V KK 402/12

Sygn. akt V KK 402/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 stycznia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Barbara Skoczkowska (przewodniczący)

SSN Roman Sądej (sprawozdawca)

SSA del. do SN Dorota Wróblewska

Protokolant Anna Kowal

po rozpoznaniu na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 k.p.k., w dniu 29 stycznia

2013r.,

w sprawie G. M.

o wydanie wyroku łącznego,

kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego,

od prawomocnego wyroku łącznego Sądu Rejonowego w S.

z dnia 7 sierpnia 2012 r.,

uchyla punkt trzeci zaskarżonego wyroku i przekazuje sprawę

w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu

w S.

2

UZASADNIENIE

Wyrokiem łącznym z dnia 7 sierpnia 2012r., Sąd Rejonowy w S. orzekł o

połączeniu kar orzeczonych wobec G. M.:

- w punkcie drugim wyroku, w sprawach zakończonych wyrokami tegoż Sądu z

dnia 1 czerwca 2011r., sygn. II K 344/11, z dnia 8 lipca 2009r., sygn. II K

204/09 oraz z dnia 15 lipca 2009r., sygn. II K 78/09, wymierzając karę łączną

w wysokości roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności;

- w punkcie trzecim wyroku, w sprawach zakończonych wyrokami tegoż Sądu z

dnia 30 sierpnia 2011r., sygn. II K 345/11 oraz z dnia 25 października 2010r.,

sygn. II K 849/10, wymierzając karę łączną w wysokości roku i 8 miesięcy

pozbawienia wolności.

Nadto wyrokiem tym umorzono postępowanie w zakresie połączenia kar

orzeczonych dwoma innymi wyrokami, stwierdzono, że nieobjęte karą łączną

orzeczenia zawarte w poszczególnych wyrokach podlegają odrębnemu wykonaniu,

a na poczet kary łącznej orzeczonej w punkcie drugim zaliczono okresy kar

dotychczas przez skazanego odbytych.

Wyrok ten, bez zaskarżenia, uprawomocnił się dnia 15 sierpnia 2012r.

Kasację od powyższego wyroku, na korzyść G. M., w części dotyczącej

rozstrzygnięcia zawartego w punkcie trzecim wyroku łącznego Sądu Rejonowego,

wniósł Prokurator Generalny. Podniósł w niej zarzut rażącego i mającego istotny

wpływ na treść wyroku naruszenia prawa procesowego – art. 410 k.p.k. –

polegającego na pominięciu wynikającej z materiału dowodowego okoliczności co

do wymiaru kary orzeczonej wobec skazanego wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia

30 sierpnia 2011r., sygn. II K 345/11, zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego z

dnia 18 listopada 2011r., sygn. IV Ka 578/11, a w konsekwencji błędnym przyjęciu,

iż tym wyrokiem wymierzono karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, zamiast

kary 10 miesięcy pozbawienia wolności, w następstwie czego doszło do wadliwego,

z rażącym naruszeniem art. 86 § 1 k.k., połączenia kar jednostkowych

wymienionych w punkcie trzecim wyroku łącznego.

Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku łącznego w zaskarżonej

części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi

Rejonowemu w S.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

3

Kasacja Prokuratora Generalnego była zasadna w stopniu oczywistym,

uzasadniającym jej uwzględnienie w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

Sąd Rejonowy, opisując w części wstępnej zaskarżonego wyroku łącznego

wyrok Sądu Rejonowego z dnia 30 sierpnia 2011r., sygn. II K 345/11, wskazał, że

tym wyrokiem G. M. skazany został na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności

(pkt 7. części wstępnej). Nie uwzględnił – i to pomimo zwrócenia na to uwagi przez

Sąd Okręgowy uchylający pierwotnie zapadły wyrok łączny (k.121) – że kara ta

została zmieniona i złagodzona do 10 miesięcy pozbawienia wolności wyrokiem

Sądu Okręgowego z dnia 18 listopada 2011r., sygn. IV Ka 578/11, odpisem którego

dysponował (k.35). Uchybienie to w sposób oczywisty i rażący naruszyło wskazany

w kasacji przepis art. 410 k.p.k. W konsekwencji, w taki sam sposób naruszyło też

prawo materialne – art. 86 § 1 k.k. Suma bowiem kar jednostkowych orzeczonych

w wyroku Sądu Rejonowego z dnia 25 października 2010r., sygn. II K 849/10,

wynosiła 8 miesięcy pozbawienia wolności, a łączonych z karą 10 miesięcy

pozbawienia wolności orzeczoną w sprawie II K 345/11, nie mogła przekroczyć 18

miesięcy, to jest roku i 6 miesięcy. Tymczasem w punkcie trzecim wyroku łącznego

Sąd Rejonowy orzekł karę łączną w wysokości roku i 8 miesięcy pozbawienia

wolności, przekraczając o 2 miesiące górną granicę kary łącznej. Przekroczenie to

miało, rzecz jasna, istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, skoro orzeczono

karę przekraczającą górną granicę określoną w art. 86 § 1 k.k.

Implikacją takiego stanu rzeczy musiało być uchylenie wyroku łącznego w

zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi pierwszej instancji

do ponownego rozpoznania. W jego toku, co oczywiste, Sąd Rejonowy

zobowiązany będzie do rzetelnego zapoznania się z materiałem dowodowym i

wydania orzeczenia respektującego przepisy prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w części

dyspozytywnej wyroku.