IV CSK 322/12

Sygn. akt IV CSK 322/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 stycznia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Maria Szulc

SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)

Protokolant Katarzyna Jóskowiak

w sprawie z powództwa Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B.

przeciwko A. P., W. P. i M. P.

o ustalenie,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej

w dniu 18 stycznia 2013 r.,

skargi kasacyjnej pozwanego A. P.

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 18 stycznia 2012 r.,

oddala skargę kasacyjną i zasądza od pozwanego A. P. na

rzecz strony powodowej kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł

tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego

w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

2

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. w pozwie skierowanym przeciwko

A. P. i N. P. – której następcami prawnymi są, po jej śmierci w dniu 11 września

2009 r., W. P. i M. P. - wniósł o ustalenie nieistnienia umowy pożyczki na kwotę

200 000 zł, zawartej w dniu 7 maja 2001 r. przez N. P. (pożyczkodawca) z A. P.

(pożyczkobiorca).

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2009 r. oddalił powództwo ze

względu na niestwierdzenie po stronie powoda wymaganego przez art. 189 k.p.c.

interesu prawnego w wytoczeniu powództwa o ustalenie.

Apelację od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 15 kwietnia 2009 r. podpisał

W. K. - Wicedyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. W odpowiedzi na wezwanie

do usunięcia braków formalnych apelacji przez wykazanie, że apelację i

pełnomocnictwo procesowe do działania w imieniu powoda podpisała osoba

upoważniona do jego reprezentowania, powód przedłożył w zakreślonym mu

terminie Regulamin organizacyjny Urzędu Kontroli Skarbowej i upoważnienie

udzielone W. K. w dniu 5 stycznia 2009 r. do m.in. załatwiania wszelkich spraw

związanych z prowadzonymi postępowaniami kontrolnymi w zakresie

sprawowanego nadzoru.

Wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2010 r. Sąd Apelacyjny uchylił wyrok Sądu

Okręgowego z dnia 15 kwietnia 2009 r. i przekazał sprawę temu Sądowi do

ponownego rozpoznania.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia

28 kwietnia 2011 r. uwzględnił powództwo. Sąd ten ustalił, że Urząd Kontroli

Skarbowej prowadzi wobec A. P. postępowanie kontrolne dotyczące dochodów

nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2004 r. W okresie

tym A. P. poniósł wraz z małżonką znaczne wydatki, co do których twierdził, że

środki na ich pokrycie pochodziły m.in. z udzielonej mu przez N. P. w dniu 7 maja

2001 r. pożyczki w wysokości 200 000 zł. Jednocześnie z postępowaniem

kontrolnym w stosunku do A. P. podjęte zostało postępowanie kontrolne wobec N.

P. W jego wyniku organ kontroli skarbowej ustalił, że N. P. nie miała możliwości

zgromadzenia majątku w rozmiarze pozwalającym jej na wykonanie umów

3

zawartych z A. P. (swoim wnukiem). Protokół kontroli podatkowej (tzw. wynik

kontroli skarbowej), z którego wynikało, że N. P. nie dysponowała majątkiem

pozwalającym udzielić A. P. pożyczki w kwocie 200 000 zł, Sąd Okręgowy uznał za

dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 § 1 k.p.c., korzystający z domniemania

autentyczności i zgodności prawdą co do tego, co zostało w nim urzędowo

poświadczone. W ocenie Sądu Okręgowego, zebrany materiał dowodowy nie

dawał podstaw do ustalenia, że N. P. i jej mąż W. P. dysponowali w 2004 r. kwotą

200 000 zł, którą N. P. mogłaby pożyczyć A. P. co uzasadniało uznanie umowy

pożyczki z dnia 7 maja 2004 r., na którą powołuje się A. P., za w rzeczywistości

nieistniejącą.

Wyrok Sądu Okręgowego z dnia 28 kwietnia 2011 r. zaskarżył apelacją

pozwany A. P. Zarzucił w niej nieważność postępowania ze względu na brak

umocowania W. K. - Wicedyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej do reprezentowania

powoda przy składaniu apelacji od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 15 kwietnia

2009 r. (art. 379 pkt 2, art. 67 § 2 i 87 k.p.c.) oraz naruszenie art. 6 k.c., art. 199a §

3, art. 281 i 290 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U.

2005.8.60, a obecnie j.t. Dz. U. 2012.749 - dalej: „o.p.”), art. 1891

, 233 § 1, art. 244 i

328 § 2 k.p.c.

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 18 stycznia 2012 r. oddalił apelację

pozwanego A. P.. W ocenie Sądu Apelacyjnego, nie było podstaw do stwierdzenia

podnoszonej przez pozwanego w apelacji nieważności postępowania. Wicedyrektor

Urzędu Kontroli Skarbowej był umocowany do podejmowania czynności

procesowych w toku postępowania sądowego związanego z podatkowym

postępowaniem kontrolnym, a jeżeliby nawet nie był, to na przeszkodzie

uwzględnieniu podniesionego przez pozwanego zarzutu nieważności postępowania

stałby fakt uchylenia na skutek apelacji powoda poprzedniego wyroku Sądu

Okręgowego i przekazania temu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania; skoro

bowiem apelacji powoda nadano bieg, uznając jej braki za prawidłowo uzupełnione,

to uzupełnienie tych braków nie mogło podlegać ponownej kontroli Sądu

Apelacyjnego w toku kolejnego postępowania apelacyjnego w sprawie. Sąd

Apelacyjny nie podzielił też zapatrywania skarżącego, że interes prawny jest

przesłanką opartego na art. 1891

k.p.c. powództwa o ustalenie, ani poglądu o braku

4

podstaw do uznania protokołu kontroli podatkowej przeprowadzonej w stosunku do

N. P. za dokument urzędowy i twierdzenia o nieprawidłowej ocenie dowodów przez

Sąd Okręgowy. Tym samym uznanie przez Sąd Okręgowy, że sporna umowa nie

została zawarta było, zdaniem Sądu Apelacyjnego, prawidłowe.

Skarżąc w całości wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 18 stycznia 2012 r.,

pozwany A. P. zarzucił Sądowi Apelacyjnemu naruszenie - w różnych układach i

powiązaniach - przepisów art. 189, 1891

, 244 § 1, art. 252, 366 i 379 pkt 3 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 189 k.p.c., powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia

lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny

Według art. 1891

k.p.c., uprawnienie, o którym mowa w art. 189, przysługuje

również organowi podatkowemu lub organowi kontroli skarbowej w toku

prowadzonego postępowania, jeżeli ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku

prawnego lub prawa jest niezbędne do oceny skutków podatkowych. Artykuł 1891

k.p.c. pozostaje w ścisłym związku z art. 199a § 3 o.p., stanowiącym, że jeżeli

z dowodów zgromadzonych w toku postępowania, w szczególności zeznań strony,

wynikają wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa,

z którym związane są skutki podatkowe, organ podatkowy występuje do sądu

powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub

prawa. Do ustanowienia art. 1891

k.p.c. i art. 199a § 3 o.p. doszło w następstwie

wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 maja 2004 r., K 4/03, którym

orzeczono m.in. o niezgodności z normami Konstytucji (art. 2 w związku z art. 217)

przepisu art. 24b § 1 o.p., mającego w intencji jego twórców wyrażać „ogólną

normę obejścia prawa podatkowego”, a stanowiącego, iż organy podatkowe

i organy kontroli skarbowej, rozstrzygając sprawy podatkowe, pominą skutki

podatkowe czynności prawnych, jeżeli udowodnią, że „z dokonania tych czynności”

nie można było oczekiwać innych istotnych korzyści niż wynikające z obniżenia

wysokości zobowiązania podatkowego, zwiększenia straty, podwyższenia nadpłaty

lub zwrotu podatku. W ocenie Trybunału, elementy regulacji zawartej w tym

przepisie były na tyle niedookreślone i nieprecyzyjne, że nie gwarantowały choćby

minimalnej przewidywalności treści podejmowanych na jego podstawie decyzji

5

przez organy podatkowe. Natomiast przepisy art. 1891

k.p.c. i art. 199a § 3 o.p.,

oddające sądom powszechnym w sytuacjach wątpliwych ustalanie na potrzeby

postępowania podatkowego, na żądanie organu podatkowego lub organu kontroli

sądowej, o istnieniu lub nieistnieniu stosunku prawnego lub prawa, Trybunał

Konstytucyjny uznał w wyroku z dnia 14 czerwca 2006 r., K 53/05, za zgodne z art.

2 i 22 Konstytucji.

Wskazane w art. 1891

k.p.c. organy, choć nie należą do kategorii podmiotów

wymienionych w art. 64 k.p.c., mają zdolność sądową. Zawarta bowiem w art. 64

k.p.c. regulacja, określająca, komu przysługuje zdolność sądowa, nie jest

wyczerpująca; niektórym jednostkom niemającym cech określonych w art. 64 k.c.

zdolność sądową przyznają przepisy szczególne. Należy podzielić pogląd wyrażony

w wyroku z dnia 28 stycznia 2010 r., IV CSK 261/09, że organy podatkowe i organy

kontroli skarbowej występujące na podstawie art. 1891

k.p.c. z powództwem

o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa mają z mocy

tego przepisu - szczególnego w stosunku do art. 64 k.p.c. - zdolność sądową,

i same są stroną w tym postępowaniu, a nie Skarb Państwa.

W najdalej idącym zarzucie kasacyjnym pozwany powołał się na nieważność

postępowania w zakresie obejmującym postępowanie apelacyjne na skutek apelacji

powoda, ponowne rozpoznanie sprawy przez Sąd Okręgowy i postępowanie

apelacyjne na skutek apelacji pozwanego. Przyczyn nieważności postępowania

w tym zakresie pozwany dopatruje się w naruszeniu art. 379 pkt 3 w związku z art.

366 k.p.c. Jego zdaniem sprawa została prawomocnie osądzona już wyrokiem

Sądu Okręgowego z dnia 15 kwietnia 2009 r. Wyrok ten, zdaniem skarżącego,

uprawomocnił się, ponieważ apelację od niego podpisała osoba, która nie mogła

być w świetle art. 87 k.p.c. pełnomocnikiem procesowym powoda, a brak ten,

pomimo nadania biegu apelacji, nie został w rzeczywistości usunięty.

Zarzut ten nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Po pierwsze, wbrew

stanowisku skarżącego, nie było podstaw do uznania W. K. - Wicedyrektora Urzędu

Kontroli Skarbowej, który podpisał w imieniu powoda apelację od wyroku z dnia 15

kwietnia 2009 r. i pełnomocnictwo procesowe do działania w imieniu powoda w

postępowaniu apelacyjnym, za osobę nie mogącą działać w tym zakresie za

6

powoda. Przyznanie organom kontroli skarbowej, w tym m.in. dyrektorom urzędów

kontroli skarbowej (zob. art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. kontroli

skarbowej, j.t. Dz.U.2011.41.214 ze zm. - dalej: „u.k.s.”), zdolności sądowej nasuwa

pytanie o ich zdolność procesową: kto za te organy podejmuje (może i powinien

podejmować) czynności procesowe. Odpowiedzi na to pytanie należy poszukiwać

w przepisach regulujących strukturę i działalność organów kontroli skarbowej. W

odniesieniu do dyrektora urzędu kontroli skarbowej nie ulega wątpliwości, że,

czynności procesowe w przewidzianym w art. 1891

k.p.c. postępowaniu o ustalenie

może podejmować sama ta osoba, która pełni funkcję dyrektora określonego

urzędu kontroli skarbowej (zob. art. 11 u.k.s.). Nie tylko jednak ona. Zgodnie z

wydanym na podstawie art. 9 ust. 4 u.k.s. zarządzeniem nr 42 Ministra Finansów z

dnia 24 grudnia 2003 r. w sprawie nadania statutu urzędom kontroli skarbowej (Dz.

Urz. M.F. 2003.17.96 ze zm.), obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia

31 stycznia 2011 r., a więc mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, dyrektor

urzędu ustalał m.in. zakres stałych uprawnień wicedyrektorów (§5 ust. 2 pkt 5).

Wydany na podstawie tego zarządzenia w dniu 23 grudnia 2008 r. Regulamin

organizacyjny Urzędu Kontroli Skarbowej w B. w § 6 pkt 5 powierzał wykonywanie

zadań dyrektora podczas jego nieobecności w pierwszej kolejności

wicedyrektorowi, którego stanowisko zajmował W. K. Niezależnie od tego, W. K.

został w dniu 5 stycznia 2009 r. upoważniony przez Dyrektora Urzędu Kontroli

Skarbowej w B. na podstawie art. 143 § 1 i 3 o.p. w związku z art. 31 u.k.s. i § 4

ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie

organizacji urzędów kontroli skarbowej (Dz. U. 2002.96.856 ze zm.) do załatwiania

w imieniu Dyrektora wszelkich spraw związanych z postępowaniami kontrolnymi

prowadzonymi w Urzędzie w zakresie sprawowanego nadzoru nad komórkami

organizacyjnymi, który został określony w Regulaminie. Ustalenie przez sąd

powszechny stosunku prawnego lub prawa na podstawie art. 1891

k.p.c., służąc

rozstrzygnięciu sprawy podatkowej, stanowi niewątpliwie element kontrolnego

postępowania podatkowego. Wszystko to pozwala uznać, że - tak jak przyjęto w

zaskarżonym wyroku – W. K. z mocy aktów wewnętrznych opartych na ustawie był

jako Wicedyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. uprawniony do podpisania w

sprawie w imieniu powoda apelacji oraz pełnomocnictwa procesowego do działania

7

w imieniu powoda w postępowaniu apelacyjnym. Należy podkreślić, że chodziło tu

o czynności procesowe podejmowane za powoda w związku z jego zdolnością

procesową, a nie o reprezentowanie powoda w ramach pełnomocnictwa

procesowego. Dlatego nietrafne okazały się obszerne wywody skarżącego,

rozpatrującego podjęte przez W. K. czynności procesowe na tle wymagań art. 87

k.p.c., stawianych pełnomocnikom procesowym, starającego się wykazać

bezskuteczność tych czynności za pomocą argumentacji odwołującej się do

uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego - zasady prawnej - z dnia 13

października 2011 r., II UZP 6/11, dotyczącej reprezentowania w charakterze

pełnomocnika procesowego Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych przez pracownika, niebędącego radcą prawnym. Dopuszczenie w

postępowaniu wszczętym na podstawie art. 1891

k.p.c. do podejmowania czynności

procesowych za dyrektora urzędu kontroli skarbowej nie tylko osoby pełniącej

funkcję dyrektora urzędu kontroli skarbowej, ale i - w określonych sytuacjach -

osoby piastującej funkcję zastępcy dyrektora urzędu kontroli skarbowej jest

rozwiązaniem w pełni racjonalnym z punktu widzenia prawidłowego funkcjonowania

tych organów kontroli skarbowej.

Po drugie, gdyby nawet wyrok Sądu Okręgowego z dnia 15 kwietnia 2009 r.

uprawomocnił się, jak zakłada skarżący, stwierdzenie z tego powodu nieważności

postępowania byłoby na obecnym etapie procesu niedopuszczalne z przyczyn

wskazanych w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2006 r., III CZP

85/06. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w tej uchwale, wyrok sądu pierwszej instancji,

uchylony wyrokiem sądu drugiej instancji przekazującym sprawę do ponownego

rozpoznania, zostaje pozbawiony przymiotu prawomocności także w części,

w której nie został zaskarżony apelacją. Wyrok sądu pierwszej instancji traci

bowiem wówczas swój byt w całym zakresie, w jakim został uchylony. Tak samo

jest w razie uchylenia wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do

ponownego rozpoznania na skutek apelacji w całości niedopuszczalnej. Skarżący

nie przedstawił żadnych nowych argumentów mogących pogląd ten podważyć

w świetle stanu prawnego obowiązującego w chwili wydania zaskarżonego wyroku.

Ewentualna nieważność pierwszego postępowania apelacyjnego ze względu

na zakładaną przez skarżącego prawomocność wyroku Sądu Okręgowego z dnia

8

15 kwietnia 2009 r. nie mogłaby więc stanowić podstawy do stwierdzenia

nieważności postępowania, ani przez Sąd Okręgowy ponownie rozpoznający

sprawę, ani przez Sąd Apelacyjny w toku rozpoznawania apelacji od wyroku Sądu

Okręgowego z dnia 28 kwietnia 2011 r.

Choć art. 1891

k.p.c. odwołuje się do art. 189 k.p.c., nie można

zaakceptować poglądu skarżącego, że przesłanką uwzględnienia dochodzonego

na podstawie art. 1891

k.p.c. powództwa organu podatkowego lub organu kontroli

skarbowej o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego albo prawa jest

interes prawny powoda w rozumieniu art. 189 k.p.c. Przewidziana w art. 189 k.p.c.

przesłanka jurysdykcyjna uwzględnienia powództwa w postaci wykazania przez

powoda interesu prawnego w dochodzonym ustaleniu istnienia lub nieistnienia

stosunku prawnego albo prawa pełni funkcję legitymacyjną. Decyduje o legitymacji

do wytoczenia w okolicznościach konkretnego przypadku powództwa o ustalenie

istnienia lub nieistnienia oznaczonego stosunku prawnego albo prawa

(por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 1995 r., III CZP 176/94).

Natomiast art. 1891

k.p.c. inaczej określa legitymację czynną w unormowanym

w nim postępowaniu o ustalenie. Przewidziane w tym przepisie powództwo

o ustalenie może wytoczyć jedynie organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej,

i tylko w toku prowadzonego postępowania podatkowego lub kontrolnego, jeżeli

żądane ustalenie jest niezbędne do oceny skutków podatkowych. O legitymacji

czynnej w świetle art. 1891

k.p.c. decydują więc - zamiast interesu prawnego - dwie

wyraźnie przewidziane w nim przesłanki: posiadanie statusu organu podatkowego

lub organu kontroli skarbowej oraz niezbędność żądanego ustalenia do

rozstrzygnięcia sprawy w toku prowadzonego postępowania podatkowego lub

kontrolnego. Brak którejkolwiek z tych dwóch przesłanek uzasadnia oddalenie

powództwa. Wymaganie od powoda występującego z powództwem określonym

w art. 1891

k.p.c. ponadto interesu prawnego w rozumieniu art. 189 k.p.c.

oznaczałoby w istocie wprowadzenie przesłanki niemożliwej do spełnienia.

Powszechnie bowiem przyjmuje się, że dany podmiot nie ma interesu prawnego

w rozumieniu art. 189 k.p.c. w wytoczeniu powództwa o ustalenie, jeżeli dysponuje

innym środkiem ochrony swych praw. Dotyczy to także jednostek realizujących

interesy fiskalne państwa, które dysponują instrumentami ochrony tych interesów

9

przewidzianymi w ustawach podatkowych. Powodem ustanowienia art. 1891

stały

się właśnie przeszkody w wykorzystaniu na potrzeby stosunków podatkowych

regulacji zawartej w istniejącym już art. 189 k.p.c., wynikające z trudności

wykazania przez jednostki aparatu fiskalnego interesu prawnego w rozumieniu tej

regulacji (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 czerwca 2006 r.,

K 3/05, pkt III.4 uzasadnienia).

Istnienie związku między sporną umową pożyczki, a prowadzonym wobec

pozwanego A. P. postępowaniem kontrolnym, mającym na celu ustalenie

dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za rok

2004, nie ulega wątpliwości. Nie ma więc także podstaw do negowanie

niezbędności wytoczonego przez powoda powództwa do oceny skutków

podatkowych względem pozwanego.

Nietrafny jest również zarzut skarżącego naruszenia przez Sąd Apelacyjny

art. 1891

k.p.c. wskutek uznania, że do sądu powszechnego w sprawie

z powództwa organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej nie należy

stwierdzenie występowania wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku

prawnego lub prawa objętego żądaniem pozwu. Artykuł 199a o.p. nakazuje

organowi podatkowemu lub organowi kontroli skarbowej wytoczenie powództwa,

o którym mowa w art. 1891

k.p.c., w przypadku, wynikających z dowodów

zgromadzonych w sprawie, wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku

prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe. Jednakże ani art.

199a o.p., ani art. 1891

k.p.c. nie warunkuje uwzględnienia powództwa organu

od stwierdzenia zaistnienia takich wątpliwości. Uznanie przez organ, że takie

wątpliwości zachodzą, jest więc – jak trafnie przyjął Sąd Apelacyjny - wiążące

dla sądu powszechnego, do którego powództwo organu wpłynęło.

Zaistnienie wątpliwości, obligujących organ do wystąpienia z powództwem,

o którym mowa w art. 1891

k.p.c., podlega kontroli jedynie w postępowaniu

w sprawie podatkowej. Niewystąpienie przez organ do sądu powszechnego

z powództwem przewidzianym w art. 1891

k.p.c., mimo uzasadniających

to wątpliwości, o których mowa w 199a o.p., może więc uzasadniać wniesienie

w sprawie podatkowej skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego

10

(zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2008 r., II FSK

1611/06).

Zgodnie z art. 244 § 1 k.p.c., dokumenty urzędowe, sporządzone

w przepisanej formie przez powołane do tego organy władzy publicznej i inne

organy państwowe w zakresie ich działania, stanowią dowód tego, co zostało

w nich urzędowo zaświadczone. Wydany na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. b

u.k.s. i spełniający wymagania przewidziane w art. 27 ust. 1 u.k.s. wynik kontroli

skarbowej przeprowadzonej względem N. P. powinien więc być uznany za

dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 § 1 k.p.c. (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 22 kwietnia 2010 r., V CSK 355/09). Związane z nim ustawowe

domniemanie zgodności z prawdą obejmowało zatem odzwierciedlone w jego

zaświadczającej treści wyjaśnienia złożone przez N. P. i wnioski wysnute przez

organ z wskazanych dowodów. Nie mieścił się natomiast już w tym domniemaniu

przyjęty przez Sąd Apelacyjny w zaskarżonym wyroku wniosek, że sytuacja

majątkowa N. P. nie pozwalała jej na udzielenie spornej pożyczki. To jednak

naruszenie przez Sąd Apelacyjny art. 244 § 1 w związku z art. 252 k.p.c. nie miało

wpływu na wynik sprawy, ponieważ wspomniany wniosek Sąd Apelacyjny przyjął,

nie tylko powołując się na domniemanie zgodności z prawdą wyniku kontroli

skarbowej przeprowadzonej względem N. P., ale także wywodząc go - w sposób

obszernie i szczegółowo wyjaśniony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku - z

całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Odrębną kwestią – pozostającą jednak z mocy art. art. 39813

§ 1 k.p.c. poza

zakresem kognicji Sądu Najwyższego - jest prawidłowość przyjętej w sprawie

kwalifikacji wadliwości spornej umowy pożyczki. Na podstawie art. 83 § 1 k.c.

należało tę umowę, ściśle rzecz biorąc, uznać za pozorną i tym samym

bezwzględnie nieważną.

Ze względu na bezzasadność przytoczonych przez skarżącego podstaw

kasacyjnych Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814

k.p.c. oddalił skargę

kasacyjną, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie z art. 98

w związku z art. 108 § 1 i art. 39821

k.p.c.

11

jw