególności likwidatora albo członka zarządu, albo roszczenia do masy upadłości o zwrot wypłaconych świadczeń. Przy dochodzeniu zwrotu wypłaconych świadczeń roszczenia na rzecz Funduszu korzystają z takiej samej ochrony prawnej, jaką odrębne przepisy przewidują dla należności za pracę.

20. Marszałek województwa w prowadzonych postępowaniach o wypłatę świadczeń, o których mowa w ust. 1, a także przy dochodzeniu zwrotu wypłaconych świadczeń jest uprawniony do uzyskiwania informacji, o których mowa w art. 22b ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych.

21. W sprawach nieuregulowanych w ust. 1–20 stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych, z wyłączeniem art. 12a, art. 15a i art. 21a tej ustawy.