Art. 7m

1. Minister właściwy do spraw informatyzacji może uznać, w drodze decyzji, państwową osobę prawną, o której mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 125, 834, 1823, 1897 i 1940 oraz z 2026 r. poz. 160), za podmiot kluczowy w sektorze podmiotów publicznych, jeżeli realizuje, za pomocą systemu informacyjnego, zadanie publiczne:

1) którego zakłócenie spowoduje poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa, bezpieczeństwa i porządku publicznego, obronności lub zdrowia publicznego lub

2) które ma istotne znaczenie na poziomie krajowym.

2. Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

3. Minister właściwy do spraw informatyzacji wzywa państwową osobę prawną, wobec której wydano decyzję, o której mowa w ust. 1, do uzupełnienia brakujących danych w wykazie, w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 1, pod rygorem nałożenia kary pieniężnej.

4. Do wezwania do uzupełnienia brakujących danych w wykazie, o którym mowa w ust. 3, stosuje się przepis art. 7b ust. 3.

5. Minister właściwy do spraw informatyzacji niezwłocznie wpisuje do wykazu państwową osobę prawną, wobec której wydano decyzję, o której mowa w ust. 1.

6. Państwowa osoba prawna, wobec której wydano decyzję, o której mowa w ust. 1:

1) realizuje obowiązki, o których mowa w rozdziale 3, w terminie 12 miesięcy,

2) zapewnia przeprowadzenie po raz pierwszy audytu w terminie 24 miesięcy

– od dnia doręczenia tej decyzji.”;

15) tytuł rozdziału 3 otrzymuje brzmienie:

„Obowiązki podmiotów kluczowych lub podmiotów ważnych”;

16) art. 8 otrzymuje brzmienie:

„Art. 8. 1. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny wdraża system zarządzania bezpieczeństwem informacji w systemie informacyjnym wykorzystywanym w procesach wpływających na świadczenie usługi przez ten podmiot, zapewniający:

1) prowadzenie systematycznego szacowania ryzyka wystąpienia incydentu oraz zarządzanie tym ryzykiem;

2) wdrożenie odpowiednich i proporcjonalnych do oszacowanego ryzyka środków technicznych i organizacyjnych, uwzględniających najnowszy stan wiedzy, koszty wdrożenia, wielkość podmiotu, prawdopodobieństwo wystąpienia incydentów, narażenie podmiotu na ryzyka, skutki społeczne i gospodarcze, w szczególności:

a) polityki szacowania ryzyka oraz bezpieczeństwa systemu informacyjnego, w tym polityki tematyczne,

b) bezpieczeństwo w procesie nabywania, rozwoju, utrzymania i eksploatacji systemu informacyjnego, w tym testowanie systemu informacyjnego,

c) bezpieczeństwo fizyczne i środowiskowe uwzględniające kontrole dostępu,

d) bezpieczeństwo zasobów ludzkich,

e) bezpieczeństwo i ciągłość łańcucha dostaw produktów ICT, usług ICT i procesów ICT, od których zależy świadczenie usługi, z uwzględnieniem związków pomiędzy bezpośrednim dostawcą sprzętu lub oprogramowania a podmiotem kluczowym lub podmiotem ważnym,

f) wdrażanie, dokumentowanie, testowanie i utrzymywanie planów ciągłości działania umożliwiających ciągłe i niezakłócone świadczenie usługi oraz zapewniających poufność, integralność, dostępność i autentyczność informacji, planów awaryjnych oraz planów odtworzenia działalności umożliwiających odtworzenie systemu informacyjnego po zdarzeniu, które spowodowało straty przekraczające zdolności podmiotu do odbudowy za pomocą własnych środków,

g) objęcie systemu informacyjnego wykorzystywanego do świadczenia usługi systemem monitorowania w trybie ciągłym,

h) polityki i procedury oceny skuteczności środków technicznych i organizacyjnych,

i) edukację z zakresu cyberbezpieczeństwa dla personelu podmiotu,

j) podstawowe zasady cyberhigieny,

k) polityki i procedury stosowania kryptografii, w tym w stosownych przypadkach szyfrowania,

l) stosowanie bezpiecznych środków komunikacji elektronicznej w ramach krajowego systemu cyberbezpieczeństwa oraz wewnątrz podmiotu, uwzględniających uwierzytelnianie wieloskładnikowe w stosownych przypadkach,

m) zarządzanie aktywami,

n) polityki kontroli dostępu;

3) zbieranie informacji o cyberzagrożeniach i podatnościach na incydenty systemu informacyjnego wykorzystywanego do świadczenia usługi;

4) zarządzanie incydentami;

5) stosowanie środków zapobiegających i ograniczających wpływ incydentów na bezpieczeństwo systemu informacyjnego wykorzystywanego do świadczenia usługi, w tym:

a) stosowanie mechanizmów zapewniających poufność, integralność, dostępność i autentyczność danych przetwarzanych w systemie informacyjnym,

b) regularne przeprowadzanie aktualizacji oprogramowania, stosownie do zaleceń producenta, z uwzględnieniem analizy wpływu aktualizacji na bezpieczeństwo świadczonej usługi oraz poziomu krytyczności poszczególnych aktualizacji,

c) ochronę przed nieuprawnioną modyfikacją w systemie informacyjnym,

d) niezwłoczne podejmowanie działań po dostrzeżeniu podatności lub cyberzagrożeń, w tym również czasowe ograniczenie ruchu sieciowego przychodzącego do infrastruktury podmiotu kluczowego lub podmiotu ważnego, które może skutkować zakłóceniem usług świadczonych przez ten podmiot, z uwzględnieniem konieczność minimalizacji skutków ograniczenia dostępności tych usług, z uwagi na podjęte działania. 2. Wdrażając środki, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. e, podmiot kluczowy lub podmiot ważny uwzględnia:

1) podatności związane z dostawcą sprzętu lub oprogramowania;

2) ogólną jakość produktów ICT, usług ICT i procesów ICT pochodzących od dostawcy sprzętu lub oprogramowania;

3) wyniki skoordynowanej oceny bezpieczeństwa przeprowadzonej przez Grupę Współpracy, o której mowa w art. 22 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2555 z dnia 14 grudnia 2022 r. w sprawie środków na rzecz wysokiego wspólnego poziomu cyberbezpieczeństwa na terytorium Unii, zmieniającej rozporządzenie (UE) nr 910/2014 i dyrektywę (UE) 2018/1972 oraz uchylającej dyrektywę (UE) 2016/1148 (dyrektywa NIS 2) (Dz. Urz. UE L 333 z 27.12.2022, str. 80), zwanej dalej „dyrektywą 2022/2555”;

4) wyniki postępowania, o którym mowa w art. 67b.

3. Podmiot ważny będący podmiotem publicznym albo podmiotem, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1–4 i 6–7 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, niebędącym organizacją badawczą w zakresie, w jakim realizuje zadania publiczne z wykorzystaniem systemów informacyjnych, nie stosuje przepisu ust. 1. Podmiot, o którym mowa w zdaniu pierwszym, opracowuje, wdraża, realizuje, monitoruje i utrzymuje w systemach informacyjnych kontrolowanych przez ten podmiot system zarządzania bezpieczeństwem informacji spełniający wymogi określone w załączniku nr 4 do ustawy.

4. Podmiot publiczny uwzględnia w systemie zarządzania bezpieczeństwem informacji system informacyjny dostarczany przez inny podmiot publiczny, w tym na podstawie przepisów ustawy, w szczególności system informacyjny zapewniający działanie rejestru publicznego w zakresie odpowiadającym zakresowi kompetencji tego podmiotu, wynikającym z polityki bezpieczeństwa danego systemu informacyjnego lub przepisów prawa regulujących sposób działania tego systemu.”;

17) po art. 8 dodaje się art. 8a–8j w brzmieniu:

„Art. 8a. Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, odrębnie dla danego rodzaju działalności wykonywanej przez podmioty kluczowe lub podmioty ważne, szczegółowe wymagania dla systemu zarządzania bezpieczeństwem informacji, o którym mowa w art. 8 ust. 1, biorąc pod uwagę rekomendacje międzynarodowe o charakterze specjalistycznym, w tym rekomendacje Agencji Unii Europejskiej do spraw Cyberbezpieczeństwa, zwanej dalej „ENISA”, wielkość podmiotu, skalę działalności wykonywanej przez te podmioty oraz potrzebę podejmowania przez te podmioty działań zapewniających cyberbezpieczeństwo.