IV KK 310/12

Sygn. akt IV KK 310/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 stycznia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tomasz Grzegorczyk (przewodniczący)

SSN Jacek Sobczak

SSA del. do SN Dorota Wróblewska (sprawozdawca)

Protokolant Danuta Bratkrajc

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Małgorzaty Wilkosz-Śliwy

w sprawie Ł. S.

skazanego z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu

narkomanii w brzmieniu ustawy przed zmianą z dnia 9 grudnia 2011 r. w zw. z art.

12 kk i art. 65 §1 kk

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 9 stycznia 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego, na niekorzyść skazanego

od wyroku Sądu Rejonowego w S.

z dnia 24 kwietnia 2012 r.

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Rejonowemu w S. do ponownego rozpoznania w pierwszej

instancji, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego

obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Ł. S. został oskarżony o to, że: w okresie od wiosny 2005 r. do stycznia 2006

r. w K. i innych miejscowościach, działając w krótkich odstępach czasu, w

2

wykonaniu z góry powziętego zamiaru i uczyniwszy sobie z popełnienia

przestępstw stałe źródło dochodu, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie

znacznymi ilościami środków odurzających w postaci łącznie nie mniej niż 15

kilogramów marihuany, które to środki nabył od P. F. podczas 6 transakcji, celem

dalszego wprowadzenia do obrotu, tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29

lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i art. 65 § 1 k.k.

W akcie oskarżenia umieszczony został, na podstawie art. 335 § 1 k.p.k.,

uzgodniony z Ł. S. wniosek o skazanie go bez przeprowadzenia rozprawy.

Sąd Rejonowy w S., po przeprowadzeniu posiedzenia w dniu 18 kwietnia

2012 r., wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2012 r., uwzględniając wniosek zawarty w

akcie oskarżenia, uznał Ł. S. za winnego popełniania zarzuconego mu czynu, który

zakwalifikował z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu

narkomanii w brzmieniu ustawy przed zmianą z dnia 9 grudnia 2011 r. w zw. z art.

12 k.k. i art. 65 § 1 k.k. i skazał go na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności

oraz grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych po 50 zł jedna stawka. Na mocy

art. 343 § 1 i § 2 pkt 2 k.p.k. sąd wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo

zawiesił oskarżonemu na okres próby 6 1at. Sąd na podstawie art. 45 k.k. orzekł

wobec oskarżonego przepadek uzyskanej korzyści majątkowej w kwocie 30 000 zł.

Na mocy art. 627 k.p.k. w zw. z art. 633 k.p.k. oraz art. 2 ust. 1 pkt 4, pkt 5 i art. 3

ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tj. Dz. U.

Nr 49, poz. 223 z 1983 r. ze zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu

Państwa koszty sądowe obejmujące opłatę w wysokości 1400 zł oraz tytułem

kosztów postępowania kwotę 712,50 zł.

Wyrok ten nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił się w

dniu 2 maja 2012 r., tj. wraz z upływem terminu określonego w art. 422 § 1 k.p.k.

Od wyroku Sądu Rejonowego w S. kasację wywiódł, na niekorzyść Ł. S., z

zachowaniem terminu określonego w art. 524 § 3 k.p.k., Prokurator Generalny -

podnosząc zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia

przepisów prawa karnego procesowego – art. 343 § 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 1

k.p.k., polegające na uwzględnieniu zawartego w akcie oskarżenia wadliwie

sformułowanego wniosku prokuratora o skazanie Ł. S. za popełnienie czynu z art.

56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr

179, poz. 1485 ze zm.) w zw. z art. 12 k.k. i art. 65 § 1 k.k. bez przeprowadzenia

rozprawy i wydaniu wyroku zgodnego z tym wnioskiem skutkujące rażącym

3

naruszeniem przepisu prawa materialnego – art. 73 § 2 k.k. – na skutek –

zaniechania orzeczenia wobec Ł. S., skazanego m.in. na karę 3 lat i 6 miesięcy

pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby

6 lat, przewidzianego w tym przepisie obligatoryjnego dozoru kuratora.

W związku z tak przedstawionym zarzutem, Prokurator Generalny wniósł o

uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

Sądowi Rejonowemu w S.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna.

Rację ma skarżący, że wyrok Sądu Rejonowego w S. zapadł z rażącym i

mającym wpływ na jego treść naruszeniem przepisów prawa wskazanych w

zarzucie kasacji.

Nie ulega wątpliwości, że w świetle art. 347 § 7 k.p.k. sąd, do którego

skierowano akt oskarżenia zawierający wniosek złożony w trybie art. 335 § 1 k.p.k.,

jest zobligowany do kontroli jego poprawności formalnej i merytorycznej. Kontrola ta

winna więc obejmować między innymi, czy propozycje zawarte we wniosku

prokuratora pozostają w zgodzie z przepisami prawa materialnego. Dotyczy to

również sytuacji, gdy we wniosku nie uwzględniono rozstrzygnięć, które w związku

z przypisaniem oskarżonemu określonego czynu mają charakter obligatoryjny.

W przypadku, gdy wniosek nie jest zgodny z obowiązującymi przepisami sąd

nie może go uwzględnić. Tym samym, zgodnie z treścią art. 343 § 7 kpk sprawa

podlega rozpoznaniu na zasadach ogólnych, chyba że dojdzie do konwalidującego

nieprawidłowości zmodyfikowania wniosku przez prokuratora za zgodą

oskarżonego, co możliwe jest na posiedzeniu wskazanym art. 343 k.p.k.

W przedmiotowej sprawie sąd meriti akceptując wniosek przedstawiony

przez prokuratora w akcie oskarżenia, nie dokonał jego prawidłowej kontroli i nie

dostrzegł, że prowadzi on do naruszenia dyspozycji art. 73 § 2 k.k., zgodnie z którą

dozór jest obowiązkowy wobec między innymi sprawcy określonego w art. 64 § 2

k.k. Przy czym wskazane naruszenie jawi się jako oczywiste wobec treści art. 65 §

1 k.k. zgodnie, z którym przepisy dotyczące wymiaru kary, środków karnych oraz

środków związanych z poddaniem sprawcy próbie, przewidziane wobec sprawcy

określonego w art. 64 § 2 kk stosuje się także do sprawcy, który z popełnienia

przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu. Istotnym jest, że w niniejszej

sprawie, Ł. S. został oskarżony o czyn zakwalifikowany z zastosowaniem przepisu

4

art. 65 § 1 k.k., wobec zarzucenia mu, że z popełnienia przestępstwa, polegającego

na uczestniczeniu w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających uczynił

sobie stałe źródło dochodu.

Wobec tego, uwzględnienie przez Sąd Rejonowy w S. wniosku prokuratora,

bez wykorzystania uprawnień do zainicjowania jego zmiany, doprowadziło do

wydania wyroku obarczonego rażącym naruszeniem przepisów prawa wskazanych

w zarzucie kasacji. Uchybienia te miały rażący charakter i niewątpliwy wpływ na

treść wyroku. Mając to na względzie, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone orzeczenie

i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w S., który

doprowadzi do takiego skorygowania wniosku prokuratora, za zgodą oskarżonego,

na posiedzeniu o jakim mowa w art. 343 k.p.k., aby jego kształt był zgodny z

przepisami prawa materialnego albo przekaże sprawę do rozpoznania na

rozprawie.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku.

Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych postępowania kasacyjnego

uzasadnione jest treścią art. 638 k.p.k.