Sąd Najwyższy Wyrok · 30 stycznia 2013 r.

III KK 173/12

Wydział III

Przepisy powołane w orzeczeniu

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.
Dz.U. 1997 nr 78 poz. 483

art. 176
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.
Dz.U. 1997 nr 88 poz. 553

art. 6 art. 11 art. 12 art. 33 art. 53 art. 64 art. 65 art. 78 art. 85 art. 86 art. 2 art. 189a art. 203 art. 204 art. 233 art. 238 art. 258 art. 286 art. 1365 art. 2586 art. 101
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.
Dz.U. 1997 nr 89 poz. 555

art. 457 art. 527 art. 536 art. 636 art. 2 art. 4 art. 5 art. 6 art. 7 art. 8 art. 9 art. 14 art. 17 art. 77 art. 84 art. 92 art. 117 art. 167 art. 170 art. 366 art. 368 art. 386 art. 410 art. 424 art. 433 art. 435 art. 438 art. 439 art. 452 art. 455 art. 518 art. 519 art. 523
Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
Dz.U. 2005 nr 179 poz. 1485

art. 58 art. 56 art. 55

Treść orzeczenia

Sygn. akt III KK 173/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 stycznia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jacek Sobczak (przewodniczący)

SSN Włodzimierz Wróbel

SSA del. do SN Jacek Błaszczyk (sprawozdawca)

Protokolant Jolanta Włostowska

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Małgorzaty Wilkosz-Śliwy.

w sprawie R. B., A. S., T. S. K., R. K., D. B. P., K. P., P. S. i Z. B.

skazanych z art. 258 § 1 k.k. i in.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 30 stycznia 2013 r.,

kasacji, wniesionych przez obrońców

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 22 grudnia 2011 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w B.

z dnia 23 marca 2011 r.,

1. uchyla zaskarżony wyrok co do A. S., R. K. oraz D. B. P. w

części utrzymującej w mocy wyrok Sądu Okręgowego, a

dotyczącej czynów przypisanych w pkt XI (czyn X z aktu

oskarżenia), pkt XXI (czyn XIX z aktu oskarżenia) oraz pkt XXVII

(czyn XXIII z aktu oskarżenia) i sprawę w tym zakresie przekazuje

do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w

postępowaniu odwoławczym;

2. w pozostałym zakresie oddala wszystkie kasacje jako

oczywiście bezzasadne;

3. zarządza zwrot A. S., R. K. i D. B. P. po 750 (siedemset

pięćdziesiąt) złotych wniesionych tytułem opłaty od kasacji;

4. obciąża A. S., R. K. oraz D. B.P. wydatkami postępowania

kasacyjnego, w części w której kasacje zostały oddalone;

5. obciąża R. B., T. S. K., K. P., P. S. i Z. B. kosztami sądowymi

postępowania kasacyjnego, w częściach na nich przypadających.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 marca 2011r., Sąd Okręgowy w B. w następujących

punktach:

II. oskarżonego Z. B. uniewinnił od popełnienia czynów polegających na tym, że

nieustalonego dnia grudnia 2004r. wbrew przepisom ustawy, wywiózł z Polski do

Czech, łącznie nie mniej niż 3 gramy kokainy wartości około 600 zł oraz

nieustalonego dnia kwietnia 2005r., wbrew przepisom ustawy, wywiózł z Polski do

Turcji łącznie nie mniej niż 6 gramy kokainy w wartości około 1200 zł, tj. o czyny z

art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomani (Dz. U. Nr

179, poz. 1485 ze zm.);

III. na mocy art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. postępowanie karne wobec oskarżonego A. S.

umorzył co do czynu polegającego na tym, że w okresie od sierpnia do września

2003r. w B., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w ramach

zorganizowanej grupy przestępczej, działając w krótkich odstępach czasu, w

realizacji z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej,

uczyniwszy sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu, czerpał korzyści

z nierządu świadczonego przez kobiety pracujące w tzw. agencjach towarzyskich

mieszczących się na ul. K. i ul. Z., oraz nierząd tym kobietom ułatwiał poprzez

organizowanie pracy i zapewnienie w tym celu lokalu, tj. wyczerpującego

dyspozycję art. 204 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k.;

IV. oskarżonego R. B. uznał za winnego tego, że w okresie od początku lipca

2003r. do początku czerwca 2004r., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z

góry powziętego zamiaru, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi

osobami, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w celu osiągnięcia

korzyści majątkowej, uczyniwszy sobie z popełniania przestępstwa stałe źródło

dochodu, czerpał korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przez nieustalone

osoby pracujące w tzw. agencjach towarzyskich położonych w B. przy ul. K. i ul. Z.

oraz prostytucję tym osobom ułatwiał poprzez organizowanie warunków pracy i

zapewnianie w tym celu lokalów, tj. czynu z art. 204 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i

art. 65 § 1 k.k. i za to na mocy art. 204 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 33 §

1, 2 i 3 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek

dziennych grzywny z ustaleniem wysokości jednej stawki na kwotę 50 zł;

V. oskarżonego R. B. uznał za winnego tego, że w okresie od sierpnia do

października 2003r. w B., w krótkich odstępach czasu, w realizacji z góry

powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczyniwszy sobie z

popełniania przestępstw stałe źródło dochodu, biorąc udział w obrocie znacznymi

ilościami środków psychotropowych w ten sposób, że w bliżej nieustalonej dacie w

sierpniu 2003r. nabył samodzielnie celem udzielenia innym osobom nie mniej niż

300 gram kokainy w cenie po 38 dolarów USA za gram za łączną kwotę nie niższą

niż 11.400 dolarów USA oraz w bliżej nieustalonych datach w okresie od dnia 5

września do października 2003r., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi

ustalonymi osobami, trzykrotnie nabył każdorazowo nie mniej niż 200 gram kokainy

celem udzielenia innym osobom łącznie nie mniej niż 600 gram kokainy w cenie po

38 dolarów USA za gram za łączną kwotę nie niższą niż 22.800 dolarów USA, tj.

czynu z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii

w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na mocy art. 56 ust. 3 cyt. ustawy

w zw. z art. 65 § 1 kk. w zw. z art. 33 § 1,2 i 3 k.k. wymierzył mu karę 4 lat

pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 150 stawek dziennych z

ustaleniem wysokości jednej stawki na kwotę 50 zł;

VI. oskarżonego R. B. uznał za winnego popełnienia czynu polegającego na tym,

że w nieustalonych datach w okresie od początku sierpnia do dnia 2 września

2003r. w B., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w

krótkich odstępach czasu, w realizacji z góry powziętego zamiaru, w celu

osiągnięcia korzyści majątkowej, uczyniwszy sobie z popełniania przestępstw stałe

źródło dochodu, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, wspólnie i w

porozumieniu z innymi osobami uprawiał handel ludźmi w ten sposób, że nabył od

innej osoby 4 kobiety za kwotę łącznie 4.000 zł celem świadczenia przez nie

odpłatnie usług seksualnych, przy czym z popełnienia przestępstw uczynił sobie

stałe źródło dochodu, czym wyczerpał dyspozycję art. 189a § 1 kk. w zw. z art. 12

k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na mocy art. 189a § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

wymierzył mu karę 4 lat pozbawienia wolności;

VII. oskarżonego R. B. uznał za winnego tego, że w okresie od początku lipca

2003r. do początku czerwca 2004r. w B. kierował zorganizowaną grupą

przestępczą w skład której wchodziły oprócz niego samego inne ustalone osoby,

która miała na celu popełnianie przestępstw, w szczególności czerpanie korzyści

majątkowych z prostytucji, handlu ludźmi, nielegalnej sprzedaży alkoholu i

nielegalnych gier hazardowych, tj. czynu z art. 258 § 3 k.k. i za to na mocy art. 258

§ 3 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności;

VIII. oskarżonego R. B. uznał za winnego tego, że w okresie od października do

listopada 2007r. w B., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego

zamiaru, działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, w celu

osiągnięcia korzyści majątkowej, uczyniwszy sobie z popełniania przestępstwa

stałe źródło dochodu, czerpał korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przez M.

Ł., kobietę o imieniu S., kobietę o imieniu M. oraz dwie inne nieustalone kobiety

pracujące w tzw. agencji towarzyskiej położonej w B. przy ul. R. oraz prostytucję

tym osobom ułatwiał poprzez organizowanie warunków pracy i zapewnienie w tym

celu lokalu, a nadto doprowadził M. Ł. do uprawiania prostytucji w tzw. agencji

towarzyskiej położonej w B. przy ul. R. poprzez grożenie jej popełnieniem

przestępstwa polegającego na uszkodzeniu ciała jej małoletnich dzieci oraz

zmuszeniu jej do obcowania płciowego wbrew jej woli, które to groźby wzbudziły u

niej uzasadnioną obawę, że będą spełnione, tj. czynu z art. 204 § 1 i 2 k.k. w zw. z

art. 203 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na mocy art. 203 k.k.

w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 33 § 1, 2 i 3 k.k.

wymierzył mu karę 4 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 100

stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki na kwotę 50 zł;

IX. oskarżonego R. B. uznał za winnego tego, że w okresie od dnia 5 października

do dnia 7 października 2008r. w B., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z

góry powziętego zamiaru, działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą i

innymi nieustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczyniwszy

sobie z popełniania przestępstwa stałe źródło dochodu, doprowadził M. Ł. do

uprawiania prostytucji w tzw. agencji towarzyskiej położonej w B. przy ul. R.

poprzez grożenie jej popełnieniem przestępstwa polegającego na uszkodzeniu

ciała jej małoletnich dzieci oraz zmuszeniu jej do obcowania płciowego wbrew jej

woli, które to groźby wzbudziły u niej uzasadnioną obawę, że będą spełnione, tj.

czynu z art. 203 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na mocy art.

203 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1, 2 i 3 kk. wymierzył mu karę 3 lat

pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 50 stawek dziennych z ustaleniem

wysokości jednej stawki na kwotę 50 zł;

X. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. wymierzył oskarżonemu R. B. karę

łączną 10 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 300

stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki na kwotę 50 zł;

XI. oskarżonego A. S. uznał za winnego tego, że w okresie od dnia 28 sierpnia do

dnia 2 września 2003r. w B., w krótkich odstępach czasu, w realizacji z góry

powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej, uczyniwszy sobie z

popełniania przestępstw stałe źródło dochodu, biorąc udział w obrocie znacznymi

ilościami środków psychotropowych, działając wspólnie i w porozumieniu z inną

ustaloną osobą, trzykrotnie nabył celem udzielenia innym osobom każdorazowo po

nie mniej niż 300 gram kokainy, łącznie nie mniej niż 900 gram kokainy w cenie po

38 dolarów USA za gram za łączną kwotę nie niższą niż 34.200 dolarów USA, tj.

czynu z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w

zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na mocy art. 56 ust. 3 cyt. ustawy w

zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył mu karę 4 lat

pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 150 stawek dziennych z

ustaleniem wysokości jednej stawki na kwotę 50 zł;

XII. oskarżonego A. S. uznał za winnego popełnienia czynu polegającego na tym,

że w bliżej nieustalonej dacie w okresie od sierpnia do dnia 2 września 2003r.,

działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, w krótkich odstępach

czasu, w realizacji z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej, uczyniwszy sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu, w

ramach zorganizowanej grupy przestępczej, wspólnie i w porozumieniu z innymi

osobami uprawiał handel ludźmi w ten sposób, że nabył od innej osoby 2 kobiety za

kwotę łącznie 2.000zł celem świadczenia przez nie odpłatnie usług seksualnych,

przy czym z popełnienia przestępstw uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. czynu z

art. 189a § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na mocy art. 189a § 1 k.k. w zw. z

art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności;

XIII. oskarżonego A. S. uznał za winnego tego, że w okresie od początku lipca do

dnia 2 września 2003r. w B. brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej

kierowanej przez R. B. w skład której wchodziły także inne ustalone osoby, która

miała na celu popełnianie przestępstw, w szczególności czerpanie korzyści

majątkowych z prostytucji, handlu ludźmi, nielegalnej sprzedaży alkoholu i

nielegalnych gier hazardowych, tj. czynu z art. 258 § 1 k.k. i za to na mocy art. 258

§ 1 k.k. wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

XIV. na podstawie art. 85 k.k., art. 86 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu A. S. karę

łączną 6 lat pozbawienia wolności;

XV. oskarżonego T. S. K. uznał za winnego tego, że w okresie od początku lipca

2003r. do początku czerwca 2004r., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z

góry powziętego zamiaru, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi

osobami, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w celu osiągnięcia

korzyści majątkowej, uczyniwszy sobie z popełniania przestępstwa stałe źródło

dochodu, czerpał korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przez nieustalone

osoby pracujące w tzw. agencjach towarzyskich położonych w B. przy ul. K. i ul. Z.

oraz prostytucję tym osobom ułatwiał poprzez organizowanie warunków pracy i

zapewnianie w tym celu lokalów, tj. czynu z art. 204 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na mocy art. 204 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w

zw. z art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz

grzywnę w wymiarze 100 stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki

na kwotę 50 zł;

XVI. oskarżonego T. K. uznał za winnego tego, że w bliżej nieustalonych datach w

okresie od dnia 28 sierpnia do października 2003r. w B., w krótkich odstępach

czasu, w realizacji z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej,

uczyniwszy sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu, biorąc udział w

obrocie znacznymi ilościami środków psychotropowych, działając wspólnie i w

porozumieniu z inną ustaloną osobą, trzykrotnie nabył celem udzielenia innym

osobom każdorazowo po nie mniej niż 300 gram kokainy, łącznie nie mniej niż 900

gram kokainy w cenie po 38 dolarów USA za gram oraz w bliżej nieustalonych

datach w okresie od dnia 5 września do października 2003r. działając wspólnie i w

porozumieniu z inną ustaloną osobą, trzykrotnie nabył każdorazowo nie mniej niż

200 gram kokainy celem udzielenia innym osobom łącznie nie mniej niż 600 gram

kokainy w cenie po 38 dolarów USA za gram za łączną kwotę nie niższą niż 22.800

dolarów USA, tj. czynu z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o

przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na

mocy art. 56 ust. 3 cyt. ustawy w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1, 2 i 3 k.k.

wymierzył mu karę 5 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 150

stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki na kwotę 50 zł;

XVII. oskarżonego T. K. uznał za winnego tego, że w bliżej nieustalonej dacie w

okresie od sierpnia do dnia 2 września 2003r. w B. działając w krótkich odstępach

czasu, w realizacji z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej, uczyniwszy sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu, w

ramach zorganizowanej grupy przestępczej, wspólnie i w porozumieniu z innymi

osobami uprawiał handel ludźmi w ten sposób, że nabył od innej osoby 2 kobiety za

kwotę łącznie 2.000 zł celem świadczenia przez nie odpłatnie usług seksualnych, tj.

czynu z art. 189a § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na mocy art. 189a § 1 k.k. w

zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności;

XVIII. oskarżonego T. K. uznał za winnego tego, że w okresie od początku lipca

2003r. do początku czerwca 2004r. w B. brał udział w zorganizowanej grupie

przestępczej kierowanej przez R. B. w skład której wchodziły także inne ustalone

osoby, która miała na celu popełnianie przestępstw, w szczególności czerpanie

korzyści majątkowych z prostytucji, handlu ludźmi, nielegalnej sprzedaży alkoholu i

nielegalnych gier hazardowych, tj. czynu z art. 258 § 1 k.k. i za to na mocy art. 258

§ 1 k.k. wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności;

XIX. na podstawie art. 85 k.k., art. 86 § 1 i 2 k.k. wymierzył oskarżonemu T. K. karę

łączną 7 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 150

stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki na kwotę 50zł;

XX. oskarżonego R. K. uznał za winnego tego, że w okresie od początku lipca

2003r. do stycznia 2004r. w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry

powziętego zamiaru, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi

osobami, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w celu osiągnięcia

korzyści majątkowej, uczyniwszy sobie z popełniania przestępstwa stałe źródło

dochodu, czerpał korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przez nieustalone

osoby pracujące w tzw. agencjach towarzyskich położonych w B. przy ul. K. i ul. Z.

oraz prostytucję tym osobom ułatwiał poprzez organizowanie warunków pracy i

zapewnianie w tym celu lokalów, tj. czynu z art. 204 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na mocy art. 204 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w

zw. z art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności oraz 50

stawek dziennych grzywny z ustaleniem wysokości jednej stawki na kwotę 50zł;

XXI. oskarżonego R. K. uznał za winnego popełnienia czynu polegającego na tym,

że w październiku 2003r. w B., działając w krótkich odstępach czasu, w realizacji z

góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczyniwszy

sobie z popełnienia przestępstw stałe źródło dochodu, biorąc udział w obrocie

znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych nabył

celem udzielenia innym osobom łącznie nie mniej niż 100 gram kokainy o wartości

nie mniejszej niż 3.800 dolarów USA oraz 500 gram amfetaminy o wartości nie

mniejszej niż 800 dolarów USA, tj. czynu z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca

2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za

to na mocy art. 56 ust. 3 cyt. ustawy w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1, 2 i 3

k.k. wymierzył mu karę 2 lat miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w

wymiarze 100 stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki na kwotę 50

zł oraz czynu polegającego na tym, że w bliżej nieustalonej dacie w okresie od

sierpnia do dnia 2 września 2003r. w B., działając wspólnie i w porozumieniu z inną

ustaloną osobą, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczyniwszy sobie z

popełniania przestępstw stałe źródło dochodu, w ramach zorganizowanej grupy

przestępczej, uprawiał handel ludźmi w ten sposób, że nabył od innej osoby 2

kobiety za kwotę łącznie 2.000 zł celem świadczenia przez nie usług seksualnych,

tj. czynu z art. 189a § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na mocy art. 189a § 1 kk.

w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności;

XXII. Oskarżonego R. K. uznał za winnego tego, że w okresie od początku lipca

2003r. do stycznia 2004r. w B. brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej

kierowanej przez R. B., w skład której wchodziły także inne ustalone osoby, która

miała na celu popełnianie przestępstw, w szczególności czerpanie korzyści

majątkowych z prostytucji, handlu ludźmi, nielegalnej sprzedaży alkoholu i

nielegalnych gier hazardowych, tj. czynu z art. 258 § 1 k.k. i za to na mocy art. 258

§ l k.k. wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności;

XXIII. na podstawie art. 85 k.k., art. 86 § 1 i 2 k.k. wymierzył oskarżonemu R. K.

karę łączną 4 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 150

stawek dziennych grzywny z ustaleniem wysokości jednej stawki na kwotą 50 zł;

XXVI. oskarżonego D. B. P. uznał za winnego tego, że w okresie od jesieni 2003r.

do dnia 20 grudnia 2005r. w B. i W., w krótkich odstępach czasu, w realizacji z góry

powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej, uczyniwszy sobie z

popełniania przestępstwa stałe źródło dochodu, biorąc udział w obrocie znacznymi

ilościami środków psychotropowych nabył w okresie od jesieni 2003r. do kwietnia

2004r. w B. wspólnie z inną ustaloną osobą, celem udzielenia innym osobom,

łącznie nie mniej niż 2.000 gram kokainy w cenie po 40 dolarów USA za gram za

łączną kwotę nie niższą niż 80.000 dolarów USA oraz w okresie od kwietnia 2004r.

do dnia 20 grudnia 2005r. w B., W., działając samodzielnie, nabył celem udzielenia

innym osobom łącznie nie mniej niż 600 gram kokainy w cenie po 40 dolarów USA

za gram za łączną kwotę nie niższą niż 24.000 dolarów USA, tj. czynu z art. 56 ust.

3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w

zw. z art. 65 § 1 kk. i za to na mocy art. 56 ust. 3 cyt. ustawy w zw. z art. 65 § 1 k.k.

w zw. z art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył mu karę 7 lat pozbawienia wolności oraz

grzywnę w wymiarze 300 stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki

na kwotę 50 zł;

XXVII. oskarżonego D. P. uznał za winnego tego, że w dniu 3 grudnia 2005r. w B.,

w krótkich odstępach czasu, w realizacji z góry powziętego zamiaru osiągnięcia

korzyści majątkowej, uczyniwszy sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło

dochodu, złożył w II Komisariacie Policji zawiadomienie o przestępstwie kradzieży

samochodu osobowego marki FORD Mondeo ST 220 wiedząc, że nie zostało ono

popełnione oraz fałszywe zeznania dotyczące tego czynu, a następnie poprzez

wprowadzenie w błąd, co do zaistnienia kradzieży tego pojazdu doprowadził S./…/

Towarzystwo Ubezpieczeniowe ERGO H. S.A. z siedzibą w S. do niekorzystnego

rozporządzenia mieniem poprzez wypłatę odszkodowania za ten samochód w

wysokości 66.300 zł, tj. czynu z art. 238 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. w zw. z art.

286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § l k.k. i za to na mocy art. 286 § l

k.k. w zw. z art. 65 § l k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w z art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył

mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 100 stawek

dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki na kwotę 50 zł;

XXVIII. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. wymierzył oskarżonemu D. P.

karę łączną 7 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 300

stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki na kwotę 50 zł;

XXIX. oskarżonego K. P. uznał za winnego popełnienia czynu polegającego na tym,

że w okresie od jesieni 2003r. do kwietnia 2004r. w B., działając z inną ustaloną

osobą, w krótkich odstępach czasu w realizacji z góry powziętego zamiaru, w celu

osiągnięcia korzyści majątkowej, uczyniwszy sobie z popełniania przestępstw stałe

źródło dochodu, biorąc udział w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających

i substancji psychotropowych nabył celem udzielenia innym osobom łącznie nie

mniej niż 2.000 gram kokainy w cenie po 40 dolarów USA za gram, za łączną kwotę

nie mniejszą niż 80.000 dolarów USA, tj. czynu z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29

lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § l

k.k. i za to na mocy art. 56 ust. 3 cyt. ustawy w zw. z art. 65 § l k.k. w zw. z art. 33 §

l, 2 i 3 k.k. wymierzył mu karę 6 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze

200 stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki na kwotę 50 zł;

XXX. oskarżonego P. S. uznał za winnego tego, że w bliżej nieustalonej dacie w

okresie od stycznia do marca 2004r. w B. brał udział w obrocie znacznymi ilościami

środków odurzających w ten sposób, że nabył od innej ustalonej osoby celem

udzielenia innym osobom 500 gram amfetaminy o łącznej wartości nie więcej niż

800 dolarów USA, tj. czynu z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o

przeciwdziałaniu narkomanii i za to na mocy art. 56 ust. 3 cyt. ustawy w zw. z art.

33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w

wymiarze 100 stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki na kwotę 50

zł;

XXXI. oskarżonego Z. B. uznał za winnego popełnienia czynu polegającego na tym,

że w okresie od sierpnia 2003r. do grudnia 2005r. w B. i W., działając w krótkich

odstępach czasu, w realizacji z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia

korzyści majątkowej, biorąc udział w obrocie znacznymi ilościami substancji

psychotropowych nabył od innej ustalonej osoby celem udzielania innym osobom,

łącznie nie mniej niż 300 gram kokainy o wartości nie mniejszej niż 12.000 dolarów

USA dolarów, tj. czynu z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o

przeciwdziałaniu narkomanii i za to na mocy art. 56 ust. 3 cyt. ustawy w zw. z art.

33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w

wymiarze 100 stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej na

kwotę 50 zł;

XXXII. oskarżonego Z. B. uznał za winnego tego, że w bliżej nieustalonej dacie w

miesiącu grudniu 2003r. w K., wbrew przepisom ustawy, udzielił nieodpłatnie innej

ustalonej osobie środek psychotropowy w postaci kokainy w ilości około 1,5 grama

o łącznej wartości około 60 dolarów USA, tj. czynu z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29

lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na mocy art. 58 ust. 1 cyt. ustawy

wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

XXXIII. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § l k.k. wymierzył oskarżonemu Z. B. karę

łączną 2 lat pozbawienia wolności.

Apelacje od powyższego wyroku wywiedli obrońcy oskarżonych: R. B., A. S., T. K.,

R. K., Z. B., D. P., K. P. i P. S.

Obrońca oskarżonego R. B. wyrokowi zarzucił:

1. obrazę przepisu prawa materialnego, a mianowicie:

- art. 258 § 3 k.k. przez niesłuszne jego zastosowanie w kwalifikacji prawnej czynu

przypisanego oskarżonemu w pkt. VII wyroku, w sytuacji gdy z ustaleń faktycznych

przyjętych za podstawę orzeczenia nie wynika, aby którykolwiek z oskarżonych

wyczerpał swoim zachowaniem znamię „udziału w zorganizowanej grupie

przestępczej" a też przy braku wskazania, w czym miała by się przejawiać jego

kierownicza rola;

- art. 189a § 1 k.k. przez niesłuszne jego zastosowanie przy kwalifikacji prawnej

czynu przypisanego R. B. w pkt. VI wyroku, w sytuacji gdy z ustaleń faktycznych

przyjętych za podstawę wyroku nie wynika, aby oskarżony wyczerpał swoim

zachowaniem znamię „handlu ludźmi";

2. obrazę przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść wyroku, a

mianowicie:

- art. 4 k.p.k. przez pominięcie dowodów przemawiających na korzyść R. B. i

oparcie rozstrzygnięcia o winie oskarżonego wyłącznie na zeznaniach jednego

świadka, tj. M. Ł.;

- art. 5 k.p.k. i art. 7 k.p.k. przez rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego

wszystkich niedających się usunąć wątpliwości wynikających z zeznań tego

świadka i błędną, sprzeczną z doświadczeniem życiowym, noszącą znamiona

dowolności, ocenę treści tych zeznań;

3. błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mające

wpływ na jego treść, a polegające na uznaniu, że oskarżony R. B.:

- czerpał korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji;

- brał udział w obrocie znacznymi ilościami środków psychotropowych;

- uprawiał handel ludźmi, w te sposób, że nabył od innej osoby 4 kobiety;

- czerpał korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przez świadka M. Ł., kobiety

o imieniu S., M. oraz dwie inne nieustalone kobiety, a dodatkowo doprowadził M. Ł.

do uprawiania prostytucji poprzez grożenie jej popełnieniem przestępstwa

polegającego na uszkodzeniu ciała jej małoletnich dzieci oraz zmuszaniu jej do

obcowania płciowego wbrew jej woli.

Obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonego R. B. od popełnienia przypisanych

mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.

Obrońca oskarżonego A. S. wyrokowi zarzucił:

I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na

jego treść, a polegający na stwierdzeniu, w odniesieniu do zarzutu przypisanego:

1. - w pkt. XI, że oskarżony A. S. od dnia 28 sierpnia do dnia 2 września 2003r. , w

krótkich odstępach czasu, wspólnie z inną ustaloną osobą, nabył od M. Ł. 900 gram

kokainy;

2. - w pkt.XII, że oskarżony A. S. od sierpnia do dnia 2 września 2003r., wspólnie z

inną ustaloną osobą, w celu świadczenia usług seksualnych, nabył dwie kobiety za

łączną kwotę 2.000 zł, podczas gdy zeznania jedynego świadka M. Ł., składane w

śledztwie budziły poważne wątpliwości, a jednocześnie świadek ten na rozprawie z

zeznań tych się wycofał;

3. - w pkt. XIII, że oskarżony A. S., w okresie od lipca do dnia 2 września 2003r.

brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez R. B., mającej

na celu popełnianie przestępstw wymienionych w tym zarzucie, podczas gdy

zeznania M. Ł., w oparciu o który to dowód został ustalony stan faktyczny, są

sprzeczne i pozbawione logiki;

II. - obrazę przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść wyroku, a

mianowicie art.: 4, 7, 410 i 424 § 1 pkt. 1 k.p.k. wyrażającą się przez:

1. - nieuwzględnienie na korzyść oskarżonego, okoliczności wynikających z zeznań

M. Ł. złożonych w innych postępowaniach;

2. dowolną, wybiórczą i niekonsekwentną ocenę zeznań M. Ł., w wyniku czego,

część zeznań tego świadka została przez sąd pierwszej instancji uznana za

niewiarygodne, skutkiem czego niektórzy oskarżeni zostali uniewinnieni od

popełnienia zarzuconych czynów lub zostały w sposób istotny zmienione opisy

przypisanych czynów;

3. ustalenie stanu faktycznego na podstawie części ujawnionego materiału

dowodowego, a mianowicie z pominięciem wyjaśnień M. Ł. składanych w sprawie

o sygn. IV K …Sądu Okręgowego w W. i w innych postępowaniach, które to

wyjaśnienia mają związek z zarzutami postawionymi oskarżonemu A. S. (art. 410

k.p.k.);

4. niewskazanie, czy sąd uznał za udowodniony lub nieudowodniony fakt, iż M. Ł.

swoją działalność przestępczą w zakresie obrotu narkotykami rozpoczął od marca -

kwietnia 2004r., a więc w terminie gdy oskarżony A. S. był tymczasowo

aresztowany (art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k.);

III - obrazę prawa materialnego, mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie art.

65 § l k.k. i art.101 § 1 k.k. przez uznanie, że :

1. przypisane w punktach XI i XII działania oskarżonego A. S., wyczerpują znamię

„stałego źródła dochodu” podczas gdy zostały mu przypisane jednostkowe,

przestępcze zachowania, które nie świadczyły o ciągłości i trwałości;

2. A. S. brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu

popełnianie przestępstwa czerpania korzyści majątkowych z prostytucji, podczas

gdy w pkt. III wyroku, postępowanie karne, za czyn opisany w pkt. IX aktu

oskarżenia, zakwalifikowany z art. 204 § 1 i 2 k.k. na mocy art. 17 § l pkt. 6 k.p.k.,

zostało umorzone.

Obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonego A. S. od popełnienia zarzuconych mu

czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy

sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonego T. K. wyrokowi zarzucił:

l. obrazę prawa procesowego mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art.: 4, 5 § 2, 7,

410 i 92 k.p.k., a także art. 424 § l pkt. 1 k.p.k., wynikającą z dokonania dowolnych

ustaleń i rozstrzygnięcia na niekorzyść T. K., wbrew zasadzie in dubio pro reo,

niedających się usunąć wątpliwości, co doprowadziło do ustalenia, że T. K. dopuścił

się przestępstw opisanych w pkt XIII, XIV, XV, XVI wyroku przy jednoczesnym

zaniechaniu stosownego uzasadnienia swojego stanowiska;

- odstąpienie przez Sąd Okręgowy od zasady swobodnej oceny dowodów i

przyjęcie za podstawę orzeczenia selektywnie przeprowadzonych i wybranych

dowodów z pominięciem dowodów świadczących na korzyść oskarżonego poprzez

niesłuszne nie danie wiary wyjaśnieniom T. K., który w sposób konsekwentny i

logiczny tłumaczył, że nie brał udziału w zorganizowanej grupie przestępczej

działającej na terenie B.;

- sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób pobieżny, lakoniczny i niestaranny;

- oparcie wyroku skazującego jedynie na części zgromadzonego materiału

dowodowego, a nie wszystkich dowodach, ocenianych całościowo i

przeprowadzonych na rozprawie;

- pomięciu okoliczności rodzinnych i osobistych T. K. w części przypisanych mu

przestępstw;

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na

jego treść, polegający na:

- wadliwym przyjęciu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i ustalone na

jego podstawie okoliczności dają podstawy do przyjęcia, że oskarżony ten brał

udział w zorganizowanej grupie przestępczej, działającej pod kierownictwem R. B.

Obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonego T. K. od popełnienia

przypisanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

Obrońca oskarżonych R. K. i Z. B. wyrokowi zarzucił:

1. rażącą obrazę prawa procesowego mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, a

mianowicie:

- art. 5 § 2 k.p.k. poprzez uwzględnienie przy wyrokowaniu w zakresie skazania

oskarżonych wyłącznie okoliczności przemawiających przeciwko nim oraz

rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na ich niekorzyść;

- art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. polegającą na przekroczeniu granicy swobodnej

oceny dowodów poprzez wybiórczą ich ocenę i uznanie za wiarygodne tylko

dowodów przemawiających na niekorzyść oskarżonych w postaci zeznań świadka

M. Ł. i odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom obu oskarżonych, jak również

wyjaśnieniom pozostałych współoskarżonych, podważającym prawdziwość zeznań

tego świadka;

- art. 366 § l k.p.k. poprzez brak wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności

sprawy dotyczących czynów zarzuconych oskarżonym;

- art. 424 § 1 i 2 k.p.k. poprzez brak przedstawienia przez sąd w sposób

przekonywujący, logiczny i zgodny z zasadami doświadczenia życiowego sposobu

rozumowania i argumentów, jakie doprowadziły do wniosku, że oskarżeni dopuścili

się przypisanych im przestępstw;

2. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego

orzeczenia, mający wpływ na jego treść przez uznanie, że:

a) R. K. uczynił z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu w sytuacji, gdy nie

została ustalona nawet hipotetyczna wartość rzekomej korzyści, odniesionej przez

niego z tytułu popełnianych przestępstw, które mu przypisano;

b) oskarżony R. K. działał z pozostałymi ustalonymi osobami w ramach grupy

przestępczej, w sytuacji gdy:

- M. Ł. w żadnych zeznaniach nie wymienił go jako członka

b./…/ grupy przestępczej;

- żaden z pozostałych współoskarżonych nie wskazał na R. K. jako członka

wspólnego kręgu towarzyskiego, a większość nie znała go w okresie objętym

zarzutem;

- sąd nie ustalił, jaką rolę miał on pełnić w tej grupie;

c) oskarżony R. K. w okresie od lipca 2003r. do stycznia 2004r. czerpał korzyści z

nierządu, w sytuacji, gdy:

- nie została ustalona ani jedna osoba, która miała w tym okresie „pracować" w tzw.

agencjach towarzyskich przy ul. Z. oraz ul. K. i miała jakikolwiek kontakt z tym

oskarżonym;

- miał ułatwiać nierząd poprzez organizowanie warunków pracy i zapewnianie w

tym celu lokalu, podczas gdy z zeznań M. Ł. wynika, że umowy dotyczące wynajmu

oraz przyjmowanie kobiet oraz pozostałe czynności leżały w gestii R. B., który

również miał zatrudnić M. Ł. do pracy w takim lokalu w charakterze barmana;

- sam oskarżony nie zaprzeczał, że miał kontakt z tzw. agencjami towarzyskimi przy

ul. Z. i ul. K., ale jako kierowca podwoził kobiety i otrzymywał jedynie zwrot środków

za paliwo i czas poświęcony na tę czynność;

- czas popełnienia przestępstwa ustalony przez sąd w wyroku stoi w sprzeczności z

logiczną analizą zeznań świadka M. Ł.;

d) R. K. dopuścił się zbrodni handlu ludźmi poprzez udział w jednej transakcji

zakupu dwóch kobiet, która miała mieć miejsce na przełomie sierpnia i września

2003r., w sytuacji gdy z materiału dowodowego wynikają liczne sprzeczności co do

okoliczności rzekomej transakcji;

e) oskarżony miał dwukrotnie nabyć od M. Ł. narkotyki, w sytuacji gdy:

- zeznania świadka M. Ł. są niewiarygodne z punktu widzenia logiki oraz

doświadczenia życiowego w zakresie podawania szczegółów transakcji z

oskarżonym co do ilości oraz wartości nabywanych środków odurzających w

zestawieniu z danymi przekazanymi przez świadka o uczestnictwie w obrocie przez

okres około dwóch lat i przeprowadzeniu w tym czasie kilkuset transakcji, jak

również w kontekście braku zaufania do R. K. jako niepewnego współpracownika;

- nie został ustalony przez sąd cel nabywania tych środków oraz okoliczność, skąd

oskarżony jako osoba w tym czasie bez stałego zajęcia miałaby dysponować sumą

kilkunastu tysięcy złotych na ich zakup;

f) okolicznością obciążającą jest fakt, że oskarżony R. K. jest osobą karaną,

podczas gdy jego karta karna zawiera adnotację o braku jakiegokolwiek wpisu w

rejestrze karnym;

g) oskarżony Z. B. nabył łącznie nie mniej niż 300 gram kokainy o wartości łącznej

nie mniejszej niż 12.000 USD, w sytuacji gdy okoliczność ta nie została pozytywnie

zweryfikowana materiałem dowodowym.

Obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonych R. K. i Z. B. od przypisanych im

czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonego D. P. wyrokowi zarzucił:

I. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść wyroku, a

mianowicie:

- art.: 4, 5 i 92 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie całości materiału dowodowego, co

powodowało, że sąd ukształtował swoje przekonanie o winie oskarżonego na

podstawie okoliczności niepełnych, sprzecznych i budzących poważne wątpliwości;

- art. 7 k.p.k. poprzez wydanie wyroku z przekroczeniem granic swobodnej oceny

dowodów oraz naruszeniu zasady in dubio po reo określonej w art. 5 § 2 k.p.k., tj.

rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego,

bezzasadnemu daniu wiary zeznaniom świadka M. Ł. - mimo, że jego zeznania były

niezgodne z zaistniałym stanem faktycznym oraz były niespójne, niekonsekwentne i

wewnętrznie sprzeczne;

- art. 424 k.p.k., polegającej na sporządzeniu uzasadnienia orzeczenia w sposób

niewystarczający dla ustalenia przyczyn, które spowodowały, że sąd orzekający

uznał zeznania M. Ł. za wiarygodne i nie wskazał powodów, dla których innym

dowodom przymiotu takiego odmówił;

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mających

wpływ na jego treść, poprzez mało obiektywne zinterpretowanie zebranego

materiału dowodowego, polegające m.in. na uznaniu, że oskarżony dopuścił się

zarzucanych mu czynów;

- art. 6 k.p.k., i art. 77 k.p.k. przez pozbawienie oskarżonego prawa do obrony;

- art. 84 § 1 k.p.k. przez pozbawienie obrońcy prawa do działania w całym

postępowaniu;

- art. 117 § 1 i 2 k.p.k. poprzez brak prawidłowego zawiadomienie wszystkich

obrońców oskarżonego o miejscu i czasie przeprowadzenia czynności procesowej,

w tym także o terminie rozprawy;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 65 § 1 k.k. poprzez wadliwe ujęcie w opisie i kwalifikacji prawnej czynu z pkt.

XXVII wyroku, że oskarżony uczynił sobie z popełnienia tego przestępstwa stałe

źródło dochodu;

2. naruszenie zasad i kryteriów sądowego wymiaru kary poprzez orzeczenie kary

niewspółmiernej do stopnia winy i społecznej szkodliwości, co wynikało z

nadmiernego wyeksponowania przez sąd orzekający okoliczności obciążających,

przy jednoczesnym nieuwzględnieniu okoliczności łagodzących, a także z

nadmiernego i nieuprawnionego rozbudowania katalogu okoliczności

obciążających.

Obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonego D. P. od popełnienia zarzucanych mu

czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.

Obrońca oskarżonego K. P. wyrokowi zarzucił:

I. naruszenie przepisów postępowania mającej wpływ na treść wyroku, a

mianowicie:

- art.: 4, 5 i 92 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie całości materiału dowodowego, co

skutkowało tym, że sąd ukształtował swoje przekonanie o winie oskarżonego na

podstawie okoliczności niepełnych, sprzecznych i budzących poważne wątpliwości;

- art. 7 k.p.k. poprzez wydanie wyroku z przekroczeniem granic swobodnej oceny

dowodów oraz naruszeniu zasady in dubio po reo określonej w art. 5 § 2 k.p.k., tj.

rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego i oparcie

wyroku na zeznaniach świadka M. Ł., które nie są wiarygodne;

- art. 424 k.p.k. polegającej na sporządzeniu uzasadnienia orzeczenia w sposób

niezgodny z treścią tego przepisu;

II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mających

wpływ na jego treść, poprzez nieobiektywne zinterpretowanie zebranego materiału

dowodowego;

III. naruszenie zasad i kryteriów sądowego wymiaru kary poprzez orzeczenie kary

niewspółmiernej do stopnia winy i społecznej szkodliwości, co wynikało z

nadmiernego wyeksponowania przez sąd orzekający okoliczności obciążających,

przy jednoczesnym nieuwzględnieniu okoliczności łagodzących.

Obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonego K. P. od popełnienia zarzucanych mu

czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.

Obrońca oskarżonego P. S. wyrokowi zarzucił:

I. obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć wpływ na treść wyroku, a

mianowicie:

1. art.: 391 § 1, 391 § 2 i art. 410 k.p.k. przez zaniechanie przeprowadzenia

dowodów z wyjaśnień i zeznań świadka M. Ł. złożonych w innych postępowaniach;

2. art.: 2 § 1, 7, 413 § 2 pkt 1 i 424 § 1 k.p.k. przez to, że wbrew ustaleniom

zawartym w uzasadnieniu wyroku, w jego sentencji dowolnie uznał, że oskarżony

również w okresie od 5 lutego do dnia 3 marca 2004r., popełnił przypisany mu czyn,

podczas gdy w tym czasie przebywał on za granicą;

II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mogący mieć

wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się

dokonania przypisanego mu czynu, podczas gdy brak przekonywających dowodów

w tym zakresie.

Obrońca wniósł o uniewinnienie P. S. od popełnienia przypisanego mu czynu,

ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi

Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2011r., Sąd Apelacyjny:

1. uchylił orzeczenie o karze łącznej wobec oskarżonego R. B.;

2. oskarżonego R. B. uniewinnił od czynu przypisanego w pkt. IX;

3. z czynu przypisanego oskarżonemu R. B. w pkt. VIII, wyeliminował opis

wskazujący na doprowadzenie M. Ł. do uprawiania prostytucji w tzw. „agencji

towarzyskiej” położonej w B. przy ul. R. poprzez grożenie jej popełnieniem

przestępstwa, polegającego na uszkodzeniu ciała jej małoletnich dzieci oraz

zmuszeniu jej do obcowania płciowego wbrew jej woli, które to groźby wzbudziły

uzasadnioną obawę, że będą spełnione, a za podstawę prawną skazania przyjął

przepis art. 204 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. i na podstawie

art. 204 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył mu karę

2 lat pozbawienia wolności oraz sto stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość

jednej stawki na kwotę 50 zł;

4. z czynów przypisanych w pkt. VI oskarżonemu R. B., w pkt. XII oskarżonemu A.

S., w pkt. XVII oskarżonemu T. K. wyeliminował opis wskazujący na uczynienie

sobie z popełnienia tych przestępstw stałego źródła dochodu, a z ich podstawy

prawnej wyeliminował przepis art. 65 § 1 k.k.;

5. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. wymierzył oskarżonemu R. B. karę

łączną 7 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny 250 stawek dziennych

ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 zł;

6. w ramach czynu przypisanego w pkt. XXXII oskarżonemu Z. B. ustalił, że

opisanego tam przestępstwa dopuścił się w grudniu 2004r.;

7. orzeczoną wobec oskarżonego R. K. karę łączną pozbawienia wolności obniżył

do lat 3;

8. w pozostałej części wyrok utrzymał w mocy.

Kasacje od tego wyroku wnieśli obrońcy skazanych.

Obrońca skazanego R. B. zaskarżył wyrok w zakresie czynów przypisanych

skazanemu w pkt.: IV, V, VI, VII i VIII wyroku Sądu Okręgowego. Zarzucił rażącą

obrazę przepisów prawa mogącą mieć wpływ na jego treść:

1. w odniesieniu do czynu przypisanego skazanemu w pkt. VII

wyroku:

- obrazę art.14 § l k.p.k. a w następstwie art.439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art.17 § 1

pkt 9 k.p.k. przez skazanie R. B. za czyn nieobjęty aktem oskarżenia i

tym samym naruszenie zasady skargowości;

- naruszenie przepisu art. 7 k.p.k. przez dowolną ocenę zeznań świadka M.

Ł.;

2. naruszenie przepisu art. 4 k.p.k. przez nieuwzględnienie na korzyść

skazanego zeznań świadków G. M. i S. M., którzy twierdzili, że udali się do tzw.

agencji na spotkanie z J. C., który ich zdaniem prowadził tą agencję;

- naruszenie przepisu art.7 k.p.k. przez przekroczenie granic sędziowskiej

swobody oceny wyjaśnień skazanego R. K., który nigdy nie twierdził,

wbrew uznaniu sądu, że R. B. miał jakikolwiek związek z agencjami towarzyskimi.

3. w odniesieniu do czynu przypisanego R. B. w pkt. V:

- naruszenie przepisu art. 65 § 1 k.k. przez uznanie, że czterokrotne nabycie

narkotyku w okresie dwóch miesięcy wyczerpuje znamiona przestępstwa

opisanego w tym przepisie i stanowi, że sprawca uczynił sobie stałe źródło

dochodu z popełnienia tego przestępstwa;

- naruszenie przepisu art. 4 k.p.k. przez nieuwzględnienie na korzyść

skazanego rażących rozbieżności w zeznaniach świadka M. Ł.

zarówno składanych w przedmiotowej sprawie jak i w sprawie Sądu

Rejonowego w W. o sygn. akt. IV K …/06;

- naruszenie przepisu art.7 k.p.k. przez pominięcie treści zeznań świadków D. K. i

A. O. wykluczających możliwość nabywania kokainy przez M. Ł. we wskazanych

przez niego datach u tych świadków;

4. w odniesieniu do czynu przypisanego skazanemu w pkt VI:

– naruszenie przepisu art. 433 § 2 k.p.k. przez nierozważenie zarzutów

podniesionych w apelacji w zakresie tego czynu, a w szczególności czy

z treści odosobnionych zeznań M. Ł. sprzecznych z obiektywnymi dowodami

zgromadzonymi w przedmiotowej sprawie, można uznać, że skazany swoim

postępowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa opisanego w art. 189a k.k.;

5. w odniesieniu do czynu przypisanego w pkt. VIII:

- naruszenie przepisu art. 7 k.p.k. przez dowolne uznanie, że świadek M. Ł. w toku

postępowania przygotowawczego rozpoznała R.

B. jako osobę mającą związek z agencją towarzyską, podczas gdy przed sądem

zeznała, że skazanego widzi pierwszy raz w życiu - tym bardziej, że czynność

okazania jej tablic poglądowych była sprzeczna z zasadami wykonywania takich

czynności.

Obrońca wniósł o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego oraz wyroku Sądu

Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej

instancji.

Obrońca skazanego A. S. zarzucił rażące naruszenia

prawa mogące mieć wpływ na treść orzeczenia sądu odwoławczego:

I. w odniesieniu do czynu przypisanego w pkt. XI wyroku Sądu Okręgowego,

naruszenie zasady bezstronności (art. 4 k.p.k.) przez:

1. nieuwzględnienie na korzyść A. S., zeznań świadka M. Ł., który twierdził, że w

agencji towarzyskiej przy ul. K. pracował w weekendy w charakterze barmana i nie

miał zastępstwa, a zatem nie miał możliwości opuszczenia miejsca pracy w okresie

weekendu od dnia 28 do dnia 31 sierpnia 2003r.;

2. nieuwzględnienia na korzyść skazanego, zeznań M. Ł., który twierdził, że nie

miał kontaktu telefonicznego z A. S. i realizacja dostawy kokainy była wysoce

nieprawdopodobna;

3. nieuwzględnienia na korzyść skazanego, zeznań świadka M. Ł., który

wielokrotnie i z głębokim przekonaniem zeznawał, że kokainę nabywał w W.

wyłącznie od D. K. i A. O., przy czym obaj dostawcy zawsze wydawali ją wspólnie;

4. nieuwzględnieniu na korzyść A. S. tego, że D. K. w dniu 11 sierpnia 2003r.

rozpoczął odbywanie kary pozbawienia wolności w zakładzie karnym, który opuścił

na początku listopada 2003r., zatem nie mógł być jednoczesnym, z A. O. dostawcą

kokainy;

5. nieuwzględnieniu na korzyść skazanego, zeznań M. Ł. składanych w innych

postępowaniach;

6. rozstrzygnięcie wyłącznie na niekorzyść oskarżonego A. S., upływu czasu, jako

okoliczności uzasadniającej istotne rozbieżności w zeznaniach M. Ł.;

B. naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów (art.7 k.p.k.) przez:

1. dowolne uznanie, wbrew twierdzeniom M. Ł., że kokaina, której odbiorcą miał

być oskarżony A. S., mogła być nabyta przez niego z innego źródła aniżeli D. K. i

A. O., a w szczególności, że świadek ten mógł nabyć kokainę wyłącznie od A. O.;

2. dowolne i bezpodstawne przypisanie daty 2 września 2003r., jako końcowej daty

ewentualnego popełnienia czynu ciągłego, bowiem w godzinach rannych tego dnia

A. S. został zatrzymany do innej sprawy, a jednocześnie świadek M. Ł. twierdził, że

bezpośrednio po weekendzie wyjeżdżał do W.;

3. ukształtowaniu swojego przekonania o możliwości kontaktu A. S. i M. Ł. w

dniach 31sierpnia i w dniu 1 września 2003r. na podstawie hipotezy, oceny

dowolnej i niepopartej jakimkolwiek dowodem;

4. wbrew wiedzy i doświadczeniu życiowemu, ukształtowanie przekonania o

możliwości trzykrotnego wyjazdu M. Ł. po narkotyki, z

B. do W., w dniach i w czasie wskazanym przez tego

świadka;

C. naruszenie przepisu postępowania a mianowicie art. 410 k.p.k. przez:

1. ukształtowanie swojego przekonania na podstawie części materiału

dowodowego, z pominięciem wszystkich wyjaśnień M. Ł.;

2. uznanie, na podstawie okoliczności nie ujawnionych w toku rozprawy,

że skazany, skoro nie został wykluczony, to należy do grupy osób znanych sądowi

drugiej instancji;

D. naruszenie przepisu postępowania ,a mianowicie art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3

k.p.k. przez:

1. nierozważenie i niewyjaśnienie podstawy prawnej wyroku w części przypisującej

A. S. działanie w warunkach art. 65 §1 k.k.;

E. obrazę przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 65 § 1 k.k. przez

uznanie, że trzykrotne nabycie narkotyku, na przestrzeni dwóch i pół

dnia, wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 65 § 1 k.k. a więc, że taka

okoliczność świadczy o uczynieniu sobie stałego źródła dochodu z

popełniania przestępstw;

II. w odniesieniu do czyny przypisanego w pkt. XII zakwalifikowanego z art. 189a §

1 k.k. polegającego na nabyciu od innej osoby dwóch kobiet w celu odpłatnego

świadczenia usług seksualnych;

A. naruszenie przepisów prawa postępowania a mianowicie zasady

bezstronności (art. 4 k.p.k.) przez:

1. nieuwzględnienie na korzyść A. S. zeznań świadka M. Ł., który początkowo

czas sprzedaży dwóch kobiet wskazywał na miesiąc sierpień-wrzesień 2003r. i

później na sierpień 2003r. a na rozprawie wskazał nawet na październik 2003r. i

nie był pewny czy w ogóle A. S. był nabywcą tych kobiet;

2. zaliczenie na niekorzyść oskarżonego A. S. braku alibi;

B. naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów (art. 7 k.p.k.) przez:

ukształtowanie swojego przekonania o winie oskarżonego na podstawie

faktu, że A. S. musiał być obecny przy transakcji związanej z handlem ludźmi,

skoro jeszcze przebywał na wolności, bez rozważenia braku konsekwencji w

zeznaniach świadka M. Ł. i bez uwzględnienia, że jeśli nawet był obecny, to nie

mogło oznaczać tego, że był nabywcą dwóch kobiet;

III. w odniesieniu do czynu przypisanego w pkt. XIII, zakwalifikowanego z art. 258 §

1 k.k., polegającego na udziale w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej

przez R. B.:

A. naruszenie przepisów postępowania, zasady bezstronności przez:

1. nieuwzględnienie, że świadek M. Ł. zeznawał o zorganizowanej

grupie przestępczej z udziałem A. S., do której sam nie

należał, a więc z tego powodu jego wiedza o istnieniu takiej grupy, jej

składzie i hierarchii musi budzić wątpliwości;

2. nieuwzględnienie, że w/w świadek w zasadzie nie zauważył działalności

oskarżonego A. S. w ramach takiej grupy, a kontakt z tym oskarżonym miał

przez okazjonalne zauważanie go na terenie miasta B.;

3. nieuwzględnienie, że wiedza świadka M. Ł. o istnieniu zorganizowanej grupy

przestępczej, a w szczególności jej składzie, pochodziła wyłącznie od R. Bibika,

którego relacje w tym zakresie zostały przez sądy obu instancji uznane w

znacznym stopniu za niewiarygodne;

B. naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów ( art. 7 k.p.k.) przez dowolną

ocenę zeznań świadka M. Ł., którego wiedza o istnieniu zorganizowanej grupy

przestępczej ma swoje źródło w

opowieściach R. B. który, zgodnie z ustaleniem sądu, świadomie

wprowadził tego świadka w błąd.

Obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego oraz

wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

przez sąd pierwszej instancji.

Obrońca skazanego T. K. zarzucił wyrokowi:

I. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na treść

wyroku, a mianowicie:

1. art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 368 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. w zw. z

art. 170 § 3 k.p.k. (a contrario) poprzez zaniechanie rozpoznania wniosku

obrońcy T. K. w przedmiocie dopuszczenia dowodu z akt Sądu Rejonowego dla

w W. (sygn. akt. IV K …/06), w sytuacji gdy substancja psychotropowa w postaci

nie mniej niż 900g kokainy rzekomo nabyta przez T. K. od M. Ł. (pkt. XVI

sentencji wyroku Sądu Okręgowego) miała pochodzić od członków tzw. grupy

grochowskiej D. K. (pozbawionego wolności w okresie od 11 sierpnia do 5

listopada 2003r.) i A. O.;

2. art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. oraz art.: 4, 5 § 2 i 7 k.p.k. w zw.

z art. 410 k.p.k. wynikające z zaniechania dopuszczenia dowodu z akt

Sądu Okręgowego w W. (sygn. akt V K

…), Sądu Rejonowego w W. (sygn. akt IV K …), Sądu Rejonowego

w W. (sygn. akt. III K …; III K

…), co skutkowało wyrokowaniem w oparciu o niepełny materiał

dowodowy i pozwoliłoby na kompleksową oraz swobodną ocenę zeznań

M. Ł., mimo niespójności i szeregu wątpliwości wynikających z jego zeznań;

3. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. oraz z art. 4 k.p.k., art. 5 §

2 k.p.k. i art. 7 k.p.k. wobec braku w uzasadnieniu wyroku Sądu

Apelacyjnego szczegółowego odniesienia się do zarzutów apelacyjnych

w zakresie:

– okoliczności, że w toku eksperymentu procesowego w dniu 20

lutego 2008 r. z udziałem M. Ł. nie wskazał on miejsca zamieszkania T. K. w

okresie objętym zarzutami, a zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje na

okoliczność, aby w inkryminowanym okresie T. K. posługiwał się pseudonimem

„W.”,

– zarzutu handlu ludźmi i czerpania korzyści z nierządu przez

kobiety świadczące usługi w tzw. agencjach towarzyskich odnośnie okoliczności,

że będąc przesłuchiwanym na etapie postępowania przygotowawczego wskazał,

że gdy M. Ł. przywiózł do agencji towarzyskiej dwie dziewczyny kupione

uprzednio od P. K. wówczas w agencji przy ulicy K. znajdował się „... bodajże i

W.", podczas gdy w toku rozprawy pewien był wyłącznie faktu, że rozliczał się z

R. B. wskazując, iż nie wie kto poza nim był wówczas w agencji i kupował od

niego dziewczyny, co skutkowało poczynieniem ustaleń faktycznych mających

istotny wpływ na treść wyroku, wbrew wskazaniom wiedzy i doświadczenia

życiowego, z naruszeniem zasady in dubio pro reo;

II. rażące naruszenie prawa materialnego mające wpływ na treść wyroku, a

mianowicie:

- art. 258 § 1 k.k. przez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem

udziału T. K. w zorganizowanej grupie przestępczej podczas, gdy z zeznań M. Ł.

wynika, że członkowie tzw. grupy M. – R. B., A. S., T. K. i J. C. byli sobie równi i

podlegali M., co wyklucza istnienie struktury pionowej, a co za tym idzie byt

zorganizowanej grupy przestępczej.

Obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu

Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej

instancji.

Obrońca skazanych R. K. i Z. B. wyrokowi zarzucił:

1. rażące naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na treść

orzeczenia poprzez nieprawidłowe zastosowanie art. 65 k.k., w sytuacji

gdy z treści wyroku (pkt XXI) oraz rozważań sądu drugiej instancji zawartych w

uzasadnieniu orzeczenia wynika konieczność eliminacji znamienia stałego źródła

dochodu w odniesieniu do przypisanych współsprawcom działań w ramach

handlu kobietami;

2. rażącą obrazę przepisów postępowania mającą istotnych wpływ na treść

wyroku, a mianowicie art. 457 § 3 k.p.k., w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 435

§ 2 k.p.k. i art. 455 k.p.k., poprzez brak wszechstronnego i rzetelnego

rozważenia wszelkich zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy, polegający na

pominięciu przez sąd odwoławczy podnoszonego wobec R. K. zarzutu

nieprawidłowego przypisania działania w ramach art. 65 k.k. na skutek błędnych

ustaleń faktycznych w odniesieniu do zbrodni handlu ludźmi, w sytuacji gdy w

odniesieniu do pozostałych współoskarżonych o taki czyn: działającego wspólnie

z nim R. B. oraz działających w taki sam sposób A. S. i T. K., Sąd Apelacyjny

dokonał zmiany nieprawidłowo przyjętej kwalifikacji prawnej, eliminując z opisu

czynu stałe źródło dochodu;

3. rażącą obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść

wyroku, a mianowicie art.: 2 § 2, 8 § 2 i 452 § 1 k.p.k. poprzez pominięcie przy

dokonywaniu oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego okoliczności

wynikających z wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 19 lipca 2011r. w sprawie

o sygn. IV K …/06;

4. rażącą obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść

wyroku, a mianowicie art. 386 k.p.k., w zw. z art. 452 k.p.k. poprzez brak

wydania przez Sąd Apelacyjny w toku postępowania odwoławczego

postanowienia o dopuszczeniu bądź oddaleniu wniosków dowodowych z

odczytanych przez sędziego sprawozdawcę materiałów dołączonych do

postępowania na etapie postępowania drugiej instancji, w sytuacji gdy taki

obowiązek na sąd nakłada norma art. 452 k.p.k.;

5. rażącą obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść

wyroku, a mianowicie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3

k.p.k. poprzez brak prawidłowo przeprowadzonej kontroli odwoławczej

wyrażający się w zaakceptowaniu oceny zeznań świadka M. Ł., w kontekście

istnienia dowodów przeciwnych, podważających prawdziwość relacji tego

świadka, jak również z pominięciem wniosków dowodowych zgłaszanych przez

Z. B. przed sądem pierwszej instancji, a powtórzonych w apelacji.

Obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu

Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej

instancji.

Obrońca skazanego D. P. zarzucił wyrokowi:

1. rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na

treść wyroku, a mianowicie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez

dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz

nierozważenie całokształtu materiału dowodowego w szczególności:

a. faktu, że przy D. P., jak również w trakcie przeszukania w pomieszczeniach

przez niego zajmowanych, nie znaleziono żadnych narkotyków lub innych

przedmiotów związanych z obrotem środkami psychotropowymi;

b. zeznań i wyjaśnienia M. Ł. składanych w toku postępowania

przygotowawczego i rozprawy, które stanowią jedyny dowód popełnienia

przez D. P. zarzuconych mu przestępstw, mimo istnienia szeregu

wzajemnych sprzeczności w ich treści, braku możliwości potwierdzenia ich

wiarygodności w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale

dowodowym, w tym braku możliwości zweryfikowania ich prawdziwości z

uwagi na ich bardzo ogólny charakter niepozwalający w żaden sposób

ustalić czy świadek ten w rzeczywistości mógł mieć wiedzę i uczestniczyć w

obrocie narkotykami na terenie B., dowolności w ustalaniu i przedstawianiu

przez świadka ilości substancji narkotycznych mających być podstawą tego

obrotu oraz dysponowanie źródłem zaopatrzenia w te substancje;

c. nierozważenie i nieustosunkowanie się przez sąd ad quem do okoliczności

świadczących o braku możliwości przypisania D. P. sprawstwa czynu

określonego w punkcie XXIII wyroku;

II. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ

na treść wyroku, a mianowicie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.

poprzez brak rozważenia zarzutów wskazanych w apelacji obrońcy

skazanego i ustosunkowania się w uzasadnieniu sądu odwoławczego do ich

zasadności bądź niezasadności w zakresie poczynionych w sprawie ustaleń

faktycznych w szczególności w zakresie:

a. sposobu ustalenia ilości i czasokresu, w jakim skazany miał nabywać

środki odurzające od M. Ł., co ma istotny wpływ na ustalenie rzeczywistych

rozmiarów czynu, który zarzucono D. P.;

b. niewyjaśnienia przyczyn zakwalifikowania czynów skazanego z pkt. XXII i

XXIII wyroku, jako popełnionych w ramach uczynienia z przestępstwa

stałego źródła dochodu, mimo braku podstaw do poczynienia takich ustaleń

przez sąd;

c. nieustosunkowanie się w sposób wyczerpujący przez Sąd Apelacyjny do

zarzutów związanych z wymiarem kary orzeczonej wobec skazanego, a

także argumentów przemawiających za uznaniem, że wymierzone D. P.

kary jednostkowe, jak i kara łączna, są rażąco surowe;

d. nieustosunkowanie się do zarzutów w zakresie sposobu oceny

zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego szczegółowo opisanych

w obszernym uzasadnieniu apelacji, świadczących jednoznacznie o braku

wiarygodności głównego świadka oskarżenia M. Ł., w których wskazano

szereg istotnych okoliczności, tj. m.in., że świadek ten nigdy nie mógł

dysponować substancjami psychotropowymi w ilościach wskazywanych w

zeznaniach, braku możliwości dostępu do tych substancji narkotycznych w

okresie objętym zarzutem, okoliczności związanych z matematycznym

wyliczaniem prawdopodobnej ilości narkotyków dostarczonych skazanemu,

brakiem wiedzy na temat okoliczności w jakich miało dochodzić do

poszczególnych transakcji między świadkiem, a D. P.

;

III. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ

na treść wydanego wyroku, tj. art. 84 § 1 k.p.k. poprzez pozbawienie

obrońców ustanowionych przez skazanego jeszcze na etapie postępowania

przygotowawczego możliwości uczestniczenia i działania w prowadzonym w

sprawie postępowaniu sądowym,

IV. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ

na treść wyroku, a mianowicie art. 6 k.p.k. poprzez pozbawienie skazanego

prawa do obrony;

V. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ

na treść wyroku, tj. art. 9 k.p.k. i art. 77 k.p.k. przez prowadzenie

postępowania wbrew przepisom ustawy ustalającym maksymalną ilość

obrońców, mogących jednocześnie reprezentować skazanego w toku

prowadzonej sprawy, co winien wziąć pod rozwagę z urzędu sąd pierwszej,

jak i drugiej instancji;

VI. naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na

treść wyroku - art. 117§1 i 2 k.p.k. poprzez brak prawidłowego

zawiadomienia wszystkich obrońców skazanego o miejscu i czasie

przeprowadzanych czynności procesowych, w tym o terminie rozprawy.

Obrońca wniósł o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego i wyroku Sądu

Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi

pierwszej instancji.

Obrońca skazanego K. P. zarzucił wyrokowi rażące naruszenie prawa

procesowego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

1. przepisu art. 4 k.p.k., zatem naruszenie zasady bezstronności polegające na:

a) nieuwzględnieniu na korzyść K. P. zeznań M. Ł., który wielokrotnie zeznawał,

że kokainę nabywał w W. wyłącznie od D. K. i A. O.;

b) nieuwzględnieniu na korzyść skazanego zeznań M. Ł. składanych w innych

postępowaniach wymienionych przez sąd odwoławczy;

c) nieuwzględnieniu na korzyść K. P. faktu, że w sprawie IV K … Sądu

Rejonowego, zarówno D. K., jak i A. O. zostali od zarzutów wprowadzania do

obrotu i uczestniczenia w obrocie znacznej ilości środków odurzających i

substancji psychotropowych w ramach zorganizowanej grupy o charakterze

zbrojnym kierowanej przez J. Z. w okresie od co najmniej początku 2002r. do

grudnia 2005r., uniewinnieni;

d) nieuwzględnieniu na korzyść K. P., faktu, że w w/w sprawie, zarówno D. K., jak i

A. O., zostali od zarzutów wprowadzania do obrotu i uczestniczenia w obrocie

znacznej ilości środków odurzających i substancji psychotropowych w okresie od

marca 2004r. do sierpnia 2005r. uniewinnieni, podczas gdy zarzut postawiony

skazanemu K. P. dotyczy okresu czasu od jesieni 2003r. do kwietnia 2004r.;

e) nieuwzględnieniu na korzyść K. P., zeznań świadka A. D., która była

bezpośrednim świadkiem zakupu kokainy od M. Ł., przy czym ilość przez nią

wskazana, różniła się w stopniu rażącym od ilości przez niego wskazywanych;

f) rozstrzygnięciu, wyłącznie na niekorzyść K. P., upływu czasu, jako okoliczności

uzasadniającej istotne rozbieżności w zeznaniach i sprzeczność zeznań M. Ł. z

innymi dowodami;

2. przepisu art. 7 k.p.k. przez dowolne i bezpodstawne:

a) uznanie, wbrew twierdzeniom M. Ł., że kokaina, której odbiorcą miał być K. P.,

mogła być nabyta przez niego z innego źródła aniżeli D. K. i A. O.;

b) przypisanie kwietnia 2004r., jako końcowej daty ewentualnego popełnienia czynu

ciągłego przez K. P.;

c) przyjęcie ilości i wartości kokainy nabytej przez K. P. od świadka M. Ł.;

d) całkowicie dowolne i bezpodstawne uznanie, że K.P. nabywał kokainę celem

udzielenia jej innym osobom;

e) uznanie, że M. Ł. nabywał od D. K. i A. O. kokainę w systemie komisowym;

3. przepisu art. 410 k.p.k. przez:

a) ukształtowanie swojego przekonania na podstawie części materiału

dowodowego, z pominięciem wszystkich wyjaśnień M. Ł.;

b) uznanie, na podstawie okoliczności nie ujawnionych w toku rozprawy, że K.

P., skoro nie został wykluczony, to należy do grupy osób znanych sądowi drugiej

instancji, którym w przeszłości przypisano popełnienie przestępstwa

przewidzianego w ustawie o zwalczaniu narkomanii, podczas gdy oskarżony ten

nie tylko nie był skazany za popełnienie tego rodzaju przestępstwa, ale w

przeszłości nie miał nawet postawionego takiego zarzutu;

4. przepisów art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., polegające na tym,

że:

a) Sąd Apelacyjny, w wyniku nierzetelnego rozpoznania środka odwoławczego,

nie poddał wszechstronnej i wnikliwej analizie zarzutów sformułowanych w

apelacji obrońcy;

b) sąd odwoławczy nie ustosunkował się do nich w uzasadnieniu w stopniu

umożliwiającym zrozumienie podstaw rozstrzygnięcia zawartego w tym

orzeczeniu;

5. przepisu art. 6 § 1 k.k. przez:

a) jego niezastosowanie,

b) uznanie, że wskazanie czasu popełnienia przestępstwa przez oskarżonego K.

P. od jesieni 2003r. wyczerpuje znamiona art. 6 § 1 k.k., jako czasu

dookreślonego;

6. obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 53 § 1 i 2 k.k., przez

nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że czyn przypisany K. P. obejmuje swoim

zakresem udzielenie kokainy osobom nieletnim.

Obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i wyroku Sądu Okręgowego i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

Obrońca skazanego P. S. zarzucił orzeczeniu rażącą obrazę przepisów prawa

procesowego mogącą mieć istotny wpływ na treść wyroku, tj.:

1. art. 433 § 2 k.p.k. poprzez nierozważenie zarzutów wskazanych w apelacji od

wyroku Sądu Okręgowego, a w szczególności:

– pominięcie istotnych zarzutów procesowych apelacji odnoszących się do

zaniechania analizy wyjaśnień P. S., zeznań świadka M. L . złożonych w dniach

10 marca,17 marca i 20 kwietnia 2006r., które zasadniczo różniły się od jego

zeznań złożonych na rozprawie w sprawie niniejszej, co skutkowało niepełnym

wykorzystaniem całości oświadczeń wiedzy owego świadka i w konsekwencji

uniemożliwiało poczynienie prawidłowych ustaleń faktycznych;

– nieustosunkowanie się do apelacyjnych zarzutów podnoszących naruszenie

art.: 2 § 1, 7, 413 § 2 pkt l i 424 § l k.p.k. przez to, że wbrew ustaleniom

zawartym w uzasadnieniu wyroku, w jego sentencji zupełnie dowolnie uznano,

że P. S. również w okresie od 5 lutego do dnia 3 marca 2004r., w dacie bliżej nie

ustalonej popełnił lub mógł popełnić przypisany mu czyn, podczas gdy w

wymienionym czasie przebywał on za granicą;

2. art. 457 § 3 k.p.k. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego

orzeczenia czym kierował się sąd wydając wyrok, dlaczego uznał za bezzasadne

zarzuty apelacji.

Obrońca wniósł o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego i przekazanie sprawy

temu sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

W pisemnej odpowiedzi na wniesione kasacje prokurator wniósł o ich oddalenie i

uznanie za oczywiście bezzasadne.

Na rozprawie kasacyjnej prokurator Prokuratury Generalnej wniosła o uchylenie

wyroku Sądu Apelacyjnego co do skazanego R. K. w części utrzymującej w

mocy wyrok Sądu Apelacyjnego w zakresie czynu przypisanego w pkt XXI oraz

odnośnie skazanego D. P. co do czynu przypisanego w pkt XXVII i przekazanie

w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi drugiej instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacje obrońców skazanych A. S., R. K. oraz D. P. w zakresie rażącego

naruszenia przez Sąd Apelacyjny przepisów postępowania, mającego istotny wpływ

na treść wyroku, są w części zasadne. Odnosi się to do nierozważenia przez sąd

drugiej instancji zarzutów zawartych we wniesionych przez tych obrońców

apelacjach, a dotyczących przypisanych w wyroku Sądu Okręgowego - w pkt. XI,

XXI oraz XXVII - czynów przestępczych, z których popełnienia w/w skazani mieli

uczynić sobie stałe źródło dochodu i w konsekwencji zastosowano w podstawie

prawnej skazania oraz wymiaru kary za te czyny art. 65 § 1 k.k. Sąd ad quem

dokonał w pkt. 4 wyroku zmiany, dotyczącej co prawda skazanego A. S., ale tylko

odnośnie czynu przypisanego mu w pkt. XII zaskarżonego apelacją orzeczenia. Z

kolei co do skazanego R. K., w zaskarżonym kasacją wyroku jedynie obniżono karę

łączną pozbawienia wolności. Zarzuty odnoszące się do wskazanych

jednostkowych rozstrzygnięć sądu meriti zawarte były w:

- pkt. III - 1 apelacji obrońcy A. S.;

- pkt. 2 - a zwykłego środka odwoławczego obrońcy R. K.;

- pkt. II - 1 apelacji obrońcy D. P.

Brak odniesienia się do tych zarzutów stanowi naruszenie prawa w stopniu

jakim traktuje przepis art. 523 § 1 k.p.k., albowiem w tym zakresie zignorowane

zostały wymogi ustawowe jakie dotyczą procedowania w sądzie odwoławczym,

wynikające jednoznacznie z treści art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. Ocena

wpływu wadliwości uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego, polegającej na

pominięciu i nierozważeniu chociażby jednego z zarzutów apelacji, na treść

orzeczenia nie budzi wątpliwości co do istotnego znaczenia, gdyż opisywana

wadliwość motywów rozstrzygnięcia uniemożliwia poznanie oraz jakąkolwiek

weryfikację argumentów, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku. Przepis art.

457 § 3 k.p.k. wprost stanowi, że w uzasadnieniu należy podać czym kierował się

sąd wydając wyrok oraz dlaczego zarzuty i wnioski apelacji uznał za zasadne, bądź

nie. Prawidłowe wypełnienie tych zadań ma zasadnicze znaczenie nie tylko z

punktu widzenia realizacji uprawnień strony wnoszącej środek odwoławczy, ale

także w aspekcie kontroli kasacyjnej, która w wypadku wadliwego, w tym

niekompletnego uzasadnienia sądu odwoławczego nie jest możliwa.

Odnośnie skazanego D. P. Sąd Okręgowy w pisemnych motywach wyroku

wprost podważył zasadność przyjęcia, w zakresie czynu przypisanego w pkt. XXVII

swojego rozstrzygnięcia przepisu art. 65 § 1 k.k., stwierdzając, że nastąpiło to

„omyłkowo” i przedstawił stosowną argumentację w tym zakresie (uzasadnienie - s.

50). Sąd odwoławczy, pomimo wydania w części orzeczenia reformatoryjnego, nie

odniósł się w ogóle do tej kwestii. Obrońca, przy tym, zakwestionował w złożonym

środku odwoławczym przyjęcie w kwalifikacji prawnej przepisu art. 65 § 1 k.k. tylko

odnośnie czynu przypisanego w pkt. XXVII wyroku Sądu Okręgowego, co jasno

wynika z treści powołanego wyżej zarzutu z apelacji, jak i treści jej uzasadnienia (s.

21). Natomiast sąd pierwszej instancji uzasadnił przyjęcie znamienia

kwalifikującego w postaci „uczynienia sobie z popełnienia przestępstwa stałego

źródła dochodu”, co do czynu przypisanego w pkt. XXVI (czyn XXII z aktu

oskarżenia), a Sąd Apelacyjny zaakceptował te ustalenia (uzasadnienie - s. 58).

Z tych też względów, we wskazanym wyżej zakresie, postępowanie

odwoławcze w Sądzie Apelacyjnym musi zostać ponowione. Przyjęcie w

podstawnie prawnej skazania przepisu art. 65 § 1 k.k. ma tak doniosłe

konsekwencje, na co zwrócono uwagę w kasacjach, że brak rozpoznania w tym

zakresie zarzutów odwoławczych jawi się jako szczególnie rażące. W

szczególności przyjęcie art. 65 § 1 k.k. w kwalifikacji prawnej czynu rodzi ujemne

konsekwencje na etapie postępowania wykonawczego, skoro w grę wchodzi wtedy

stosowanie reguł dotyczących sprawców określonych w art. 64 § 2 k.k. (m. in. przy

ewentualnym stosowaniu instytucji warunkowego przedterminowego zwolnienia -

art. 78 § 2 k.k.).

W pozostałym zakresie kasacje są niezasadne i to w stopniu oczywistym.

Przedmiotem kasacji, zgodnie z treścią art. 519 k.p.k., jest prawomocny wyrok

sądu odwoławczego kończący postępowanie. Z kolei z regulacji zawartej w art. 523

§ 1 k.p.k. wynika, że kasacja może zostać wniesiona jedynie z powodu uchybień o

charakterze bezwzględnym wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. lub innego rażącego

naruszenia prawa, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na treść orzeczenia.

Zestawienie powołanych wyżej przepisów przesądza o tym, że:

- zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej powinny wskazywać na rażące

naruszenie prawa przez sąd odwoławczy;

- przedmiotem kontroli kasacyjnej nie mogą być dokonane w sprawie ustalenia

faktyczne, a jedynie sposób ich dokonania, albowiem Sąd Najwyższy jest sądem

prawa, a nie faktu;

- dla skuteczności zarzutów wywiedzionych w nadzwyczajnym środku zaskarżenia

nie jest wystarczające nazwanie ich naruszeniem prawa, konieczne jest także

wykazanie, że było to rzeczywiste naruszenie prawa i to o charakterze rażącym, a

co więcej, mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku.

Wszystkie wywiedzione kasacje wskazanym wyżej wymogom nie sprostały. W

przeważającej mierze odnoszą się głównie do orzeczenia sądu a quo, kwestionując

przyjęte przez ten sąd ustalenia faktyczne. W zakresie żadnego z

zaprezentowanych naruszeń prawa skarżący nie wykazują rzeczywiście rażącego

ich charakteru, jak i ich wpływu na treść zaskarżonego wyroku sądu odwoławczego.

Adresowany do strony wnoszącej kasację ustawowy nakaz wskazania zarzutu

rażącego naruszenia prawa nie może służyć ominięciu zakazu podnoszenia w

kasacji zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Autorzy kasacji zaś, jedynie

określili sformułowane przez siebie zarzuty jako kasacyjne, gdy w istocie są to

zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych oraz dowolności w ocenie dowodów i to

zarzuty skierowane nie do sądu odwoławczego, lecz właśnie sądu pierwszej

instancji. Zarzuty takie, podlegają zaś rozważeniu przez sąd kasacyjny tylko w

takim zakresie, w jakim jest to niezbędne dla należytego rozpoznania zarzutów

stawianych orzeczeniu sądu odwoławczego, skoro kasacja wnoszona jest od

wyroku tego sądu (art. 519 k.p.k.). Rolą sądu kasacyjnego nie jest przecież

ponowne, powielające kontrolę apelacyjną, rozpoznanie stawianych przez

skarżącego (skarżących) zarzutów orzeczeniu sądu a quo. W przeciwnym razie

Sąd Najwyższy stałby się sądem trzeciej instancji rozpoznającym kolejne zarzuty o

charakterze stricte apelacyjnym, co byłoby sprzeczne z obowiązującym modelem

postępowania kasacyjnego. Oczywiście nie można nie dostrzegać tego, że

wyznaczenie granicy między zarzutem dotyczącym ustaleń faktycznych i zarzutem

obrazy przepisów postępowania, której skutkiem jest błędne ustalenie (ustalenia),

jest w realiach konkretnej sprawy, zwłaszcza złożonej pod względem

przedmiotowym i podmiotowym, zagadnieniem wymagającym szczególnej uwagi.

Dotyczy to także wyznaczenia tej granicy przy formułowaniu zarzutów odnoszących

się do orzeczenia sądu pierwszej instancji i sądu odwoławczego. Podnosi się

wtedy, że uchybienia sądu pierwszej instancji przeniknęły do postępowania

odwoławczego i skutkiem tego jest wadliwe orzeczenie sądu ad quem. Jednakże,

wskazana już ustawowa regulacja podstaw kasacji, nie upoważnia Sądu

Najwyższego do badania w postępowaniu kasacyjnym, pod pozorem

rozpoznawania zarzutu „naruszenia prawa”, zasadności ustaleń faktycznych. Sąd

Najwyższy orzekając w trybie kasacji nie jest legitymowany do dokonywania

ponownej oceny dowodów i na podstawie własnej oceny kontrolowania

prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie. Kontroli kasacyjnej

podlegają, więc nie same ustalenia faktyczne, ale sposób ich dokonania, który w tej

sprawie był prawidłowy. Kontrola kasacyjna nie obejmuje też sfery przekonania

sędziowskiego, sprowadza się natomiast do sprawdzenia, czy ocena dowodów nie

wykazuje błędów natury faktycznej (niezgodności z treścią dowodu) lub logicznej

(błędności rozumowania i wnioskowania) oraz czy nie jest sprzeczna z

doświadczeniem życiowym i wskazaniami wiedzy. Dlatego też sąd kasacyjny nie

jest uprawniony do weryfikowania prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych

przez sąd pierwszej instancji, które następnie zostały zaakceptowane w toku

kontroli instancyjnej. Odnosi się to nie tylko do ustaleń w zakresie okoliczności

przedmiotowych przypisanych relewantnych prawnie zachowań, ale i

podmiotowych. Nawet głębokie przekonanie skazanych i ich obrońców, o

niezbędności kontroli kasacyjnej, nie może podważać obowiązujących przepisów

prawa procesowego, w tym istoty i kognicji kontroli kasacyjnej. Standard

konstytucyjny przewiduje model postępowania dwuinstancyjnego (art. 176 ust. 1

Konstytucji RP). Kasacja nie jest jednak zwykłym środkiem odwoławczym, lecz

nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia od prawomocnego wyroku sądu

odwoławczego, z którego strona ma prawo skorzystać przy spełnieniu ściśle

określonych rygorów, co w świetle rzeczywistej treści zaprezentowanych wywodów

przez autorów kasacji należało ponownie zaznaczyć.

Powyższe uwagi były niezbędne w związku z tym, że w kasacje są po prostu

wiernym powtórzeniem stanowisk zawartych w wywiedzionych uprzednio

apelacjach, w których postawiono szereg zarzutów „błędów w ustaleniach

faktycznych” przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, po czym w kasacjach

te same niemal zarzuty „przekwalifikowano” już na „rażące naruszenie przepisów

prawa”, aby takim zabiegiem procesowym doprowadzić do ponownej weryfikacji

ustaleń faktycznych, które stały się podstawą prawomocnych skazań. W związku z

powyższym, co jeszcze raz należy podkreślić, z uwagi na treść wszystkich kasacji,

a także wobec wiążącej Sąd Najwyższy zasady rozpoznania kasacji w granicach

zaskarżenia i podniesionych zarzutów, wyrażonej w art. 536 k.p.k., postępowanie

kasacyjne nie może polegać na ponownej, apelacyjnej kontroli orzeczenia. Nie

stwierdzono ponadto powodów do wzruszenia zaskarżonego wyroku z urzędu w

oparciu o podstawy wskazane w końcowej części powołanego wyżej przepisu.

W sprawie tej obrońcy, co wynika jednoznacznie ze zdecydowanej większości

sformułowanych w kasacji zarzutów, ale głównie i to już zupełnie jednoznacznie z

uzasadnień kasacji, kwestionują ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego i dokonaną

przez ten sąd ocenę przeprowadzonych dowodów, a następnie formułują - w

istocie, generalny i wiodący, zarzut wobec sądu odwoławczego, że zaaprobował te

ustalenia i ocenę dowodów. Autorzy kasacji podnieśli zarzut naruszenia przez Sąd

Apelacyjny przepisu art. 457 § 3 k.p.k. w. zw. z art. 433 § 2 k.p.k. Rzetelna i

staranna lektura pisemnego uzasadnienia sądu drugiej instancji prowadzi jednak do

niewątpliwego wniosku, że sąd odwoławczy nie tylko przekonująco, zgodnie z

wymogami określonymi w powołanym art. 457 § 3 k.p.k., odniósł się do wszystkich

zarzutów apelacji, ale także obszernie przedstawił jeszcze raz całość argumentacji

przemawiającej, niemal w całości, za oceną dowodów i ustaleniami dokonanymi

przez sąd pierwszej instancji. W systematyczny, pełny i logiczny sposób sąd

odwoławczy odniósł się - w zakresie przeprowadzanej instancyjnej kontroli - do

podniesionych w skargach etapowych zarzutów naruszenia przepisów prawa

procesowego, w tym art.: 4, 5, 6, 7, 92, 410 i 424 § 1 k.p.k., które to naruszenia,

zdaniem skarżących, miały mieć wpływ na treść zakwestionowanego

rozstrzygnięcia. Wykazane zostało, że w istocie, co do zasadniczych ustaleń

faktycznych, argumenty wskazane w apelacjach stanowiły jedynie polemikę z

prawidłowym w treści wyrokiem Sądu Okręgowego i jego pisemnymi motywami.

Poddano gruntownej analizie wszystkie istotne okoliczności rzutujące na wydanie

prawidłowego rozstrzygnięcia, w tym szczególnie wnikliwie przeanalizowano

zeznania i wyjaśnienia M. Ł. Odniesiono się też do szeregu zagadnień prawno –

materialnych w zakresie realizacji zarówno znamion przedmiotowych, jak i

podmiotowych przypisanych skazanym przestępstw.

W skargach kasacyjnych, jak wskazano, podniesione zostały zarzuty naruszenia

przez sąd odwoławczy całej grupy przepisów prawa procesowego, tj. art.: 2 § 1, 4,

5, 6, 7, 410, 424 § 1 i 452 § 2 k.p.k. W związku z tym należy w kolejności odnieść

się do tych zarzutów na gruncie funkcji ustawowo zaprogramowanej kontroli

kasacyjnej.

Przepis art. 4 k.p.k. statuujący zasadę obiektywizmu, która wymaga od organów

prowadzących postępowanie karne, aby badały i uwzględniały w jego toku

okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego.

Na tle powyższej zasady Sąd Najwyższy wielokrotnie przedstawiał pogląd, że

powołana naczelna zasada procesu karnego należy do dyrektyw o charakterze

ogólnym, stąd też naruszenie tego przepisu nie może stanowić samodzielnie

podstawy kasacji. Respektowanie zasady bezstronności gwarantowane jest w

przepisach szczegółowych i wskazanie ich obrazy może uzasadniać zarzut

kasacyjny (vide: postanowienie z dnia 16 maja 2003r., II KK 31/03, Lex nr 78381;

wyrok z dnia 1 października 2002r., V KKN 238/01, Lex nr 56826; postanowienie z

dnia 13 maja 2002r., V KKN 90/01, Lex nr 53913). Powyższe uwagi w pełni się

odnoszą także do wskazanego w kasacji obrońcy skazanego P. S. przepisu art. 2 §

1 k.k.

Chybiony jest zarzut rażącego naruszenia norm postępowania, w tym art. 7 k.p.k.,

przez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zgromadzonego w

sprawie. Formułując ten zarzut, obrońcy zmierzają do kolejnego podważenia

ustaleń faktycznych dokonanych w toku postępowania. Przepis art. 7 k.p.k. stanowi

zasadę swobodnej oceny dowodów, zatem zarzut jego naruszenia wymaga

wykazania wad w ocenie konkretnych dowodów dokonanej przez sądy orzekające i

prowadzących do wniosku, że ocena ta przekracza granice sędziowskiej swobody.

Znaczy to, że zarzut naruszenia tego przepisu może być skierowany przeciwko

orzeczeniu sądu odwoławczego tylko wtedy, gdy zaakceptował on wadliwą ocenę

dowodów dokonaną przez sąd pierwszej instancji przekraczającą granice

wskazanej oceny. W tej sprawie sądy, zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji, nie

przekroczyły ram wyznaczonych zasadą swobodnej oceny dowodów. Tak więc,

niezależnie od tego, jakie ostatecznie ustalenia faktyczne zostały dokonane w

przedmiotowej sprawie, Sąd Najwyższy konstatuje, że poczyniono je zgodnie z

obowiązującymi przepisami prawa karnego procesowego. Dotyczy to zarówno

wyjaśnień skazanych, zeznań świadków, jak i innych dowodów.

Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu swojego wyroku wnikliwie odniósł się do zarzutu

naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 5 § 2 k.p.k. (uzasadnienie - s. 42).

Podkreślono, że nie można zasadnie stawiać zarzutu obrazy tego przepisu,

podnosząc wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych lub co do sposobu wykładni

prawa, gdyż dla oceny, czy nie została naruszona reguła in dubio pro reo istotne

jest to, czy sąd orzekający w sprawie rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści

ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec braku możliwości ich usunięcia

rozstrzygnął te wątpliwości na niekorzyść oskarżonego. Tego zaś nie można w tej

sprawie stwierdzić. Faktycznie, w toku postępowania odwoławczego formalnie nie

wydano postanowienia o dopuszczeniu dowodu z dokumentów, to jednak je wprost

ujawniono, przez odczytanie, i uchybienie takie nie miało żadnego wpływu na treść

wyroku sądu odwoławczego. Złożenie określonych wniosków dowodowych nie

oznacza, że sąd ad quem zobligowany był dokonać nowych ustaleń faktycznych w

kierunku postulowanym w zwykłych środkach zaskarżenia, skoro generalnie

podzielił stanowisko sądu meriti odwołujące się do tych dowodów, których treść

uznana została za wiarygodną i nie podzielił, w ramach kontroli odwoławczej,

zdecydowanej większości zarzutów apelacyjnych zmierzających de facto do

całkowitego zdyskredytowania zaskarżonego orzeczenia. Sąd odwoławczy nie

przeprowadził postępowania co do istoty sprawy (arg. ex art. 452 § 1 k.p.k.), zatem

nie był on zobowiązany do powtórnego odtwarzania podstaw faktycznych wyroku,

zaś jego obowiązkiem było m.in. rozważenie w ramach kontroli odwoławczej

zarzutów zawartych w apelacjach i z tego organ procesowy wywiązał się należycie.

Ponadto przekonująco umotywował wyrok także w części, w której doszło do

wydania orzeczenia o charakterze reformatoryjnym. Sąd Apelacyjny w rzetelny

sposób odniósł się do argumentacji zawartych w apelacjach, a wobec tego, że

większość zarzutów podniesionych w pismach procesowych obrońców była w treści

zasadniczo zbliżona, sąd odwoławczy uprawniony był do odniesienia się do nich

zbiorczo. Dotyczy to przede wszystkim zarzutów związanych z treścią wszystkich

supozycji procesowych świadka M. Ł., którego zeznania i wyjaśnienia istotnie miały

charakter dowodu o kluczowym znaczeniu dla prawidłowego rozstrzygnięcia

sprawy. Wywody sądu drugiej instancji przeprowadzono w obszernym

uzasadnieniu, a zupełnie chybiony jest zarzut wadliwej konstrukcji uzasadnienia

Sądu Okręgowego, gdzie wręcz w drobiazgowy - rozbudowany sposób odniesiono

się do wszystkich dowodów, w tym treści zeznań świadków: /…/, do których

odwołano się w uzasadnieniach kasacji. Szczególnie wnikliwej i krytycznej ocenie

poddano utrwalone relacje procesowe świadka M. Ł., a ocena ta została

zasadniczo podzielona w toku kontroli instancyjnej i nie można zasadnie twierdzić,

że naruszone zostały powołane w skargach kasacyjnych przepisy prawa

procesowego. Dokonano oceny zeznań tego świadka złożonych w niniejszej

sprawie, a sądy obu instancji dokonały wartościowań tego dowodu z

uwzględnieniem faktu występowania M. Ł. również w innych postępowaniach

karnych, co wynika z treści uzasadnienia zarówno sądu pierwszej, jak i drugiej

instancji. I tak, Sąd Apelacyjny zaznaczył, że poddano wszechstronnej analizie

całość supozycji M. Ł., a odnosząc się do istniejących różnic w jego relacjach, w

tym złożonych w innych sprawach karnych, wprost wskazano powody akceptacji

oceny tego dowodu dokonanej przez Sąd Okręgowy (uzasadnienie – s. 45 - 46).

Sąd drugiej instancji, podzielając zasadniczo wyprowadzone wnioski przez Sąd

Okręgowy, podkreślił, że M. Ł. (uzasadnienie – s. 47):

- nie umniejszał swojej roli w zrekonstruowanych zdarzeniach;

- wskazywał na swój udział w handlu narkotykami i czerpaniu korzyści z nierządu;

- dobrowolnie składał zeznania i wyjaśnienia;

- rozpoznał wspólników przestępczego procederu, w tym także tych których znał z

pseudonimu;

- wskazał trafnie miejsca, gdzie popełniano czyny zabronione.

Sąd Apelacyjny odniósł się też do przeprowadzonej przez sąd meriti oceny

eksperymentu procesowego, który miał miejsce z udziałem w/w świadka.

Zarzut naruszenia prawa do obrony (art. 6 k.p.k.) w kontekście powołanych w

kasacjach przepisów art. 457 § 3 k.p.k. i art. 433 § 2 k.p.k. jest w treści dowolny i

zresztą nie został on rozwinięty przez skarżących w uzasadnieniu skarg. Nie jest

też trafny zarzut obrońców o naruszeniu przez sąd odwoławczy art. 424 § 1 k.p.k.,

skoro przepis ten jest adresowany do sądu pierwszej instancji, a odpowiednie jego

stosowanie w instancji odwoławczej ma miejsce tylko wtedy, gdy sąd drugiej

instancji wydaje orzeczenie zmieniające i powinien wtedy swoją decyzję procesową

uzasadnić zgodnie z regułami wytyczonymi w powołanej jednostce normatywnej.

To zaś zostało, w części zmieniającej wyrok sądu a quo, niewątpliwie prawidłowo

zrealizowane przez sąd ad quem i czytelnie zostały wyodrębnione - wskazane w

sporządzonych pisemnych motywach powody, które zadecydowały o zmianie

orzeczenia sądu pierwszej instancji (część I. - „Kwestie związane ze zmianą

wyroku”, s. 39 i n.). Dokładnie, także w kontekście zarzutów apelacyjnych i zadań

kontroli odwoławczej, odniesiono się do poszczególnej grupy dowodów związanych

kolejno z procederem narkotykowym, czerpaniem korzyści majątkowych z

uprawiania prostytucji przez osoby pracujące w agencjach towarzyskich i

pozostałych jednostkowych przestępstw przypisanych skazanym. Twierdzenia,

więc o wadach konstrukcyjnych i merytorycznej zawartości pisemnych motywów

wyroku sądu odwoławczego w żadnym razie nie potwierdziły się.

Nie można również zgodzić się ze stanowiskiem dotyczącym naruszenia przez sąd

odwoławczy przepisów art. 410 i art. 92 k.p.k. Pierwszy z przepisów jest

zamieszczony w Rozdziale 47 k.p.k. zatytułowanym: „Wyrokowanie” i nie

pozostawia wątpliwości co do tego, że reguluje on wymagania odnoszące się do

merytorycznych przesłanek takiej postaci końcowego rozstrzygnięcia, jakim jest

wyrok, jak również co do tego, że chodzi w nim o okoliczności ujawnione w toku

rozprawy głównej (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 września

2001r., V KKN 443/99, Lex nr 51662). W świetle treści przepisu art. 410 k.p.k.,

adresowanego głównie do sądu pierwszej instancji, sąd powinien opierać swoje

ustalenia faktyczne jedynie na dowodach przeprowadzonych podczas rozprawy

głównej co oznacza, że sąd może czynić ustalenia faktyczne tylko na podstawie

tych dowodów, do których strony mają dostęp w toku rozprawy, wskutek czego są

w stanie realizować swoje uprawnienia procesowe. To, że Sąd Okręgowy dokonał

oceny materiału ujawnionego w sposób nieodpowiadający interesowi skarżącego,

nie uchybia wskazaniom zawartym w art. 410 k.p.k. Sąd odwoławczy nie naruszył

tego przepisu, gdyż nie czynił własnych ustaleń fatycznych, a jedynie w części

odmiennie ocenił już przeprowadzone wcześniej dowody. Natomiast przepis art. 92

k.p.k. jest ujęty w Dziale IV karnej ustawy procesowej, zatytułowanym: „Czynności

procesowe” i w Rozdziale 11 regulującym: „Orzeczenia, zarządzenia, polecenia”.

Ma on więc charakter ogólny i odnosi się wprost do orzeczeń, których podstawę

stanowić może tylko całokształt okoliczności ujawnionych w postępowaniu,

mających znaczenie dla rozstrzygnięcia. Oznacza to, że dyrektywy wynikające z

przepisu art. 92 k.p.k. powinny być przestrzegane w wypadku wydawania przez

organy procesowe wszelkich rozstrzygnięć, a więc wyroków, postanowień i

zarządzeń. Wynika z tego, że nie może on być powoływany jako podstawa prawna

zarzutu w nadzwyczajnym środku zaskarżenia.

Nie doszło także do żadnej rażącej obrazy norm procesowych i to o rzekomo

istotnym znaczeniu dla treści wyroku sądu drugiej instancji, co bezzasadnie starano

się wykazać w kasacjach, a odnoszącej się do uregulowań prawnych zawartych w

przepisach art.: 8 § 2, 9, 77, 84 § 1, 117 § 1, 435 § 2, 452 § 1 i 455 k.p.k. Jako za

zupełnie niezrozumiały ocenić należy zarzut zaprezentowany w pkt 4 kasacji

obrońcy skazanych R. K. i Z. B., a dotyczący obrazy przez Sąd Apelacyjny treści

art. 386 k.p.k. Przepis ten odnosi się przecież do przesłuchania oskarżonego we

wstępnej fazie przewodu sądowego w sądzie pierwszej instancji i do obowiązków

przewodniczącego rozprawy głównej, a związanych z koniecznością pouczenia

oskarżonego o jego uprawnieniach procesowych. Zarówno Sąd Okręgowy, jak i

Sąd Apelacyjny wyrokowały z pełnym poszanowaniem autonomii jurysdykcyjnej

orzekania wynikającej z treści art. 8 § 1 k.p.k. i zarzut naruszenia art. 8 § 2 k.p.k.,

wobec niezaistnienia, w realiach rozpoznawanej sprawy, wynikających z niego

ograniczeń, nie potwierdził się. Odnosi się to także do zarzutu naruszenia prawa do

obrony w ujęciu formalnym (pkt III kasacji obrońcy skazanego D. P.), albowiem

stwierdzone uchybienie o charakterze względnym, związane z wymogiem

doręczenia zawiadomień o terminie rozprawy obrońcy, słusznie uznane zostało za

takie, które nie miało wpływu na treść wyroku sądu pierwszej instancji. Zaznaczono

wyraźnie (uzasadnienie - s. 61 - 62), że faktycznie D. P. był reprezentowany przez

dwóch obrońców w dniu otwarcia przewodu sądowego, trudno więc zasadnie

przyjąć, że zaistniało naruszenie standardów rzetelnego procesu przez

pozbawienie, czy rażące ograniczenie skazanemu prawa do obrony. Skazany

podjął obronę, a wyjaśnienia złożył odpowiadając również na pytania jednego z

jego obrońców, co zostało utrwalone w protokole rozprawy z dnia 7 grudnia 2009r.

(tom VIII akt sprawy).

W kasacjach obrońców wskazano też zarzut rażącej surowości wymierzonych

kar pozbawienia wolności. W uzasadnieniu części nadzwyczajnych środków

zaskarżenia (kasacje obrońców skazanych: K. P. i D. P.) sprecyzowano podstawę

prawną tego zarzutu, podnosząc, że wymierzone kary pozbawienia wolności

pozostają w sprzeczności z zasadami wymiaru kary, w szczególności z art. 53 § 1

k.k., czyli przepisem prawa materialnego. Zarzut dotyczący wymierzenia kary

nieodpowiadającej dyrektywom wymiaru kary jest jednak zarzutem, o jakim mowa

w art. 438 pkt 4 k.p.k., tj. zarzutem rażącej niewspółmierności kary, a nie w

przepisie art. 438 pkt 1 k.p.k., który odnosi się, w ramach katalogu względnych

przyczyn odwoławczych, do obrazy prawa materialnego (vide: postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 13 października 2010r., IV KK 307/10, OSNwSK 2010/1/1952

oraz z dnia 29 sierpnia 2012r., II KK 181/12, Lex nr 1220789). Zgodnie z

wyrażanym, niejednokrotnie stanowiskiem Sądu Najwyższego, co już w części

wskazano, postępowanie kasacyjne nie tylko nie jest postępowaniem, które

ponawiać ma kontrolę odwoławczą, ale w toku tego postępowania z założenia nie

weryfikuje się zasadności ustaleń faktycznych i nie bada współmierności

orzeczonej kary (vide: postanowienie z dnia 20 kwietnia 2011r., IV KK 78/11, Lex nr

847135). Do ostatniej z poruszonych kwestii odniósł się sąd odwoławczy

rozpoznając w tym zakresie podniesione w apelacjach zarzuty co do

niewspółmierności orzeczonych kar izolacyjnych. Nie można zasadnie twierdzić, że

wyprowadzone wnioski w tym względzie są wadliwe i naruszone zostały przepisy

prawa.

Sąd Apelacyjny, w zakresie w jakim podzielił zarzuty zaprezentowane w

apelacjach, dokonał zmiany zakwestionowanego rozstrzygnięcia i precyzyjnie

opisał w uzasadnieniu, dlaczego orzeczenie reformatoryjne było konieczne.

Dotyczyło to także „obszaru” kary, albowiem skazanemu R. B. wymierzono

łagodniejszą karę łączną pozbawienia wolności, tj. w rozmiarze lat 7 oraz

łagodniejszą karę łączną grzywny, tj. 250 stawek dziennych, po 50 zł każda z nich

(pkt I – ppkt 5 w/w wyroku), zaś stwierdzony brak uprzedniej karalności R. K.

skutkował obniżeniem orzeczonej w stosunku do niego kary łącznej pozbawienia

wolności z lat 4 (pkt XXIII wyroku Sądu Okręgowego) do lat 3 (pkt I - ppkt 7 wyroku

sądu odwoławczego).

Przechodząc do zarzutów zaprezentowanych w kasacjach, a eksponujących rażące

naruszenie przepisów prawa materialnego, mające mieć istotny wpływ na treść

wyroku sądu ad quem, zaznaczyć należy, że niejednokrotnie były te zarzuty ściśle

powiązane z równolegle przyjętym zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych, co

jednoznacznie wynika z treści części motywacyjnej skarg obrońców. Ugruntowany

jest pogląd, że obraza prawa materialnego zachodzi wtedy, gdy prawo to zostało

wadliwie zinterpretowane przez sąd, bądź nieprawidłowo zastosował organ

procesowy przepisy tego prawa - pomimo, że w układzie okoliczności sprawy nie

było to dopuszczalne, albo wówczas, gdy sąd nie zastosował obligatoryjnego

przepisu prawa materialnego. Podniesienie zarzutu obrazy prawa materialnego jest

wtedy tylko uprawnione, gdy nie kwestionuje się treści samych ustaleń faktycznych

poczynionych przez sąd, albo - kwestionując je - zajmuje się stanowisko, że nawet

w stosunku do faktów, które sąd ustalił, prawo materialne zastosowano wadliwie. W

rozpoznawanej sprawie sąd drugiej instancji niejednokrotnie poddał analizie

dokonane akty subsumcji odtworzonych w toku procesu czynów i na kanwie

poczynionych ustaleń faktycznych, które podzielono, nie stwierdził naruszeń prawa.

Tam zaś, co należy przypomnieć, gdzie nastąpiła odmienna ocena dowodów i w

konsekwencji zmiana podstaw faktycznych wyrokowania, doszło bądź do

uniewinnienia oskarżonego R. B. od dokonania jednego z przypisanych mu w

pierwszej instancji przestępstw, bądź też do istotnego ograniczenia zakresu

odpowiedzialności karnej (pkt I – ppkt 3 - 4 wyroku sądu ad quem). W części

dotyczącej zmiany oceny dowodów Sąd Apelacyjny respektował reguły prawa, były

to przy tym zmiany ewidentnie na korzyść skazanych. Jednakże zaznaczyć trzeba,

że naruszenie reguł dowodowych określonych w treści art. 7 k.p.k. jest możliwe

przez sąd odwoławczy jedynie wówczas, gdy sąd ten ocenia dowody

przeprowadzone w instancji ad quem, natomiast gdy tenże organ procesowy

weryfikuje ocenę dokonana przez sad a quo, należy w skardze kasacyjnej wykazać

wadliwość argumentacji sądu drugiej instancji, albo też brak takiej argumentacji.

Nie doszło także do naruszenia zasady skargowości określonej w art. 14 § 1 k.p.k.,

co starał się dowieść w kasacji obrońca skazanego R. B. Ustalono wiodącą,

kierowniczą rolę tej osoby w zawiązanej zorganizowanej strukturze przestępczej

(grupie) i dlatego kwalifikacja prawna z art. 258 § 3 k.k. była prawidłowa. I do tego

zagadnienia sąd odwoławczy odniósł się w pisemnym uzasadnieniu (s. 44), gdzie

wyliczono dziewięć dokonanych przez sąd meriti ustaleń faktycznych, które

zadecydowały o ocenie zachowania R. B. w aspekcie wskazanego typu

przestępstwa. Nie ma, więc jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia zapatrywań

autora nadzwyczajnego środka zaskarżenia, a dotyczących ziszczenia się w

sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.

w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. Akt oskarżenia, jako skarga zasadnicza, nie tylko

inicjuje postępowanie sądowe, ale także zakreśla jego ramy, co ściśle wiąże się z

problematyką tożsamości czynu zarzucanego i przypisanego sprawcy. Ram tych

nie wyznacza jednak przyjęty w akcie oskarżenia opis czynu zarzucanego

oskarżonemu ani też wskazana tam kwalifikacja prawna. Granice oskarżenia

wyznacza bowiem zdarzenie historyczne, na którym opiera się oskarżenie. Istotna

jest zatem tożsamość czynu wyznaczona faktycznymi ramami tego właśnie

zdarzenia. Za elementy wyznaczające tożsamość „zdarzenia faktycznego” należy

przyjąć: identyczność przedmiotu zamachu, identyczność kręgu podmiotów

oskarżonych o udział w zdarzeniu, tożsamość miejsca i czasu zdarzenia, jak też

zachowanie choćby części wspólnych znamion w opisie czynu zarzuconego i

przypisanego, które winny się ze sobą pokrywać, mając jakiś wspólny zakres. Nie

stanowi wyjścia poza granice oskarżenia i związane z tym naruszenia zasady

skargowości dokonanie w toku przewodu sądowego odmiennych niż przyjęte w

zarzucie ustaleń faktycznych co do tego samego zdarzenia - np. w zakresie

zachowania sprawców (vide: postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19

października 2010r., III KK 97/10, OSNKW 2011/6/50 oraz z dnia 21 czerwca

2012r., III KK 217/12, Lex nr 1227748). W świetle treści art. 2 § 2 k.p.k., który

statuuje zasadę prawdy materialnej, sąd merytorycznie rozpoznający sprawę był

zobligowany do ustalenia rzeczywistej roli R. B. w zorganizowanej grupie

przestępczej. Ustalenia te zostały oparte na całości materiału dowodowego, czyli

także na wynikach przewodu sądowego. Z oczywistych względów postępowanie

sądowe w zakresie rozstrzygnięcia o przedmiocie procesu miało miejsce po

wniesieniu aktu oskarżenia, który pełni przecież funkcję obligującą do wszczęcia

tego postępowania, w którym rola skazanego została opisana przez oskarżyciela

publicznego w takim zakresie, jak oceniono to w fazie śledztwa.

Nie ma podstaw do zasadnego twierdzenia, że doszło do obrazy prawa

materialnego, tj. przepisów art.: 189a § 1, 204 § 1 i 2 oraz 258 § 1 k.k. W zakresie,

w jakim rozstrzygnięto w instancji odwoławczej, w tym odnoszącym się do

utrzymania w mocy wyroku sądu a quo, akty subsumcji poszczególnych

relewantnych prawnokarnie zachowań skazanych były prawidłowe, a co trzeba

ponownie wskazać, w istocie autorzy zakwestionowali w kasacjach treść samych

ustaleń faktycznych, które - jak wykazano - nie mogą stanowić przedmiotu analizy

w postępowaniu kasacyjnym. Odnosi się to także do kwestii miejsc oraz okresów

popełnienia przyjętych działań (możliwie najprecyzyjniejszego ich dookreślenia),

ilości narkotyków, wartości uzyskanych korzyści majątkowych, składów osobowych

popełnianych przestępstw i roli w nich poszczególnych sprawców. Brak akceptacji

tych niekorzystnych ustaleń, co wprost wynika z treści wszystkich kasacji, stanowi

w istocie kolejną, tym razem z wykorzystaniem nadzwyczajnego środka

zaskarżenia, polemikę ze stanowiskiem zwłaszcza sądu pierwszej instancji.

Skoro zatem prawomocny wyrok Sądu Apelacyjnego, we wskazanej części, nie

narusza powołanych przez obrońców przepisów, ani też nie jest obciążony

uchybieniami, które są brane pod rozwagę niezależnie od granic zaskarżenia (art.

536 k.p.k.), kasacje jako oczywiście niezasadne, należało oddalić. Oczywista

niezasadność wywiedzionych nadzwyczajnych środków zaskarżenia, we

wskazanym zakresie, wynika z tego, że już „na pierwszy rzut oka” można było

uznać, że podniesione w nich zarzuty miały charakter wyłącznie apelacyjny, a nie

kasacyjny.

Sąd Apelacyjny, co należy na zakończenie również podnieść, zaakceptował

wielokrotne przyjęcie w wyroku sądu pierwszej instancji (pkt.: V, XI, XVI, XXI, XXVI,

XXIX, XXX i XXXI) za podstawę prawną wymiaru kary grzywny za przestępstwo z

art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii - art. 33 § 2 k.k., co było

błędne, gdyż w ustawowym zagrożeniu tego przepisu kara majątkowa jest

przewidziana obligatoryjnie (vide: W. Kotowski, B. Kurzępa, A. Ważny, „Ustawa o

przeciwdziałaniu narkomanii. Komentarz”, Warszawa 2013, s. 373 i n. z

powołanymi tam judykatami). Stwierdzone uchybienie nie miało jednak żadnego

wpływu na treść zaskarżonego wyroku i nie była też ta kwestia podniesiona w

nadzwyczajnych środkach zaskarżenia, a wcześniej w apelacjach.

Na podstawie art. 527 § 4 k.p.k. zarządzono zwrot trzech opłat od kasacji

wobec uwzględnienia ich w opisanych częściach.

W pozostałym zakresie o kosztach sądowych postępowania kasacyjnego

orzeczono zgodnie z art. 636 § 1 k.p.k. w związku z art. 518 k.p.k.

Lexeva pokazuje treść orzeczenia, nie udziela porad prawnych i nie ocenia, co z niego wynika w konkretnej sprawie. Moc prawną ma wyłącznie dokument wydany przez sąd.