Art. 52

1. Główny Lekarz Weterynarii w porozumieniu z Głównym Inspektorem Sanitarnym może opracować projekt programu monitorowania lub projekt skoordynowanego programu monitorowania, z których każdy obejmuje co najmniej jedną chorobę odzwierzęcą lub co najmniej jeden odzwierzęcy czynnik chorobotwórczy podlegające obowiązkowi monitorowania.

2. Projekt programu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia:

1) w przypadku programu monitorowania co najmniej:

a) określenie populacji (gatunków) zwierząt lub etapów produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego,

b) charakter i rodzaj danych, które mają być zebrane w ramach programu monitorowania,

c) definicje przypadków,

d) rodzaje próbek pobieranych do badań laboratoryjnych i zasady ich pobierania i przekazywania do tych badań,

e) metody przeprowadzania badań laboratoryjnych,

f) zakres, sposób i terminy przekazywania informacji między organami Inspekcji Weterynaryjnej i Państwowej Inspekcji Sanitarnej;

2) w przypadku skoordynowanego programu monitorowania co najmniej:

a) cel programu,

b) okres realizacji programu,

c) obszar geograficzny lub region objęte programem,

d) choroby odzwierzęce i odzwierzęce czynniki chorobotwórcze objęte monitorowaniem,

e) rodzaje próbek pobieranych do badań laboratoryjnych i wymagania, jakie powinny spełniać te próbki,

f) minimalną liczbę próbek pobieranych do badań laboratoryjnych,

g) metody przeprowadzania badań laboratoryjnych,

h) organy właściwe do realizacji programu i zadania tych organów,

i) źródła finansowania realizacji programu,

j) szacunkowe koszty realizacji programu i sposób ich finansowania,

k) sposób i termin przedstawienia sprawozdania z realizacji programu.

3. Główny Lekarz Weterynarii i Główny Inspektor Sanitarny po ustanowieniu przez Komisję Europejską programu monitorowania lub skoordynowanego programu monitorowania zapewniają ich realizację.

4. Główny Lekarz Weterynarii przekazuje Komisji Europejskiej informacje o wynikach realizacji programu, o którym mowa w ust. 3.