I PK 102/12

Sygn. akt I PK 102/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 lutego 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogusław Cudowski (przewodniczący)

SSN Zbigniew Myszka

SSN Romualda Spyt (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa E.T.

przeciwko PGE G. i E. K. S.A. Oddziałowi Kopalni Węgla Brunatnego B. w R.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 lutego 2013 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w P.

z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt […]

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Okręgowemu w P. do ponownego rozpoznania i orzeczenia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

2

Uzasadnienie

Wyrokiem z 28 kwietnia 2011 r. Sąd Rejonowy – Sąd Pracy w B. uwzględnił

powództwo E. T. przeciwko PGE G. i E. K. S.A. Oddział Kopalnia Węgla

Brunatnego B. w R. o odszkodowanie w wysokości 12.361,60 zł wraz z

ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu z tytułu zaniżenia przez

pracodawcę ilości należnych akcji pozwanej Kopalni oraz z tytułu utraty dywidendy

od tych akcji.

Sąd Rejonowy ustalił, że w dniu 3 grudnia 1998 r. aktem notarialnym został

dokonany akt komercjalizacji przedsiębiorstwa państwowego Kopalni Węgla

Brunatnego „B." w R. w spółkę akcyjną Skarbu Państwa. Na mocy aktu

komercjalizacji (§ 9) uprawnionym pracownikom przysługuje prawo do

nieodpłatnego nabycia do 15% akcji Spółki należącej do Skarbu Państwa na

zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i

prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (jednolity tekst.: Dz.U. z 2002 r. Nr 171,

poz. 1397 ze zm., powoływanej dalej także jako ustawa prywatyzacyjna) i w

rozporządzeniu Ministra Skarbu Państwa z dnia 3 kwietnia 1997 r. w sprawie

szczegółowych zasad podziału uprawnionych pracowników na grupy, ustalania

liczby akcji przypadających na każdą z tych grup oraz trybu nabywania akcji przez

uprawnionych (Dz.U. Nr 33, poz. 200, zwanego dalej rozporządzeniem Ministra

Skarbu Państwa z dnia 3 kwietnia 1997 r.).

W dniu 8 lutego 1999 r. została zawarta pomiędzy Skarbem Państwa a

Kopalnią Węgla Brunatnego „B." Spółką Akcyjną w R. umowa zlecenia nr [….] na

wykonanie czynności technicznych związanych z nieodpłatnym udostępnieniem

akcji uprawnionym pracownikom, w której Spółka zobowiązała się między innymi do

przyjęcia oświadczeń uprawnionych pracowników w terminie do 22 czerwca 1999

r., sporządzenia ostatecznej listy uprawnionych i powiadomienia Ministra o ich

liczbie oraz przyjmowania i rozpatrywania reklamacji dotyczących pominięcia

uprawnionego na liście lub sprostowania danych dotyczących okresu zatrudnienia

w komercjalizowanym przedsiębiorstwie państwowym.

E.T. był pracownikiem pozwanej Kopalni Węgla Brunatnego B. w R. w

okresie od 12 września 1978 r. do 28 lutego 1997 r. W czasie zatrudnienia

3

pracował na stanowisku spawacza i maszynisty pomp odwodnieniowych. Pozwany

pracodawca nie kwalifikował pracy wykonywanej przez powoda, jako pracy

górniczej w wymiarze półtorakrotnym. Powód został zaliczony do 8 grupy

uprawnionych pracowników, wyodrębnionej ze względu na łączny okres

zatrudnienia w przedsiębiorstwie państwowym i Spółce. Na osobę uprawnioną

zaliczoną do tej grupy przypadły 1.353 akcje Spółki. Przy uwzględnieniu

przelicznika 1,5 do stażu pracy powoda, E.T. zostałby zaliczony do 10 grupy

pracowników uprawnionych do 1.903 akcji.

W dniu 26 kwietnia 2005 r. Skarb Państwa zawarł z E.T. umowę

nieodpłatnego zbycia 1.353 akcji BOT Kopalni Węgla Brunatnego B. S.A. w R. o

wartości nominalnej 10 zł każda.

W pozwanym zakładzie pracy obowiązuje Zakładowy Układ Zbiorowy KWB

„B.” z dnia 1 września 1992 r. Protokołem Dodatkowym Nr […] z dnia 27

października 2006 r. zmieniono obowiązujący w KWB B. Zakładowy Układ

Zbiorowy między innymi w zakresie określania stanowisk i kategorii

zaszeregowania pracowników kopalni zatrudnionych na stanowiskach robotniczych

i nierobotniczych. Według nowej regulacji wewnętrznej, powód wykonywał pracę

górniczą w wymiarze półtorakrotnym w rozumieniu przepisów Ministra Pracy i

Polityki Socjalnej z dnia 23 grudnia 1994 r. w sprawie określenia niektórych

stanowisk pracy górniczej oraz stanowisk pracy zaliczanej w wymiarze

półtorakrotnym przy ustalaniu prawa do górniczej emerytury lub renty (Dz.U. z

1995 r. Nr 2, poz. 8).

Powód podpisał porozumienie z pracodawcą, mocą którego oświadczył, że

nie będzie dochodzić jakichkolwiek roszczeń związanych z uprawnieniami

pracowniczymi do zrealizowanego prawa nieodpłatnego nabycia akcji KWB B. S.A.

Podpisanie porozumienia było warunkiem wszczęcia procedury weryfikacyjnej.

Komisja Weryfikacyjna działająca w pozwanej Kopalni dokonała weryfikacji

stanowiska pracy E.T. i uznała, że w okresie zatrudnienia wykonywał on pracę

górniczą na stanowisku górnika kopalni odkrywkowej, zaliczaną w wymiarze

półtorakotnym. Po weryfikacji powód otrzymał nowe świadectwo wykonywania

pracy górniczej, potwierdzające tę okoliczność.

Pozwana Spółka działała na podstawie statutu. W dniu 30 czerwca 2009 r.

4

Zwyczajne Walne Zgromadzenie PGE Kopalni Węgla Brunatnego B. Spółki

Akcyjnej w R. podjęło uchwałę w przedmiocie przeznaczenia zysku za rok 2008, w

tym w zakresie wypłaty na rzecz akcjonariuszy dywidendy w kwocie 2,08 zł brutto

za akcję.

W 2009 r. E.T. otrzymał dywidendę od posiadanych 1.353 akcji Spółki.

Wysokość dywidendy od utraconych przez powoda 550 akcji stanowi kwotę

1.144,00 zł brutto, po potrąceniu zryczałtowanego podatku dochodowego w

wysokości 19% stanowi kwotę 926,64 zł.

Z ustaleń Sądu Rejonowego wynika, iż powód nadal jest posiadaczem akcji.

Akcje BOT Kopalni Węgla Brunatnego B. S.A. w R. zostały przekształcone na akcje

PGE G. i E. S.A. według parytetu 1:0,70215768374381. W wyniku zamiany powód

otrzymał 950 akcji. Następnie doszło do przekształcenia akcji PGE G. i E. S.A.

(PGE GiE) na akcje P. G. E. S.A. (PGE) według współczynnika zamiany 1:

1,27560301. W wyniku tej zamiany powód stał się posiadaczem 1.211 akcji.

Zdaniem Sądu Rejonowego, gdyby przekształceniom podlegał pełen pakiet akcji

BOT KWB B. S.A., powód byłby po zamianach akcji posiadaczem 1.703 akcji PGE

S.A. E.T. otrzymał zatem o 492 akcje PGE S.A. mniej.

Akcje P. G. E. S.A. są notowane na Giełdzie Papierów Wartościowych w W.

Cena 1 akcji P. G. E. S.A. w dniu zamknięcia rozprawy, tj. w dniu 27 kwietnia 2011

r. wynosiła 23,69 zł.

Sąd Rejonowy, analizując obowiązki Ministra Skarbu Państwa i Spółki w

procesie udostępniania akcji, a także w zakresie ustalania okresu zatrudnienia

uprawnionych pracowników, przyjął za Sądem Najwyższym, że odpowiedzialność

za utratę przez uprawnionego pracownika prawa do akcji, będąca następstwem

niewłaściwego wykonania obowiązków przez podmioty, do których należało

przeprowadzenie procesu nieodpłatnego zbywania akcji, jest odpowiedzialnością

kontraktową, której podstawę prawną stanowi art. 471 k.c. w związku z art. 300 k.p.

Odnosząc się do przesłanek odpowiedzialności kontraktowej przewidzianych

w art. 471 k.c., Sąd Rejonowy stwierdził, że dywidendy wypłacane akcjonariuszom

przez Spółkę mogą zostać zakwalifikowane jako utracone korzyści w rozumieniu

art. 361 § 1 i § 2 k.c. w razie bezprawnego niewydania nieodpłatnie akcji spółki

powstałej w wyniku przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego na podstawie

5

przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji

przedsiębiorstw państwowych, a w sprawie szkoda w tej postaci rzeczywiście

powstała. W toku procesu zostało wykazane duże prawdopodobieństwo osiągnięcia

korzyści majątkowej przez powoda, który nie zbył dotychczas posiadanych akcji.

Powód wykazał z odpowiednio wysokim prawdopodobieństwem, że byłby

posiadaczem utraconych akcji w dniu dywidendy.

Sąd pierwszej instancji uznał, że istnieje związek przyczynowo-skutkowy

pomiędzy działaniem pozwanej Spółki a utratą prawa do nieodpłatnego nabycia

części akcji Spółki przez powoda. Pozwana Kopalnia w nienależyty sposób

wypełniła ustawowe obowiązki związane z nieodpłatnym nabywaniem przez

uprawnionych pracowników akcji skomercjalizowanego przedsiębiorstwa

państwowego, w szczególności wadliwie obliczyła okres zatrudnienia powoda,

uprawniający go do nieodpłatnego nabycia akcji Spółki, dokonała niewłaściwej

kwalifikacji pracy górniczej wykonywanej przez E.T.. Zostało to potwierdzone w

protokole Komisji Weryfikacyjnej, świadectwie wykonywania pracy górniczej i

decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o przeliczeniu wysokości emerytury

górniczej. Przy prawidłowym obliczeniu okresu zatrudnienia, z uwzględnieniem

właściwego przelicznika, E.T. zostałby zaliczony do 10 grupy uprawnionych

pracowników (okres zatrudnienia powyżej 24 lat) i uzyskałby prawo do

nieodpłatnego nabycia 1.903 akcji pozwanej Kopalni. Nadto powód otrzymałby

dywidendę od utraconej liczby akcji.

Odnosząc się do podpisania przez powoda porozumienia (w istocie

jednostronnego oświadczenie woli), na podstawie którego oświadczył, że nie

będzie dochodzić jakichkolwiek roszczeń związanych z uprawnieniami

pracowniczymi do zrealizowanego prawa nieodpłatnego nabycia akcji pozwanej

Spółki, Sąd Rejonowy wskazał, że powód podpisał takie oświadczenie, gdyż

otrzymał informacje, że w przypadku odmowy podpisania tego oświadczenia nie

otrzyma nowego angażu ze zmianą nazwy stanowiska pracy. Zdaniem Sądu

pierwszej instancji, celem zawartego porozumienia było pozbawienie pracowników

możliwości dochodzenia odszkodowania za zaniżoną liczbę akcji, nie może ono

zatem stanowić podstawy do pozbawienia pracownika prawa do odszkodowania za

niewywiązanie się pracodawcy z obowiązku prawidłowego i rzetelnego ustalenia

6

liczby przysługujących mu akcji pracowniczych. W okolicznościach przedmiotowej

sprawy zawarcie porozumienia należy uznać za czynność sprzeczną z zasadami

współżycia społecznego, a zatem w świetle treści art. 58 § 2 k.c. w związku z art.

300 k.p. za czynność nieważną.

Sąd Rejonowy uznał także za bezzasadny podniesiony przez pozwaną w

toku sprawy zarzut przedawnienia roszczeń powoda - na podstawie art. 291 § 1

k.p. Wskazał, że odpowiedzialność za utratę przez uprawnionego pracownika

prawa do akcji, będąca następstwem niewłaściwego wykonania obowiązków przez

podmioty, do których należało przeprowadzenie procesu nieodpłatnego zbywania

akcji, jest odpowiedzialnością kontraktową, której podstawę prawną stanowi art.

471 k.c. w związku z art. 300 k.p. Obowiązki pracodawcy dotyczące procedury

nieodpłatnego nabycia akcji nie są objęte treścią stosunku pracy, wynikają z ustawy

o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw i przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie tej ustawy, dlatego też roszczenie powoda o

odszkodowanie z tytułu utraty prawa do nieodpłatnego nabycia akcji nie ulega

przedawnieniu na zasadach określonych w art. 291 § 1 k.p. Podstawę tego

roszczenia stanowią przepisy prawa cywilnego, tym samym podlega ono terminom

przedawnienia roszczeń majątkowych wskazanym w Kodeksie cywilnym. W tym

przypadku jest to termin dziesięcioletni określony w art. 118 k.c. w związku z art.

471 k.c.

Wyrok ten w zakresie punktu „1”, w części określonej kwotą 11.217,60 zł, tj.

odszkodowania za utracone akcje oraz w zakresie punktu „3” zaskarżyła apelacją

pozwana Spółka i zarzuciła mu naruszenie prawa materialnego: art. 118 k.c.,

poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie dziesięcioletniego okresu

przedawnienia; art. 291 k.p., poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że 3-letni

termin przedawnienia z tego przepisu nie odnosi się do roszczeń

odszkodowawczych związanych z nieodpłatnym zbyciem akcji; art. 6 k.c. i art. 471

k.c., poprzez ich błędną ich wykładnię i przyjęcie, że powód wykazał wysokość

rzeczywiście poniesionej szkody oraz poprzez uznanie, że powód wykazał, iż

wartość jednej akcji pozwanego wynosi kwotę 22,80 zł oraz naruszenie przepisów

postępowania, tj. art. 233 § 1 k.p.c., poprzez przekroczenie granic swobodnej

oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

7

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. wyrokiem z

dnia 20 grudnia 2011 roku oddalił apelację.

Sąd Okręgowy podzielił w pełni zarówno przyjęte przez Sąd Rejonowy

ustalenia jak i dokonaną na ich tle ocenę prawną, a w konsekwencji wszystkie

zarzuty apelacyjne uznał za nietrafne.

Przede wszystkim Sąd Okręgowy, odnosząc się do zarzutu ustalenia

wysokości odszkodowania, zauważył, że powód jest nadal posiadaczem akcji, które

nabył pierwotnie na podstawie umowy nieodpłatnego zbycia akcji zawartej ze

Skarbem Państwa. Akcje te uległy konwersji i nie są obecnie akcjami BOT KWB B.

S.A. Są to akcje PGE S.A., notowanej na giełdzie. Poniesiona przez powoda

szkoda nie ogranicza się więc do wartości akcji według ceny ich zbycia przez Skarb

Państwa (ceny nominalnej). Jej wysokość wynika z ceny akcji PGE S.A. według

wartości giełdowej. Tym samym prawidłowo Sąd Rejonowy wyliczył należne

powodowi odszkodowanie.

Wskazał także, przywołując orzecznictwo Sądu Najwyższego, że roszczenie

o odszkodowanie z tytułu utraty prawa do nieodpłatnego nabycia akcji nie ulega

przedawnieniu na zasadach określonych w art. 291 § 1 k.p., gdyż roszczenie

zgłoszone przez powoda nie jest roszczeniem ze stosunku pracy, a związanym ze

stosunkiem pracy.

Pozwana Spółka zaskarżyła ten wyrok skargą kasacyjną w całości,

zarzucając mu naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie

art. 361 § 2 k.c., przez nieprawidłowe określenie wysokości poniesionej szkody

przez przyjęcie, że należy uwzględnić wartość akcji po cenie giełdowej, a nie po

cenie nominalnej i niezastosowanie art. 291 § 1 k.p., przez przyjęcie, że roszczenie

powoda nie ulega przedawnieniu zgodnie z tym przepisem, a także naruszenie

przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez

niewłaściwe zastosowanie art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 328 § 2 k.p.c., przez

brak wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku, czemu Sąd Okręgowy uznał, że

roszczenie powoda ma charakter sprawy związanej ze stosunkiem pracy, a nie

sprawy ze stosunku pracy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

8

Skarga kasacyjna jest usprawiedliwiona co do zarzutu wadliwego przyjęcia

10-letniego okresu przedawnienia roszczenia odszkodowawczego powoda.

Problem odpowiedzialności spółki będącej pracodawcą za utratę przez

pracownika prawa do akcji nabywanych na preferencyjnych zasadach był

wielokrotnie rozstrzygany przez Sąd Najwyższy. Od chwili wejścia w życie ustawy z

dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw

państwowych doszło do wykształcenia jednolitej linii orzecznictwa. W wielu

orzeczeniach przyjęto, że spółka powstała w wyniku komercjalizacji

przedsiębiorstwa państwowego ma w procesie udostępniania akcji swoje własne

obowiązki wobec uprawnionych pracowników i niewykonanie lub nienależyte ich

wykonanie może uzasadniać jej odpowiedzialność odszkodowawczą na podstawie

art. 471 k.c. (zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2004 r., I PK

291/03, OSNP 2004, nr 23, poz. 397). Sąd Najwyższy dopuszcza również

odpowiedzialność pracodawcy na podstawie art. 415 k.c.

Do chwili podjęcia uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 19

stycznia 2011 r., I PZP 5/10 (OSNP 2011, nr 15-16, poz. 199) w judykaturze

prezentowany był pogląd, że roszczenia odszkodowawcze pracowników przeciwko

pracodawcy (byłemu pracodawcy) oparte na przepisach prawa cywilnego, a więc

mających zastosowanie w sprawach z zakresu prawa pracy na mocy art. 300 k.p.,

przedawniają się według reguł określonych w przepisach Kodeksu cywilnego (por.

np. wyroki Sądu Najwyższego: z 5 maja 2009 r., I PK 13/09, OSNP 2011, nr 1-2,

poz. 4; z 15 listopada 2007 r., II PK 62/07, OSNP 2009, nr 1-2, poz. 4; z 21 grudnia

14 2004 r., I PK 122/04, OSNP 2005, nr 24, poz. 390 – przy czym wszystkie te

orzeczenia dotyczyły tak zwanych roszczeń uzupełniających z tytułu wypadków

przy pracy, które były dochodzone na podstawie przepisów o czynach

niedozwolonych, a więc z terminem przedawnienia określonym w art. 4421

k.c.,

poprzednio art. 442 k.c., a także wyroki z 25 maja 2010 r., I PK 190/09, OSNP

2011, nr 21-22, poz. 273 i z 28 sierpnia 2007 r., II PK 5/07, OSNP 2008, nr 19-20,

poz. 285). Sąd Najwyższy nie aprobował zatem tezy, że przyznanie sprawie

przymiotu sprawy z zakresu prawa pracy (art. 476 § 1 pkt 1 k.p.c.) zawsze w

każdym przypadku uzasadnia zastosowanie terminu przedawnienia określonego w

9

Kodeksie pracy (niezależnie od materialnoprawnej podstawy roszczenia). Sąd

Najwyższy przyjmował również, że podział na roszczenia ze stosunku pracy i

roszczenia z nim związane ma swą genezę w procedurze cywilnej, a nie w prawie

materialnym (wyrok z 28 sierpnia 2007 r., II PK 5/07, OSNP 2008, nr 19-20, poz.

285). Czym innym jest procesowy zakres spraw z zakresu prawa pracy, który

obejmuje sprawy o roszczenia ze stosunku pracy oraz o roszczenia z nim związane

(art. 476 § 1 pkt 1 k.p.c.), a czym innym kwestia materialnoprawna dotycząca

wyboru podstawy przedawnienia.

Od podjęcia uchwały z 19 stycznia 2011 r., I PZP 5/10, (roszczenie o

odszkodowanie z tytułu otrzymywania niższej emerytury wskutek wydania przez

pracodawcę niewłaściwego świadectwa pracy oraz niewydania zaświadczenia o

pracy górniczej przedawnia się na podstawie art. 291 § 1 k.p.) w orzecznictwie

Sądu Najwyższego pojawiło się odmienne rozstrzygnięcie omawianego

zagadnienia prawnego (wyroki z 8 maja 2012 r., I PK 211/11, I PK 213/11, I PK

226/11 oraz z 14 czerwca 2012 r., I PK 225/11).

Przedstawiona rozbieżność w orzecznictwie Sądu Najwyższego

rozstrzygnięta została uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia

21 listopada 20102 r., I PZP 1/12 (niepublikowaną), zgodnie z którą roszczenie o

odszkodowanie od pracodawcy z tytułu utraty prawa do nieodpłatnego nabycia akcji

ulega przedawnieniu na podstawie art. 291 § 1 k.p.

Natomiast całkowicie nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 361 § 2 k.c.,

przez przyjęcie przez Sąd drugiej instancji, że należy uwzględnić wartość akcji po

cenie giełdowej, a nie po cenie nominalnej. W judykaturze i doktrynie utrwalił się

kierunek wykładni pojęcia szkody zgodny z tezami teorii dyferencjalnej (różnicy).

Wymaga ona przy ustalaniu wysokości odszkodowania uwzględnienia różnicy

pomiędzy aktualnym stanem majątkowym poszkodowanego a tym, jaki zaistniałby

przy braku szkody. W przedmiotowym stanie faktycznym oznacza to odwołanie się

do wartości akcji według ceny giełdowej, bowiem akcje, z tytułu utraty których

powód dochodzi odszkodowania, stały się przedmiotem obrotu na giełdzie (zob.

orzeczenia przywołane przez Sąd drugiej instancji: uchwała składu siedmiu

sędziów z dnia 22 listopada 1963 r., III PO 31/63, OSNCP 1964 nr 7-8, poz. 128;

10

uchwała z dnia 3 stycznia 1967 r., III PZP 38/66, OSNCP 1967 nr 3, poz. 49;

uchwała z dnia 31 maja 1994 r., III CZP 68/94, Wokanda 1994 nr 7, s. 9).

Podobnie rzecz się ma z zarzutem naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. w związku z

art. 391 § 1 k.p.c. Może on być usprawiedliwiony tylko w tych wyjątkowych

okolicznościach, w których treść uzasadnienia orzeczenia sądu drugiej instancji

uniemożliwia całkowicie dokonanie oceny toku wywodu, który doprowadził do

wydania orzeczenia lub w przypadku zastosowania prawa materialnego do

niedostatecznie jasno ustalonego stanu faktycznego (przykładowo wyroki Sądu

Najwyższego z 3 października 2008 r., II PK 48/08, LEX nr 513006 oraz z 24

listopada 2009 r., II PK 129/09, LEX nr 571918). Takie zaś okoliczności nie

zachodzą w niniejszej sprawie.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39815

§ 1

k.p.c. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto

po myśli art. 108 § 2 k.p.c. w związku z art. 39821

k.p.c.

/tp/