Lexeva to wyłącznie wyszukiwarka aktów prawnych. Nie udzielamy porad prawnych i nie oceniamy spraw. Czym Lexeva nie jest

Sąd Najwyższy Wyrok · 31 stycznia 2013 r.

II KK 82/12

Wydział II

Przepisy powołane w orzeczeniu

Treść orzeczenia

Sygn. akt II KK 82/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 31 stycznia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Michał Laskowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jerzy Grubba

SSA del. do SN Mariusz Młoczkowski

Protokolant Anna Janczak

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Lucjana Nowakowskiego

w sprawie T. K.

w sprawie o wydanie wyroku łącznego

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 31 stycznia 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść

od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w .z dnia 20 października 2011 r.,

1. uchyla punkt II zaskarżonego wyroku,

2. uchyla punkt III zaskarżonego wyroku w części obejmującej

wyroki wskazane w punkcie II,

3. umarza postępowanie o wydanie wyroku łącznego w części

dotyczącej wyroków opisanych w punktach 6 i 7

zaskarżonego wyroku łącznego,

4. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. A.

B. kwotę 738,00zł, w tym 23% podatku VAT z tytułu

obrony z urzędu w postępowaniu przed Sądem Najwyższym,

5. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża

Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

2

Sąd Rejonowy w Ł., wyrokiem łącznym z dnia 20 października 2011 r., sygn.

IV K 465/11, orzekł wobec skazanego T. K. dwie kary łączne pozbawienia wolności.

Jedna z nich (punkt II wyroku) objęła kary wymierzone T.K. wyrokami:

- Sądu Rejonowego z dnia 25 stycznia 2008 r., sygn. III K 601/07, za czyn z art.

62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii popełniony w dniu 14 czerwca

2007 r., w wymiarze 4 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym

zawieszeniem wykonania na okres 5 lat próby, przy czym zarządzono wykonanie

tej kary,

- Sądu Rejonowego z dnia 25 sierpnia 2009 r., sygn. II K 272/09, za czyn z art.

242 § 1 k.k. popełniony w dniu 3 listopada 2008 r., w wymiarze 4 miesięcy

pozbawienia wolności.

Sąd sprowadził wymienione kary do kary łącznej 7 miesięcy pozbawienia

wolności. Ponadto w punkcie III wyroku sąd orzekł, że między innymi opisane wyżej

wyroki „w części dotyczącej orzeczenia o karze pozbawienia wolności uznaje za

pochłonięte niniejszym wyrokiem łącznym, zaś w pozostałym zakresie podlegające

odrębnemu wykonaniu”.

Wyrok ten nie został zaskarżony i uprawomocnił się z dniem 28 października

2011 r.

Prokurator Generalny wniósł na niekorzyść skazanego T. K. kasację od

powyższego wyroku łącznego. Zaskarżył w niej wyrok łączny w części dotyczącej

rozstrzygnięcia zawartego w punktach II i III części dyspozytywnej i zarzucił rażące

i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu prawa

materialnego – art. 85 k.k., polegające na połączeniu jednostkowych kar

pozbawienia wolności orzeczonych wobec T. K. wyrokami: Sądu Rejonowego z

dnia 25 stycznia 2008 r. o sygn. III K 601/07 oraz Sądu Rejonowego z dnia 25

sierpnia 2009 r. o sygn. II K 272/09 i orzeczeniu kary łącznej, mimo braku

przesłanek określonych w tym przepisie, bowiem w sprawie sygn. II K 272/09

skazany popełnił przypisane mu przestępstwo w dniu 3 listopada 2008 r., a zatem

już po wydaniu wyroku w sprawie o sygn. III K 601/07.

Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku łącznego w

części dotyczącej punktów II oraz III i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi

Rejonowemu w Ł. do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

3

Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna w stopniu oczywistym.

Wydanie wyroku łącznego jest możliwe wówczas, gdy zachodzą warunki do

orzeczenia kary łącznej w stosunku do osoby prawomocnie skazanej różnymi

wyrokami. Warunki te określone zostały w art. 85 k.k., który stanowi, że sąd orzeka

karę łączną jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł

pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych

przestępstw. Powyższy warunek nie został spełniony w sprawie T. K. w odniesieniu

do przestępstw, za które skazany został wyrokami Sądu Rejonowego z dnia 25

stycznia 2008 r., sygn. III K 601/07 i Sądu Rejonowego z dnia 25 sierpnia 2009 r.,

sygn. II K 272/09. Proste porównanie dat przestępstw, które przypisano skazanemu

tymi wyrokami i dat wydania przedmiotowych wyroków prowadzi do wniosku, że

najpierw, to jest w dniu 14 czerwca 2007 r. popełnił przestępstwo z art. 62 ust. 3

ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, za które skazany został wyrokiem Sądu

Rejonowego z dnia 25 stycznia 2008 r., sygn. III K 601/07, a dopiero po wydaniu

tego wyroku - w dniu 3 listopada 2008 r. popełnił kolejne przestępstwo, za które

skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 25 sierpnia 2009 r., sygn. II K

272/09. Oba przestępstwa nie pozostawały zatem w zbiegu realnym i brak było

podstaw do orzeczenia za nie kary łącznej w wyroku łącznym.

Sąd Rejonowy w Ł. nie dostrzegł powyższego układu chronologicznego i

orzekł karę łączną 7 miesięcy pozbawienia wolności rażąco naruszając przepis art.

85 k.k., a więc normę prawa materialnego. Wpływ tego naruszenia na treść wyroku

jest oczywisty.

W tym stanie rzeczy konieczne stało się uchylenie zaskarżonego kasacją

wyroku łącznego w części obejmującej wskazane wyżej dwa wyroki (punkt II

wyroku łącznego oraz stosowną część punktu III).

Rozważając kształt orzeczenia następczego, Sąd Najwyższy nie podzielił

wniosku Prokuratora Generalnego i uchylając wyrok we wskazanej części, nie

przekazał sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania. Analizując treść

wyroków skazujących T. K., wymienionych w punktach 1-8 zaskarżonego wyroku,

dojść należy do wniosku, że kary orzeczone wyrokami opisanymi w punktach 6 i 7 –

objęte następnie orzeczeniem z punktu II części dyspozytywnej, które zostało

uchylone, nie mogą być połączone z żadnym innym wymienionym wyrokiem. W tej

sytuacji konieczne stało się wydanie orzeczenia o umorzeniu postępowania o

wydanie wyroku łącznego w tym zakresie. W razie zmiany lub ustalenia innych

4

warunków możliwe będzie, zgodnie z art. 575 k.p.k., wydanie nowego wyroku

łącznego.

Lexeva pokazuje treść orzeczenia, nie udziela porad prawnych i nie ocenia, co z niego wynika w konkretnej sprawie. Moc prawną ma wyłącznie dokument wydany przez sąd.