IV KK 419/12

Sygn. akt IV KK 419/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 stycznia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jarosław Matras (przewodniczący)

SSN Tomasz Grzegorczyk

SSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca)

Protokolant Dorota Szczerbiak

na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

w sprawie M. B.

skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 30 stycznia 2013 r.

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego

od wyroku Sądu Rejonowego w M.

z dnia 18 lipca 2012 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Rejonowemu w M. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w M., wyrokiem z dnia 18 lipca 2012 r., uznał oskarżonego M.

B. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k. w

zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k.

skazał go na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym

zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat oraz oddał go w okresie próby

pod dozór kuratora sądowego.

2

Powyższy wyrok nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w

dniu 26 lipca 2012 r.

Kasację od tego wyroku wniósł – na podstawie art. 521 § 1 k.p.k. –

Prokurator Generalny, zaskarżając wyrok w całości na korzyść skazanego. W

kasacji zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu

prawa materialnego, a mianowicie art. 64 § 1 k.k., polegające na skazaniu

oskarżonego za popełnienie przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k.

w warunkach określonych w art. 64 § 1 k.k. pomimo braku ku temu przesłanek

wskazanych w tym przepisie.

Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w M. do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna, albowiem zaskarżony wyrok został wydany

z rażącym naruszeniem art. 64 § 1 k.k., co miało istotny wpływ na jego treść.

Przepis art. 64 § 1 k.k. ma zastosowanie do sprawcy, który był skazany za

przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności i w ciągu 5 lat po odbyciu co

najmniej 6 miesięcy kary, popełnia umyślne przestępstwo podobne do

przestępstwa, za które był już skazany.

W tej sprawie powyższe przesłanki – które muszą zachodzić łącznie - nie

zostały spełnione. M. B., wyrokiem Sądu Okręgowego w C. z dnia 4 lutego 2011 r.,

- na podstawie którego poczynione zostały ustalenia odnośnie jego działania w

niniejszej sprawie w warunkach powrotu do przestępstwa – został bowiem skazany

na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na

okres próby 5 lat oraz 100 stawek dziennych grzywny po 20 zł każda. Wprawdzie

oskarżony był w tej sprawie tymczasowo aresztowany w okresie od dnia 27 maja

2010 r. do dnia 16 grudnia 2010 r. (przy czym okres od dnia 27 maja 2010 r. do

dnia 15 lipca 2010 r. zaliczono na poczet orzeczonej kary grzywny, zaś okres od

dnia 15 lipca 2010 r. do dnia 16 grudnia 2010 r. - na poczet kary pozbawienia

wolności na wypadek zarządzenia jej wykonania) lecz ani do dnia popełnienia

przestępstwa (15 lipca 2011 r.), ani do dnia wydania zaskarżonego wyroku (18 lipca

2012 r.) nie zarządzono wobec oskarżonego wykonania tej kary pozbawienia

wolności.

W związku z tym trzeba stwierdzić, że nie została spełniona przesłanka

odbycia „co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności” w rozumieniu art. 64 §

3

1 k.k. Orzeczenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej

wykonania oznacza bowiem, że oskarżony tej kary nie odbywał w rozumienia art.

64 § 1 k.k., nawet gdy na jej poczet zaliczono okres tymczasowego aresztowania.

Nie ulega również wątpliwości, że zaliczony na poczet kary pozbawienia wolności

okres tymczasowego aresztowania staje się odbytą karą pozbawienia wolności

dopiero z chwilą prawomocnego zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności

(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2010 r., III KK 394/10, LEX nr

682814).

Skoro nie zarządzono wobec oskarżonego wykonania warunkowo zawieszonej

kary pozbawienia wolności, a więc nie było podstaw do uznania że odbył on tę

karę, to niesłusznie przyjęto w zaskarżonym wyroku działanie oskarżonego w

warunkach przepisu art. 64 § 1 k.k. W tej sytuacji skazanie M. B. na podstawie

art.64 § 1 k.k. nastąpiło z rażącym naruszeniem tego przepisu prawa karnego

materialnego. Należy uznać, że mogło ono mieć istotny wpływ na treść wydanego

w sprawie wyroku.

W tym stanie rzeczy zaistniała konieczność uchylenia dotkniętego takim

uchybieniem wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, w którego

toku Sąd Rejonowy będąc związany wyrażonym poglądem prawnym (art. 442 § 3 w

zw. z art. 518 k.p.k.) dokona zmiany kwalifikacji prawnej zarzucanego oskarżonemu

czynu przez wyeliminowanie art. 64 § 1 k.k.

Kierując się powyższym Sąd Najwyższy orzekł, jak w wyroku.