§ 4

1. Płatności do rolnictwa węglowego i zarządzania składnikami odżywczymi są przyznawane za realizację co najmniej jednej z następujących praktyk służących zwiększeniu sekwestracji węgla w glebie i poprawie zarządzania składnikami odżywczymi:

1) Ekstensywne użytkowanie trwałych użytków zielonych z obsadą zwierząt;

2) Międzyplony ozime lub wsiewki śródplonowe;

3) Opracowanie i przestrzeganie planu nawożenia:

a) w wariancie podstawowym lub

b) w wariancie z wapnowaniem;

4) Zróżnicowana struktura upraw;

5) Wymieszanie obornika na gruntach ornych w terminie 12 godzin od jego aplikacji;

6) Stosowanie nawozów naturalnych płynnych innymi metodami niż rozbryzgowo;

7) Uproszczone systemy uprawy;

8) Wymieszanie słomy z glebą.

2. Za realizację praktyk, o których mowa w ust. 1, przyznaje się następującą liczbę punktów:

1) 5 pkt za hektar - w przypadku praktyki, o której mowa w ust. 1 pkt 1;

2) 5 pkt za hektar - w przypadku praktyki, o której mowa w ust. 1 pkt 2;

3) 1 pkt za hektar - w przypadku praktyki, o której mowa w ust. 1 pkt 3, w wariancie podstawowym;

4) 3 pkt za hektar - w przypadku praktyki, o której mowa w ust. 1 pkt 3, w wariancie z wapnowaniem;

5) 3 pkt za hektar - w przypadku praktyki, o której mowa w ust. 1 pkt 4;

6) 2 pkt za hektar - w przypadku praktyki, o której mowa w ust. 1 pkt 5;

7) 3 pkt za hektar - w przypadku praktyki, o której mowa w ust. 1 pkt 6;

8) 4 pkt za hektar - w przypadku praktyki, o której mowa w ust. 1 pkt 7;

9) 2 pkt za hektar - w przypadku praktyki, o której mowa w ust. 1 pkt 8.

3. Minimalna liczba punktów uprawniająca do przyznania płatności do rolnictwa węglowego i zarządzania składnikami odżywczymi stanowi iloczyn 25% powierzchni użytków rolnych w gospodarstwie oraz 5 pkt przyznawanych za hektar.