§ 6

1. Żołnierzowi zawodowemu, który otrzymuje dodatek specjalny o charakterze stałym, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej dodatek ten przysługuje:

1) w pełnej wysokości – jeżeli żołnierz otrzymywał dodatek specjalny o charakterze stałym przez okres co najmniej 10 lat;

2) w wysokości 1/10 ostatnio pobranej kwoty dodatku specjalnego za każdy rok, w którym żołnierz otrzymywał dodatek specjalny o charakterze stałym – jeżeli żołnierz otrzymywał go przez okres krótszy niż 10 lat, z tym że okres przekraczający sześć miesięcy traktuje się jako pełny rok.

2. W przypadku:

1) zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej na skutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, jeżeli utrata tej zdolności została spowodowana wypadkiem pozostającym w związku z pełnieniem służby lub chorobą powstałą w związku ze szczególnymi warunkami służby, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze, określone w ustawie z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny, zwanej dalej „ustawą”,

2) śmierci, zaginięcia lub uznania za zmarłego żołnierza zawodowego

– za ostatni miesiąc pełnienia zawodowej służby wojskowej żołnierzowi przysługuje pełna wysokość dodatku, o którym mowa w ust. 1.

W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 1.

3. W przypadku żołnierza zawodowego, o którym mowa w ust. 1 i 2, otrzymującego dodatek specjalny na podstawie

§ 8 ust. 9 i 17 pkt 1, § 14 ust. 4, § 16 ust. 7 lub § 18 ust. 5, dla celów ustalenia dodatku specjalnego o charakterze stałym w ostatnim miesiącu pełnienia służby przyjmuje się kwotę dodatku ustaloną odpowiednio z uwzględnieniem § 8 ust. 1 i 2,

§ 14 ust. 1, § 16 ust. 1 i 2 lub § 18 ust. 1 i 2.

4. W razie śmierci żołnierza, zaginięcia lub uznania za zmarłego wysokość dodatku, o którym mowa w ust. 1, określa się w decyzji przyznającej odprawę pośmiertną.