§ 47

1. Obwód zasilania elektrotrakcyjnego obejmujący urządzenia podstacji trakcyjnych, kabin sekcyjnych, kabin połączeń poprzecznych i kabin autotransformatorowych, linie zasilaczy sieci trakcyjnej, trakcyjną sieć jezdną i powrotną, zapewnia wyłączalność prądów zwarć w pojazdach trakcyjnych i elementach tego obwodu.

2. W systemie zasilania prądem stałym ochrona przeciwporażeniowa polega na zastosowaniu obwodu zasilania umożliwiającego szybkie wyłączenie przepływu prądu w przypadku powstania zwarcia. Dla zapewnienia wyłączalności prądu zwarcia doziemnego stosuje się przyłączenie do:

1) sieci powrotnej (uszynienie) – dla systemu prądu stałego – albo

2) ziemi systemu trakcyjnego (uziemione) – dla systemu prądu przemiennego.

3. Metalowe konstrukcje naziemne usytuowane w pasie linii kolejowej w odległości mniejszej niż 5 m od osi skrajnego toru zelektryfikowanego w systemie prądu stałego, przyłącza się do sieci powrotnej (uszynia).

4. Wiaty, ogrodzenia oraz elementy małej architektury, wykonane z materiałów przewodzących, które znajdują się w całości lub częściowo w strefie górnej sieci jezdnej i strefie odbieraka prądu, określonej w przepisach zarządcy infrastruktury, są zabezpieczone za pomocą środków ochrony przeciwporażeniowej.

5. Jeżeli szyny toru kolejowego stanowią sieć powrotną, średnia rezystancja jednego toku szynowego względem ziemi nie może wynosić mniej niż 0,5 Ω/km. Dla zapewnienia tego warunku odległość warstwy tłucznia od stopki szyny wynosi niemniej niż 30 mm.

6. Szyny niezespawane w tor kolejowy bezstykowy są połączone łącznikami szynowymi przytwierdzonymi do szyny przez spawanie, lutowanie, wciskanie, skręcanie lub w inny sposób dopuszczony przez zarządcę infrastruktury. Konstrukcja łączników szynowych nie może zwiększać ogólnej rezystancji sieci powrotnej o więcej niż 20 %. Zabrania się przytwierdzania łączników szynowych do stopki lub szyjki szyny przez spawanie.