§ 3

1. Budowlę ochronną projektuje się i wykonuje zgodnie z wymaganiami dotyczącymi zapewnienia nośności, stateczności oraz odporności na oddziaływania mechaniczne i środowiskowe, w tym obciążenia wyjątkowe wynikające z założonej kategorii odporności oraz przyjętej funkcji ochronnej obiektu, zapewniając bezpieczeństwo użytkowników i mienia oraz zgodność z wymaganiami Polskich Norm dotyczących projektowania i obliczania konstrukcji, a także z założoną kategorią odporności oraz przyjętą funkcją ochronną obiektu.

2. Wyróżnia się następujące kategorie odporności budowli ochronnych:

1) ukrycie kategorii U ‑1 – mające funkcje ochronne zabezpieczające przed:

a) obciążeniami spowodowanymi zagruzowaniem oraz spadającymi elementami konstrukcji i wyposażenia obiektu budowlanego,

b) odłamkami amunicji, w tym bomb, pocisków i granatów, oraz ostrzałem z broni małokalibrowej;

2) ukrycie kategorii U ‑2 – spełniające wymagania określone dla ukrycia kategorii U ‑1, a ponadto zabezpieczające przed promieniowaniem przenikliwym gamma z opadu promieniotwórczego, przy zapewnieniu co najmniej 100‑krotnego osłabienia promieniowania przenikliwego gamma;

3) ukrycie kategorii U ‑3 – spełniające wymagania określone dla ukrycia kategorii U ‑2, a ponadto zabezpieczające przed:

a) oddziaływaniem skutków wybuchu wywołującego na powierzchni terenu maksymalne nadciśnienie fali padającej (P ) o wartości co najmniej 60 kPa i czasie trwania fazy nadciśnienia (t+) 50 ms lub obciążenie quasi‑ ‑statyczne o wartości co najmniej 60 kN/m² oddziałujące na płaszczyznę ochrony,

b) oddziaływaniem dynamicznym obliczeniowego czynnika rażenia przy założonej odległości jego działania, jeżeli takie wymaganie określono w stosunku do budowli ochronnej;

4) schron kategorii S ‑1 – schron mający funkcje ochronne zabezpieczające przed:

a) oddziaływaniem skutków wybuchu wywołującego na powierzchni terenu maksymalne nadciśnienie fali padającej (P ) o wartości co najmniej 100 kPa i czasie trwania fazy nadciśnienia (t+) 100 ms lub obciążenie quasi‑ ‑statyczne o wartości co najmniej 100 kN/m² oddziałujące na płaszczyznę ochrony,

b) wstrząsem oddziałującym na konstrukcję i przekazanym na wyposażenie o wartości co najmniej 12,5 g, gdzie g oznacza wartość przyspieszenia ziemskiego,

c) obciążeniami spowodowanymi zagruzowaniem i spadającymi elementami konstrukcji najbliższego obiektu budow‑ lanego na skrajną warstwę przegrody obiektu,

d) odłamkami amunicji, w tym bomb, pocisków i granatów, oraz ostrzałem z broni małokalibrowej,

e) promieniowaniem przenikliwym gamma z opadu promieniotwórczego, przy zapewnieniu co najmniej 1000‑krotnego osłabienia promieniowania przenikliwego gamma,

f) oddziaływaniem pożaru w obrębie budynku, w którym usytuowano schron, oraz długotrwałych pożarów w rejonie lokalizacji schronu,

g) skażeniem środowiska wewnętrznego w budowli na skutek działania środków biologicznych, chemicznych lub promieniotwórczych poza schronem,

h) oddziaływaniem dynamicznym obliczeniowego czynnika rażenia przy założonej odległości jego działania, jeżeli takie wymaganie określono w stosunku do budowli ochronnej;

5) schron kategorii S ‑2 – schron podziemny mający funkcje ochronne określone dla schronu kategorii S ‑1, a ponadto mający funkcje ochronne zabezpieczające przed:

a) oddziaływaniem skutków wybuchu wywołującego na powierzchni terenu maksymalne nadciśnienie fali padającej (P ) o wartości co najmniej 200 kPa i czasie trwania fazy nadciśnienia (t+) 150 ms lub obciążenie quasi‑ ‑statyczne o wartości co najmniej 200 kN/m² oddziałujące na płaszczyznę ochrony,

b) promieniowaniem przenikliwym gamma z opadu promieniotwórczego, przy zapewnieniu co najmniej 1500‑krotnego osłabienia promieniowania przenikliwego gamma;

6) schron kategorii S ‑3 – schron podziemny mający funkcje ochronne określone dla schronu kategorii S ‑2, a ponadto mający funkcje ochronne zabezpieczające przed oddziaływaniem skutków wybuchu wywołującego na powierzchni terenu maksymalne nadciśnienie fali padającej (P ) o wartości co najmniej 300 kPa i czasie trwania fazy nadciśnienia (t+) 200 ms lub obciążenie quasi ‑statyczne o wartości co najmniej 300 kN/m² oddziałujące na płaszczyznę ochrony.