§ 4

1. Linie kolejowe sytuuje się tak, aby zapewniały:

1) dobry dostęp do budynków kolejowych, budowli kolejowych oraz budowli i urządzeń związanych z obsługą przewozów osób lub rzeczy;

2) zminimalizowanie zakresu niezbędnych do wykonania robót ziemnych oraz liczby kolejowych obiektów inżynieryjnych;

3) wymagane parametry eksploatacyjne obejmujące:

a) maksymalną prędkość pojazdów kolejowych [km/h],

b) klasę obciążenia ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1299/2014 z dnia 18 listopada 2014 r. dotyczącym technicznych specyfikacji interoperacyjności podsystemu „Infrastruktura” systemu kolei w Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 356 z 12.12.2014, str. 1, z późn. zm. ), zwanym dalej „TSI Infrastruktura”, w odniesieniu do oddziaływań między obciążeniami granicznymi pojazdów szynowych a infrastrukturą,

c) skrajnię budowli [mm],

d) obciążenie przewozami [Gg/rok] lub [Tg/rok];

4) oszczędność zużycia energii na cele trakcyjne.

Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 228 z 02.09.2015, str. 15, Dz. Urz. UE L 139I z 27.05.2019, str. 108 oraz Dz. Urz. UE L 222 z 08.09.2023, str. 88.

2. Usytuowanie posterunków ruchu na linii kolejowej zapewnia możliwie jednakowy czas przejazdu pojazdów kolejowych między tymi posterunkami wynikający z zakładanego obciążenia linii kolejowej, przy uwzględnieniu, na linii kolejowej dwutorowej, okresowych zamknięć odcinków linii dla ruchu pociągów w celu przeprowadzania robót związanych z utrzymaniem i przebudową linii kolejowej.

3. Przy kształtowaniu przebiegu nowej lub modernizowanej linii kolejowej uwzględnia się parametry eksploatacyjne, które wynikają z aktualnych potrzeb w zakresie przewozów kolejowych na danym obszarze, oraz przewidywane znaczenie danej linii w przewozach kolejowych.

4. Przy projektowaniu, budowie lub przebudowie budowli kolejowej uwzględnia się ryzyko związane ze zmianami klimatu, obejmujące ryzyko wynikające z podatności na zmiany klimatu.