Art. 2

1. Do postępowań w sprawach dotyczących przyznania rekompensaty, o której mowa w art. 10 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, zwanej dalej „rekompensatą”, dla podmiotów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1–6 ustawy zmienianej w art. 1, zwanych dalej „grupami”, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

2. W przypadku gdy grupa będąca stroną postępowania, o którym mowa w ust. 1, nie złożyła w toku tego postępowania oświadczenia albo zaświadczeń dotyczących pomocy de minimis oraz informacji niezbędnych do udzielenia pomocy, o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2026 r. poz. 500), oświadczenie albo zaświadczenia dotyczące pomocy de minimis oraz informacje niezbędne do udzielenia pomocy, o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, składa na wezwanie organu, przed którym toczy się to postępowanie, w terminie wskazanym przez ten organ, niekrótszym jednak niż 14 dni od dnia otrzymania wezwania.

3. Rekompensatę dla grupy przyznaną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną uznaje się za pomoc de minimis przyznaną na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) 2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 2023/2831 z 15.12.2023).

4. Grupa, której przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną przyznano rekompensatę, składa do właściwego dyrektora oddziału terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, zwanego dalej „Krajowym Ośrodkiem”, oświadczenie albo zaświadczenia dotyczące pomocy de minimis oraz informacje niezbędne do udzielenia pomocy, o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

5. W przypadku gdy ze złożonych na podstawie ust. 4 oświadczenia albo zaświadczeń dotyczących pomocy de minimis lub informacji niezbędnych do udzielenia pomocy, o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, wynika, że rekompensata dla grupy przyznana przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wymaga:

1) zwiększenia jej wysokości z uwagi na zastosowanie przy jej przyznawaniu przepisów o pomocy de minimis w rolnictwie, w tym przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013, str. 9, z późn. zm.), albo

2) obniżenia jej wysokości z uwagi na pułap pomocy de minimis określony w rozporządzeniu Komisji (UE) 2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis

– dyrektor oddziału terenowego Krajowego Ośrodka z urzędu zmienia decyzję o przyznaniu rekompensaty dla grupy przez odpowiednio zwiększenie jej wysokości albo obniżenie jej wysokości albo uchyla tę decyzję, gdy okaże się, że z uwagi na pułap pomocy de minimis określony w rozporządzeniu Komisji (UE) 2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis rekompensata dla grupy nie powinna zostać przyznana.

6. Do zmiany lub uchylenia decyzji o przyznaniu rekompensaty dla grupy na podstawie ust. 5 przepisów art. 154 i art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691) nie stosuje się, a zgoda strony nie jest wymagana.

7. W przypadku gdy w wyniku zmiany albo uchylenia decyzji o przyznaniu rekompensaty dla grupy na podstawie ust. 5 rekompensata dla grupy podlega zwrotowi w całości albo części, kwotę tej rekompensaty podlegającą zwrotowi uznaje się za kwotę nienależnie lub nadmiernie pobranej rekompensaty w rozumieniu ustawy zmienianej w art. 1, z tym że ustalenia tej kwoty dokonuje się w decyzji o zmianie albo uchyleniu tej decyzji.

8. Jeżeli grupa, której przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną przyznano rekompensatę, nie złoży w terminie określonym w ust. 4 do właściwego dyrektora oddziału terenowego Krajowego Ośrodka oświadczenia albo zaświadczeń dotyczących pomocy de minimis oraz informacji niezbędnych do udzielenia pomocy, o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, dyrektor oddziału terenowego Krajowego Ośrodka stwierdza wygaśnięcie decyzji o przyznaniu rekompensaty dla grupy, a jeżeli rekompensata została wypłacona w dniu, w którym decyzja o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji o przyznaniu rekompensaty dla grupy stała się ostateczna, kwotę tej rekompensaty uznaje się za nienależnie lub nadmiernie pobraną w rozumieniu ustawy zmienianej w art. 1. 9. Z dniem, w którym decyzja o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji o przyznaniu rekompensaty dla grupy, o której o mowa w ust. 8, stała się ostateczna:

1) traci ważność zaświadczenie stwierdzające, że rekompensata dla grupy przyznana przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy jest pomocą de minimis w rolnictwie;

2) uznaje się, że wierzytelność objęta decyzją o przyznaniu rekompensaty dla grupy, której wygaśnięcie zostało stwierdzone na podstawie ust. 8, nie przeszła z mocy prawa na Krajowy Ośrodek.