II KK 41/12

Sygn. akt II KK 41/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 grudnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

Prezes SN Lech Paprzycki (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jerzy Grubba

SSA del. do SN Dariusz Czajkowski

Protokolant Ewa Oziębła

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Mieczysława Tabora,

w sprawie D. S., T. S., S. F.

skazanych z art. 56 ust. 3 i art. 62 ust. 1 in. ustawy z 2005r. o przeciwdziałaniu

narkomanii

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 13 grudnia 2012 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanych

od wyroku Sądu Rejonowego w K.

z dnia 8 sierpnia 2011 r.,

1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Rejonowemu w K. do ponownego rozpoznania,

2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. G.

Kancelaria Adwokacka w K. 1172,00 zł (jeden tysiąc sto

siedemdziesiąt dwa złote) w tym 23 % VAT tytułem

wynagrodzenia za obronę z urzędu w postępowaniu

kasacyjnym oraz tytułem zwrotu wydatków,

3. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża

Skarb Państwa.

2

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w K., wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2011 r., uwzględniając

wnioski oskarżonych złożone na podstawie art. 387 § 1 kpk, którym nie sprzeciwił

się biorący udział w rozprawie prokurator, skazał: 1) D. S. za przestępstwo

zakwalifikowane z art. 56 ust. 3 ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w

zw. z art. 12 kk, na podstawie tego pierwszego przepisu na karę dwóch lat

pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania tytułem próby na

okres pięciu lat i grzywnę w wysokości stu stawek dziennych ustalając wysokość

jednej stawki na czterdzieści złotych, 2) T. S. za przestępstwo zakwalifikowane z

art. 56 ust. 3 ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk, na

podstawie tego pierwszego przepisu na kary takie same jak oskarżonego D. S., 3)

S. F. za przestępstwo zakwalifikowane z art. 56 ust. 3 ustawy z 2005 r. o

przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk oraz za drugie przestępstwo

zakwalifikowane z art. 62 ust. 3 ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii na

karę łączną jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym

zawieszeniem jej wykonania tytułem próby na okres lat czterech. Ponadto, Sąd

zaliczył wszystkim skazanym, na podstawie art. 63 § 1 kk, na poczet orzeczonych

grzywien okresy faktycznego pozbawienia wolności, a na podstawie art. 44 § 2 kk

orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa, poprzez zniszczenie, części dowodów

rzeczowych, natomiast na podstawie art. 230 § 2 kk orzekł zwrot skazanym

pozostałych dowodów rzeczowych. Sąd rozstrzygnął także o kosztach

postępowania.

Wyrok ten, wobec niezaskarżenia, uprawomocnił się w dniu 16 sierpnia

2011 r.

Od powyższego wyroku Sądu Rejonowego, kasację na niekorzyść

wszystkich skazanych, w terminie określonym w art. 524 § 3 kpk, wniósł Prokurator

Generalny i, zarzucając „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie

przepisów prawa karnego procesowego – art. 387 § 1 i 3 kpk, polegające na

uwzględnieniu wniosków oskarżonych D. S., T. S. i S. F. o wydanie wyroku

skazującego bez przeprowadzania rozprawy, pomimo że wnioski te nie zawierały

orzeczenia obligatoryjnego środka karnego, określonego w art. 45 § 1 kk w postaci

przepadku osiągniętej z popełnienia przestępstwa korzyści majątkowej, co

doprowadziło do bezpodstawnego zaniechania orzeczenia tego środka karnego i w

3

konsekwencji rażącego naruszenia art. 45 § 1 kk, a nadto wniosek S. F. nie

zawierał orzeczenia wobec tego młodocianego oskarżonego, obligatoryjnego

środka probacyjnego w postaci dozoru kuratora, co skutkowało rażącym

naruszeniem art. 73 § 2 kk, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego zasadnie podnosi, że orzekając w tej

sprawie w trybie określonym w art. 387 § 1 kpk, Sąd Rejonowy dopuścił się

rażącego naruszenia tego przepisu oraz § 2 tego artykułu, jak i naruszenia prawa

materialnego – art. 45 § 1 kk, w wypadkach skazania wszystkich trzech wówczas

oskarżonych, oraz art. 73 § 2 kk w wypadku skazania S. F.

Z przeprowadzonych w tej sprawie dowodów, w tym z wyjaśnień wszystkich

trzech ówczesnych oskarżonych, a także z opisu czynów im przepisanych w tym

wyroku skazującym, wynika w sposób oczywisty, że wszyscy oni osiągnęli, w

rozumieniu art. 45 § 1 kk, korzyść majątkową z przypisanych im przestępstw

zakwalifikowanych z art. 56 ust. 3 ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.

Równie niewątpliwe jest, co wynika z dokumentów zgromadzonych w tej sprawie i

treści zaskarżonego wyroku, dotyczących daty urodzenia S. F., że ten oskarżony w

czasie popełnienia przypisanych mu przestępstw nie ukończył 21 lat i w czasie

orzekania w pierwszej instancji 24 lat, a więc w rozumieniu przepisu art. 115 § 10

był i nadal pozostaje młodocianym.

Ustalenie, jak w tej sprawie, że wszyscy oskarżeni osiągnęli z popełnionych

przestępstw korzyść majątkową zobowiązywało, wobec treści art. 45 § 1 kk, do

orzeczenia jej przepadku. Z kolei, ustalenie, że S. F. był młodociany w rozumieniu

art. 115 § 10 kk, zobowiązywało, wobec unormowania art. 73 § 2 kk, do oddania

sprawcy, któremu przypisane zostało popełnienie umyślnego przestępstwa, pod

dozór kuratora. Co prawda, tego nie dotyczyły wnioski ówczesnych oskarżonych,

prokurator uczestniczący w rozprawie nie wyraził z tego powodu sprzeciwu, a Sąd

nie skorzystał z możliwości jakie stwarza art. 387 § 3 kpk, to właśnie dlatego, że

Sąd orzekający w tej sprawie nie uzależnił uwzględnienia wniosków oskarżonych

od dokonania zmian, wynikających z przepisów art. 45 § 1 kk oraz art. 73 § 2 kk,

dopuścił się naruszenia tych ostatnich przepisów, a także przepisów art. 487 § 1 i 3

kpk. Te naruszenia, bez wątpienia, nie tylko mogły, ale na pewno miały istotny

wpływ na treść zaskarżonego tą kasacją orzeczenia Sądu Rejonowego, gdyż Sąd

4

nie orzekł obligatoryjnego środka karnego w stosunku do wszystkich oskarżonych i

nie orzekł obligatoryjnego dozoru kuratora w stosunku do młodocianego

oskarżonego.

Wobec powyższego, należało zaskarżony kasacją Prokuratora Generalnego

wydany w tej sprawie przez Sąd Rejonowy wyrok uchylić w całości wobec

wszystkich skazanych i sprawę przekazać temu Sądowi do ponownego

rozpoznania. Co oczywiste, sprawa zostanie skierowana na rozprawę. Wówczas

oskarżeni będą mogli popierać uprzednio złożone wnioski o skazanie w trybie

określonym w art. 387 § 1 kpk. Jeżeli wniosków tych nie uzupełnią w zakresie

rozstrzygnięć mających swe oparcie w art. 45 § 1 kk i w art. 73 § 2 kk, to Sąd

Rejonowy zobowiązany będzie do wskazania, na podstawie art. 387 § 3 kpk, w

jakim zakresie wnioski te muszą być zmienione, żeby mogły zostać uwzględnione.

Jeżeli nie zostaną one uzupełnione, to Sąd nie uwzględni tych wniosków i rozpozna

tę sprawę tych oskarżonych na rozprawie na zasadach ogólnych.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy, uwzględniając kasację

Prokuratora Generalnego, orzekł jak w wyroku.