II KK 323/12

Sygn. akt II KK 323/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 grudnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Eugeniusz Wildowicz

SSN Włodzimierz Wróbel

Protokolant Anna Janczak

w sprawie K. K.

skazanego z art. 292 § 1 kk

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpk

w dniu 12 grudnia 2012 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego

(od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego

z dnia 21 września 2012 r.,

uchyla wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze

łącznej grzywny (pkt III) i sprawę w tym zakresie przekazuje

do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w

P.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy wyrokiem nakazowym z dnia 21 września 2012 r., uznał K.

K. za winnego, tego że:

I. nieustalonego dnia w okresie pomiędzy 17 września 2011 r. a 6 lipca

2012 r. w miejscowości J. nabył laptop o wartości około 2500 zł, pochodzący z

przestępstwa na szkodę M. N., co do którego na podstawie okoliczności nabycia

2

powinien i mógł przypuszczać, iż pochodzi on z czynu zabronionego, tj. czynu z

art. 292 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 292 § 1 k.k. wymierzył mu karę 100 (stu)

stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł;

II. nieustalonego dnia w okresie pomiędzy 2 października 2011 r., a 6 lipca

2012 r. w miejscowości J. nabył telefon marki HTC Desire o wartości około 2000 zł,

pochodzący z przestępstwa na szkodę Polskiej Agencji Ochrony S.A., co do

którego na podstawie okoliczności nabycia powinien i mógł przypuszczać, iż

pochodzi on z czynu zabronionego, tj. czynu z art. 292 § 1 k.k. i za to na podstawie

art. 292 § 1 k.k. wymierzył mu karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny, ustalając

wysokość jednej stawki na 10 zł;

III. na podstawie art. 85 k.k., art. 86 § 1 k.k. wymierzone w pkt I i II kary

połączył i wymierzył oskarżonemu karę łączną 150 (sto pięćdziesiąt) stawek

dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 10 (dziesięć) złotych (pkt III);

IV. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej zaliczył

oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 6 lipca

2012 r., określając, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się

dwóm stawkom dziennym grzywny;

V. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 240 (dwieście

czterdzieści) złotych kosztów sądowych.

Wyrok ten, wobec niezłożenia sprzeciwu, uprawomocnił się w dniu 13

października 2012 r. (k. 51).

Opisane orzeczenie zaskarżone zostało na korzyść skazanego, w części

dotyczącej rozstrzygnięcia o karze, kasacją Prokuratora Generalnego, który

zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa

procesowego, a mianowicie art. 502 § 1 k.p.k., polegające na orzeczeniu wobec

skazanego w postępowaniu nakazowym kary łącznej grzywny w wysokości 150

stawek dziennych, w sytuacji, gdy przepis ten przewiduje możliwość wymierzenia

kary grzywny w wysokości do 100 stawek dziennych. W konkluzji skarżący wniósł o

uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie

Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna, bowiem wyrok nakazowy

Sądu Rejonowego zapadł z rażącym naruszeniem prawa procesowego. Zgodnie z

treścią art. 502 § 1 k.p.k. w postępowaniu nakazowym można orzec m.in. karę

3

grzywny w wysokości do 100 stawek dziennych. Niezastosowanie się do

ograniczenia wskazanego w tym przepisie co do wysokości grzywny w

postępowaniu nakazowym i skazanie oskarżonego na tę karę w liczbie stawek

wyższej niż wskazana w art. 502 § 1 k.p.k., stanowi rażące naruszenie powołanego

przepisu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. II KK

332/11, Prok. i Pr – wkł. 2012, nr 6, poz. 10). Tymczasem Sąd Rejonowy

wymierzył skazanemu K.K. wyrokiem nakazowym karę łączną grzywny w

wysokości 150 stawek dziennych, a więc w wysokości przekraczającej maksymalną

dopuszczalną granicę określoną w art. 502 § 1 k.p.k.

Stąd też Sąd Najwyższy uznał kasację Prokuratora Generalnego za oczywiście

zasadną, uchylił wyrok Sądu Rejonowego w części dotyczącej orzeczenia o karze

łącznej grzywny z pkt III i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego

rozpoznania, w trakcie którego Sąd ten będzie zobowiązany do respektowania

wskazanego wyżej przepisu prawa procesowego.

Na marginesie należy zauważyć, że bezpośrednie odczytanie określonego w

kasacji zakresu zaskarżenia zdaje się wskazywać, iż skarżący kwestionuje całe

rozstrzygnięcie o karze, z czym koresponduje wniosek kasacyjny. Jednakże lektura

treści podniesionego zarzutu oraz uzasadnienia kasacji jednoznacznie dowodzi, że

istota kasacji sprowadza się do kwestionowania prawidłowości rozstrzygnięcia

wyłącznie w zakresie kary łącznej – wszak tylko przy wymiarze kary łącznej

przekroczona została granica wyznaczona treścią art. 502 § 1 k.p.k. Właściwe

odczytanie zakresu zaskarżenia umożliwiło uwzględnienie kasacji w całości w trybie

art. 535 § 5 k.p.k. Oczywistą konsekwencją orzeczenia kasatoryjnego jest utrata

mocy rozstrzygnięcia zawartego w pkt IV wyroku, wobec braku kary łącznej, na

poczet której należało zaliczyć okres rzeczywistego pozbawienia skazanego

wolności.