II KK 302/12

Sygn. akt II KK 302/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 grudnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)

SSN Eugeniusz Wildowicz

SSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca)

Protokolant Anna Janczak

po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2012 r. w Izbie Karnej

na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k.)

kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego

na korzyść skazanej A. B.,

od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego

z dnia 24 stycznia 2012 r., ,

w zakresie dotyczącym orzeczenia grzywny,

na podstawie art. 537 § 1 i 2 k.p.k.,

uchyla zaskarżony wyrok w części, w jakiej w pkt I tego

wyroku orzeczono na podstawie art. 33 § 2 karę grzywny

i w zakresie wymiaru grzywny przekazuje sprawę temu

Sądowi do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w P., uwzględniając wniosek prokuratora złożony w trybie art.

335 k.p.k., wyrokiem z dnia 24 stycznia 2012 r. skazał A. B. za przestępstwo z art.

270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. na karę ośmiu miesięcy pozbawienia wolności,

której wykonanie warunkowo zawiesił na trzyletni okres próby. Ponadto, na

2

podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył jej grzywnę w wysokości 100 stawek

dziennych.

Od wyroku tego kasację na korzyść skazanej wniósł Prokurator Generalny,

zarzucając naruszenie prawa materialnego w postaci wymierzenia grzywny na

podstawie art. 33 § 2 k.k., w sytuacji, gdy nie zostały spełnione materialnoprawne

przesłanki stosowania tego przepisu. Nadto, Prokurator Generalny zarzucił

naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 343 § 5,6 i 7 k.p.k. w zw. z art.

335 § 1 k.p.k., polegające na wydaniu wyroku uwzględniającego wniosek

prokuratora, w sytuacji gdy wniosek ten obejmował orzeczenie grzywny na

podstawie art. 71 § 1 k.k.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna. Orzeczenie

grzywny na podstawie art. 33 § 2 k.k. jest możliwe wyłącznie wówczas, gdy

sprawca dopuścił się czynu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub gdy korzyść

taką osiągnął. Ani z opisu czynu przypisanego skazanej w wyroku, ani też z istoty

przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. nie wynika, by Sąd ustalił taki właśnie cel działania

A. B. lub też osiągnięcie przez nią korzyści majątkowej. W tym stanie rzeczy

zastosowanie art. 33 § 2 k.k. jako podstawy wymiaru grzywny stanowiło oczywiste

naruszenie tego przepisu.

Nie ulega także wątpliwości, że wymierzenie grzywny na podstawie art. 33 §

2 k.k. jest mniej korzystne niż jej wymierzenie na podstawie art. 71 § 1 k.k.

Świadczy o tym zarówno niższa górna granica grzywny orzekanej na podstawie

tego ostatniego przepisu, jak również możliwość skrócenia orzeczonej kary

pozbawienia wolności (w przypadku zarządzenia jej wykonania w warunkach

określonych w art. 75 k.k.) o okres odpowiadający liczbie uiszczonych stawek

dziennych (art. 72 § 2 k.k.), co nie jest możliwe w przypadku grzywny wymierzonej

na podstawie art. 33 § 2 k.k.

Z oczywistych także względów należało za zasadny uznać zarzut autora

kasacji, że sąd, mimo procedowania w trybie wynikającym ze złożenia przez

prokuratora wniosku określonego w art. 335 § 1 k.p.k. i pozornego uwzględnienia

wniosku w całości (co wynika z treści postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia

24 stycznia 2012 r. /k. 1595/), w istocie wniosku tego w zakresie podstaw wymiaru

grzywny nie uwzględnił, orzekając na niekorzyść skazanej.

3

W tym stanie rzeczy należało uchylić wyrok Sądu Rejonowego w zakresie

wymiaru grzywny (pkt I wyroku in fine) i w tym też tylko zakresie przekazać sprawę

do ponownego rozpoznania. Sąd Rejonowy, mając na względzie wydane przez

siebie postanowienie o uwzględnieniu wniosku prokuratora złożonego w trybie art.

335 § 1 k.k. oraz treść tego wniosku, rozstrzygnie o wymiarze grzywny.