Art. 15

1. Zwierzę przetrzymywane w Centralnym Azylu może zostać uśmiercone:

1) po wydaniu przez sąd orzeczenia o przepadku zwierzęcia oraz wydaniu przez uprawniony organ decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 130 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody albo art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o gatunkach obcych – w przypadku zwierząt stanowiących przedmiot postępowania w sprawie orzekania o przepadku;

Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 12 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3.

2) gdy:

a) istnieje konieczność podjęcia działań niezbędnych do usunięcia poważnego zagrożenia sanitarnego dla życia lub zdrowia ludzi lub zwierząt,

b) istnieje konieczność jego bezzwłocznego uśmiercenia w rozumieniu art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt,

c) bezpośrednio zagraża ono innym zwierzętom lub ludziom, a jest niemożliwy inny sposób usunięcia tego zagrożenia,

d) nie jest możliwe jego wprowadzenie do środowiska przyrodniczego zgodnie z art. 13 lub przekazanie innemu podmiotowi zgodnie z art. 14

– w przypadku zwierząt innych niż określone w pkt 1.

1a. Uśmiercenie zwierząt przyjętych do Centralnego Azylu należących do gatunków chronionych następuje po uzyskaniu zezwolenia, o którym mowa w art. 56 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

1b. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1a, może być wydane na wniosek Dyrektora Centralnego Azylu.

1c. Uśmiercenie zwierząt przyjętych do Centralnego Azylu należących do gatunków CITES, z wyłączeniem gatunków należących jednocześnie do gatunków chronionych, w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. d, wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw środowiska wydawanego na wniosek Dyrektora Centralnego Azylu.

1d. W przypadku, o którym mowa w ust. 1c, minister właściwy do spraw środowiska wydaje zezwolenie na uśmiercenie zwierzęcia w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku o wydanie tego zezwolenia.

2. (uchylony)

3. (uchylony)

4. (uchylony)

5. (uchylony)

6. Zwierzę uśmierca lekarz weterynarii, który posiada prawo wykonywania zawodu lekarza weterynarii w rozumieniu ustawy z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 125), w sposób humanitarny polegający na zadawaniu przy tym minimum cierpienia fizycznego i psychicznego. 7. W przypadku konieczności bezzwłocznego uśmiercenia w rozumieniu art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt zwierzę może zostać uśmiercone bez zgody właściciela na podstawie orzeczenia lekarza weterynarii w sposób określony w art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt.