I PK 195/12

Sygn. akt I PK 195/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 lutego 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogusław Cudowski (przewodniczący)

SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

SSN Romualda Spyt

w sprawie z powództwa K.K.

przeciwko J.W. i J.H.

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 lutego 2013 r.,

skargi kasacyjnej pozwanej J.H. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w B.

z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt […],

oddala skargę kasacyjną i przyznaje adw. B.P. od Skarbu

Państwa - Sądu Rejonowego w B. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia

zł), powiększoną o stawkę podatku VAT, tytułem zwrotu

kosztów pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu w

postępowaniu kasacyjnym.

2

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2012 r. Sąd Okręgowy w B.VI Wydział Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację pozwanej J.H. od wyroku Sądu

Rejonowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B.z dnia 31 sierpnia 2011

r., przywracającego powódkę K.K. do pracy u tej pozwanej na poprzednich

warunkach pracy i płacy obowiązujących u pozwanej J.W., to jest na stanowisku

wychowawcy w pełnym wymiarze czasu pracy na czas nieokreślony z miesięcznym

wynagrodzeniem w wysokości 1.500 zł (pkt I) oraz nakazującego pobrać od

wymienionej pozwanej J.H. na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w B.

kwotę 900 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu, od której uiszczenia powódka była

zwolniona (pkt II).

W sprawie tej ustalono, że powódka była zatrudniona początkowo od

września 2008 r. przez spółkę cywilną pozwanej J.W. i jej męża. Od czerwca 2009

r. J.W. już sama prowadziła tę działalność gospodarczą (punkt przedszkolny).

Powódka rozwiązała umowę o pracę ze wspólnikami spółki cywilnej na mocy

porozumienia stron i 1 czerwca 2009 r. zawarła umowę pracę z J. W., na czas

nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku wychowawcy z

wynagrodzeniem miesięcznym 1.500 zł brutto. W październiku 2009 r. powódka

urodziła dziecko, a po wykorzystaniu urlopu macierzyńskiego i zaległego urlopu

wypoczynkowego, od maja 2010 r. przebywała na urlopie wychowawczym, o który

wystąpiła na okres trzech lat. Pismem z dnia 20 grudnia 2010 r. pozwana J.W.

oświadczyła powódce, że w związku z „likwidacją firmy” z dniem 31 grudnia 2010 r.

rozwiązuje z powódką umowę o pracę z tym dniem. Pismo to nie zawierało

pouczenia o możliwości odwołania się od niego do sądu. W dniu 7 stycznia 2011 r.

powódka otrzymała świadectwo pracy od pozwanej J.W., w którym wskazano, że

stosunek pracy został rozwiązany w związku z „likwidacją firmy”. Wezwana do

udziału w sprawie w charakterze pozwanej J.H. z ogłoszenia w gazecie „J.”

dowiedziała się, że pozwana J.W. chce sprzedać przedszkole, następnie odkupiła

od J.W. całe wyposażenie przedszkola, tj. meble, zabawki, część wyposażenia

kuchennego oraz „wszystkie rzeczy, które można było wynieść z przedszkola”.

Ponadto odkupiła prawo do „logo firmy i strony internetowej”. J.W. wcześniej

3

wynajmowała pomieszczenia przedszkola i wniosła w związku z tym wynajmem

kaucję. Wskazała J. H. właściciela budynku, a ta zawarła „z tymi osobami” umowę

najmu. J.W. odebrała swoją kaucję, a pozwana J.H. wpłaciła swoją. „Przy okazji

jesiennego przedstawienia w przedszkolu, w listopadzie 2010 r.” rodzice dzieci

uczęszczających do przedszkola zostali poinformowani o tym, że teraz J.H. będzie

prowadzić przedszkole. Obecna na spotkaniu J. H. pytała rodziców, czy podpiszą z

nią umowy, rodzice się na to zgodzili i umowy zostały podpisane od 1 grudnia 2010

r. W przedszkolu pozostały wszystkie dzieci, które wcześniej uczęszczały do

przedszkola J. W. J.H. zawarła od 1 grudnia 2010 r. umowy z wszystkimi

pracownicami J.W. „wykonującymi w tym czasie faktycznie pracę w przedszkolu.

Przy okazji podpisywania tych umów J.W. nie mówiła nic o istnieniu powódki”.

Przedszkole wcześniej prowadzone przez J.W. funkcjonowało nadal bez

przerw i realizowało ten sam program. Obie pozwane prowadziły działalność

określaną jako punkt przedszkolny. Pozwana „J.H. nie przejęła od J.W. żadnej

dokumentacji pracowniczej”.

W pozwie przeciwko J.W. powódka domagała się przywrócenia do pracy w

przedszkolu. Pismem procesowym z dnia 30 marca 2011 r. powódka wniosła o

wezwanie do udziału w sprawie J. H., która aktualnie prowadzi przedszkole.

Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2011 r. Sąd Rejonowy na podstawie art. 194 § 3

k.p.c. w związku z art. 477 k.p.c. wezwał do udziału w sprawie w charakterze

pozwanej J. H.

W piśmie z 1 maja 2011 r. pozwana J. H. twierdziła, że w prowadzonej przez

siebie firmie nigdy nie zatrudniała powódki, nie zawarła z nią żadnej umowy o pracę

ani nie ma jej akt osobowych. Podała, że od 1 grudnia 2010 r. prowadzi

przedszkole o nazwie „A.”, którego nigdy nie prowadziła z J. W.

W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy przywrócił powódkę do

pracy u pozwanej J.H. na warunkach pracy i płacy obowiązujących u pozwanej

J.W., to jest na stanowisku wychowawcy w pełnym wymiarze czasu pracy na czas

nieokreślony z miesięcznym wynagrodzeniem w wysokości 1.500 zł. W ocenie tego

Sądu, w sprawie doszło do przejęcia zakładu pracy przez pozwaną J.H. od

pozwanej J.W. w trybie art. 231 k.p., ponieważ J. H. „zakupiła od J.W. wyposażenie

przedszkola, w jej miejsce nawiązała umowę najmu pomieszczeń, przejęła dzieci,

4

które do tej pory pozostawały pod opieką prowadzonego przez nią przedszkola.

Zatrudniła również tych samych pracowników, za wyjątkiem powódki, która

przebywała na urlopie wychowawczym, a o istnieniu której nie wiedziała”.

Argumentując, że skutek z art. 231 k.p. jest niezależny od woli stron i wynika wprost

z ustawy, Sąd pierwszej instancji uznał, że stosunek pracy powódki trwa nadal, ale

już u pozwanej J. H. Wskazał również, że J. W. rozwiązała z powódką umowę o

pracę, czego zgodnie z art. 1861 § 1 k.p. pracodawca nie mógł dokonać w okresie

od dnia złożenia przez pracownika wniosku o udzielenie urlopu wychowawczego do

dnia jego zakończenia. Rozwiązanie umowy o pracę w tym okresie ochronnym

byłoby dopuszczalne wyłącznie w razie ogłoszenia upadłości lub likwidacji

pracodawcy, albo gdyby zachodziły przyczyny uzasadniające rozwiązanie umowy o

pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. Pomimo tego, że pozwana J. W.

zlikwidowała prowadzoną przez siebie przedszkolną działalność gospodarczą, to

wobec przejęcia zakładu pracy (przedszkola) przez pozwaną J. H. nie było podstaw

do rozwiązania z powódką umowy o pracę. Skoro z powódką została rozwiązana

umowa o pracę niezgodnie z przepisami, to na podstawie art. 56 k.p. może ona

domagać się przywrócenia do pracy w przedszkolu pozwanej J. H., która w całości

przejęła ten zakład pracy, należący poprzednio do J. W.

W apelacji pozwana J. H. wniosła o zmianę tego wyroku przez oddalenie

powództwa w całości. Twierdziła, że w „chwili zakupu wyposażenia chciała jedynie

okazyjnie zakupić sprzęt oferowany przez J. W., a przedszkole mogło być

prowadzone w innym miejscu i dla innych dzieci. Dopiero po ustaleniu warunków

przejęcia lokalu i deklaracji części rodziców chęci dalszego korzystania z

przedszkola w tym samym miejscu, zdecydowała się na utrzymanie

dotychczasowej lokalizacji przedszkola”. Ponadto pozwana J. W. rozwiązała

umowy o pracę z pracownikami w związku z likwidacją swojej działalności.

Następnie pracownicy ci kandydowali do pracy w przedszkolu J. H., która zawarła

umowy o pracę z niektórymi z nich. Dlatego nie można przyjąć, że „przejęła

całościowo czy częściowo zakład pracy w postaci przedszkola i wstąpiła w

stosunek pracy łączący powódkę z J. W.”, a roszczenia objęte pozwem są w

stosunku do niej bezzasadne.

5

W odpowiedzi na apelację powódka wniosła o jej oddalenie w całości oraz o

zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego od pozwanej J. H.

Sąd Okręgowy oddalił apelację pozwanej, uznając, że Sąd pierwszej

instancji właściwie ustalił stan faktyczny sprawy i prawidłowo dokonał subsumcji

przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu Okręgowego, przejęciem zakładu

pracy w znaczeniu art. 231 k.p. jest także przejście zakładu prowadzonego przez

osobę fizyczną oraz między takimi osobami. Wbrew twierdzeniom apelacji,

pozwana J. H. nabyła w drodze umowy sprzedaży nie tylko wyposażenie (meble)

przedszkola prowadzonego przez pozwaną J. W., ale „umowa obejmowała całą

firmę - jej logo, adres e-mailowy. W wyniku tego, w tym samym miejscu, w tych

samych warunkach lokalowych, wreszcie z tymi samymi nauczycielami pozwana J.

H. prowadziła przedszkole realizując wcześniej przyjęty program przez J. W. przy

akceptacji rodziców dzieci uczęszczających do tego przedszkola”. Podstawą

przejścia zakładu pracy na innego pracodawcę jest każda czynność prawna lub

zdarzenie, które powoduje przejęcie zakładu pracy przez innego pracodawcę.

Przepis art. 231 k.p. ma zastosowanie także wówczas, gdy pracodawcy (poprzedni

i następny) nie działali zgodnie dla osiągnięcia celu przewidzianego w omawianym

przepisie, natomiast doszło do faktycznego przejścia majątku i zadań zakładu pracy

na innego pracodawcę. Istotne jest faktyczne przejęcie majątku, a także zadań

dotychczasowego zakładu pracy. Ponieważ w sprawie „zarówno substrat

materialny został w drodze umowy kupna-sprzedaży przejęty przez nowego

pracodawcę, jak również pozwana J. H. w całości przejęła zadania wykonywane

przez dotychczasowego pracodawcę J.W., jest to więc typowe przejęcie w

rozumieniu art. 231 k.p.”. Sąd drugiej instancji uznał też, że pozwana J. W., która

prowadziła pozarolniczą działalność do 31 grudnia 2010 r., mogła złożyć powódce

oświadczenie o rozwiązaniu stosunku pracy, tyle że wobec przejęcia zakładu pracy

(przedszkola) przez pozwaną J.H. przywrócenie do pracy powódki na

dotychczasowych warunkach pracy i płacy mogło nastąpić „już u nowego

pracodawcy”.

W skardze kasacyjnej pozwana J. H. zarzuciła naruszenie przepisów prawa

materialnego, w szczególności: 1/ art. 231 k.p. przez jego błędne zastosowanie w

sytuacji, w której nie doszło do przejścia zakładu pracy na skarżącą z dniem

6

1 grudnia 2010 r., i wadliwe przywrócenie do pracy powódki u skarżącej, z którą nie

łączył jej stosunek pracy, 2/ art. 31 k.p. w związku z art. 231 k.p. przez jego błędną

interpretację „i na skutek tego faktyczne nie zastosowanie - a w związku z tym

niekonsekwentne przyjęcie - przy uznaniu faktu przejścia zakładu pracy na innego

pracodawcę” z dniem 1 grudnia 2010 r., że: a) J. W., nie będąc już pracodawcą - na

skutek uprzedniego przejścia zakładu pracy w trybie art. 231 k.p. - była nadal

uprawniona do dokonywania, w stosunku do pracownika „przejętego”, czynności z

zakresu prawa pracy, tj. do złożenia oświadczenie o rozwiązaniu stosunku pracy z

powódką w dniu 20 grudnia 2010 r., ze skutkiem dla nowego pracodawcy i nowego

zakładu pracy, b) prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej przez

pozwaną J. W. do 31 grudnia 2010 r. „uzasadniało możliwość złożenia przez nią

powódce skutecznego oświadczenia o rozwiązaniu stosunku pracy z negatywnymi

skutkami dla skarżącej”, 3/ art. 104 k.c. w związku z art. 300 k.p. oraz w związku z

art. 231 § 1 k.p. i art. 30 k.p. - przez ich niezastosowanie i przyjęcie „- przy uznaniu

faktu przejścia zakładu pracy na innego pracodawcę tj. z dniem 1 grudnia 2010 r. -

że złożenie przez J. W., nie będącą pracodawcą oświadczenia o rozwiązaniu

stosunku pracy z powódką w dniu 20 grudnia 2010 r. było ważne i skuteczne”.

Skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania, w tym: 1/ art.

382 k.p.c. przez: a) pominięcie przez Sąd Okręgowy twierdzeń i dowodów,

podniesionych przed Sądami obu instancji na okoliczność „braku przejścia na

skarżącą zakładu pracy pozwanej J.W. wobec m.in. decyzji tej pozwanej o likwidacji

prowadzonego przez nią przedszkola bez związku z zakupem przez skarżącą

wyposażenia przedszkola i zapisania do niego dzieci i braku podjęcia w momencie

zakupu przez skarżącą decyzji o prowadzeniu przedszkola w tym samym miejscu i

w tym samym zakresie co prowadzone przez J. W., a także na okoliczność

rozwiązania skutecznego z pozostałymi pracownikami pozwanej J.W. umów o

pracę i dopiero ponownego nawiązania z nimi stosunków pracy przez skarżącą,

oraz na okoliczność braku możliwości złożenia przez pozwaną J. W. w dniu 20

grudnia 2010 r. skutecznego oświadczenia o rozwiązaniu z powódką stosunku

pracy jako, że - przy przyjęciu przejścia zakładu pracy - w dniu tym nie była ona

pracodawcą i nie była umocowana do dokonywania czynności w imieniu skarżącej”,

b) pominięcie okoliczności i dowodów wskazujących na to, że z dniem 1 grudnia

7

2010 r. skarżąca zawarła jedynie umowy o pracę z niektórymi byłymi pracownikami

pozwanej J.W. oraz umowy z rodzicami dzieci uczęszczających do przedszkola, co

było wystarczające do uznania przejścia zakładu pracy na innego pracodawcę z

dniem 1 grudnia 2010 r., 2/ art. 233 k.p.c. przez „arbitralną, częściową i dowolną,

nie opierającą się na wszechstronnym rozważeniu materiału dowodowego,

zasadach logiki i doświadczenia życiowego” ocenę stanu faktycznego oraz

nieuwzględnienie istotnych dla sprawy okoliczności i dowodów, przez błędne

ustalenia, że: „a) nastąpiło przejście zakładu pracy na skarżącą w tym, że nastąpiło

ono z dniem 1 grudnia 2010 r., podczas gdy z dniem tym nastąpiło jedynie zawarcie

umów o pracę z byłymi pracownikami pozwanej J.W. i umów z rodzicami dzieci,

uczęszczających do przedszkola oraz rozpoczęcie działalności gospodarczej przez

skarżącą, b) skarżąca stała się stroną stosunku pracy wiążącego powódkę z

Joanną W., przy równoczesnym przyjęciu, że oświadczenie o rozwiązaniu umowy o

pracę, które złożone zostało przez pozwaną J. W. w dniu 20 grudnia 2010 r. było

ważne i odniosło skutek w zakresie stosunku pracy, którego stroną rzekomo stała

się już skarżąca, c) pozwana J.W. mogła dokonywać czynności z zakresu prawa

pracy tj. złożyć skuteczne oświadczenie o rozwiązaniu stosunku pracy z powódką w

dniu 20 grudnia 2010 r. bowiem dopiero w dniu 31 grudnia 2010 r. zaprzestała

prowadzenia pozarolniczej działalności, przy równoczesnym przyjęciu, że zmiana

pracodawcy nastąpiła już z dniem 1 grudnia 2010 r.”.

Okolicznością przemawiającą za przyjęciem skargi kasacyjnej do

rozpoznania jest jej oczywiste uzasadnienie, ponieważ zaskarżone orzeczenie

oczywiście narusza prawo „poprzez nie zastosowanie lub błędne zastosowanie

przez Sąd II instancji obowiązujących przepisów prawa, tj. art. 231 kodeksu pracy,

art. 31 w zw. z art. 231 kodeksu pracy oraz art. 104 kodeksu cywilnego w związku z

art. 231 § 1 i art. 30 kodeksu pracy, pozostając przy tym niezgodnym z utrwaloną

linią orzeczniczą Sądu Najwyższego oraz zasadami logiki”. Ponadto w sprawie

występują istotne zagadnienia prawne: 1/ „czy ma miejsce przejście zakładu pracy

na gruncie art. 231kodeksu pracy w sytuacji, kiedy do przejmowania elementów,

które w efekcie składają się na zakład pracy w znaczeniu przyjętym na gruncie

kodeksu pracy, nie dochodzi w tym samym czasie, bez jakiegokolwiek

porozumienia pomiędzy pracodawcami i bez zamiaru prowadzenia działalności przy

8

wykorzystaniu zakładu pracy w chwili nabywania poszczególnych składników

majątkowych dotychczasowego zakładu pracy, jak również która chwila w takim

przypadku miarodajna jest do uznania daty przejścia zakładu pracy na nowego

pracodawcę przy jednoczesnym utrwalonym założeniu, że datą tą jest data

faktycznego przejęcia zakładu pracy i czy podstawowe znaczenie w takim

przypadku ma data rozpoczęcia działalności gospodarczej przez nowego

pracodawcę przy wykorzystaniu składników zakładu pracy nabytych wcześniej?”, 2/

„czy, jeśli zachodzi przejście zakładu pracy na nowego pracodawcę zgodnie z art.

231 kodeksu pracy, to dotychczasowy pracodawca posiada - po dacie takiego

przejścia - uprawnienie do złożenia oświadczenia w przedmiocie rozwiązania

stosunku pracy z przejętym pracownikiem i czy fakt, że w dacie złożenia takiego

oświadczenia pracodawca ten nadal posiada zarejestrowaną działalność

gospodarczą w zakresie przejętego zakładu pracy, pozwala na uznanie, że takie

oświadczenie mogło zostać przez niego złożone?”, 3/ „jakie skutki powoduje

oświadczenie w przedmiocie rozwiązania stosunku pracy przez dotychczasowego

pracodawcę, złożone po dacie przejścia zakładu pracy na nowego pracodawcę,

będące jednocześnie jednostronną czynnością prawną, nie potwierdzoną przez

nowego pracodawcę: czy zatem może ono prowadzić do rozwiązania stosunku

pracy z negatywnymi skutkami dla nowego pracodawcy czy też jako jednostronna

czynność prawna dokonana przez osobę nieuprawnioną jest czynnością nieważną i

prowadzi do bezskuteczności złożonego oświadczenia?”.

W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w

całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu, o

zasądzenie od powódki na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm

przypisanych, a także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę powódka wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie

o jej oddalenie i o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej jej z urzędu

według norm przepisanych, które nie zostały przez powódkę zapłacone.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

9

Skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw. Wprawdzie Sąd

drugiej instancji bezpodstawnie i błędnie uznał, że skoro „pierwotnie” pozwana J.

W. prowadziła do 31 grudnia 2010 r. pozarolniczą działalność, tj. przedszkole, które

sprzedała pozwanej J. H., to mogła złożyć powódce przebywającej na urlopie

wychowawczym „oświadczenie w przedmiocie rozwiązania stosunku pracy”.

Tymczasem według miarodajnych ustaleń w sprawie, pozwana J. H. nabyła w

drodze umowy sprzedaży nie tylko wyposażenie przedszkola (poprzednio

prowadzonego przez J. W.), ale także logo i adres elektroniczny przedszkola oraz

„w tym samym miejscu, w tych samych warunkach lokalowych, wreszcie z tymi

samymi nauczycielami” przejęła i od 1 grudnia 2010 r. prowadziła przedszkole

„realizując wcześniej przyjęty program przez J. W. przy akceptacji rodziców dzieci

uczęszczających do tego przedszkola”. Taki stan oznaczał modelowy, tj. wręcz

akademicki („podręcznikowy”) przykład przejścia zakładu pracy wraz z substratem

osobowym, majątkowym, rzeczowym, własnościowo-intelektualnym i programowym

przedszkola, prowadzonego przez „pierwotnie” pozwaną J. W., na pozwaną J. H.,

która z dniem rozpoczęcia działalności przedszkolnej, tj. z dniem 1 grudnia 2010 r.,

stała się sukcesorem prawnym pozwanej J. W., mimo że ta nie wyrejestrowała

przekazanej J. H. działalności przedszkolnej z rejestru ewidencji podmiotów

pozarolniczej działalności gospodarczej. Dlatego pozbawione skutków prawnych

było rozwiązanie umowy o pracę powódce przebywającej na urlopie

wychowawczym dokonane przez poprzedniego pracodawcę (J. W.) po przejęciu

jego zakładu pracy (przedszkola) przez J. H., choćby poprzedni pracodawca nie

wyrejestrował zakładu pracy z ewidencji podmiotów („zaprzestanej”) przedszkolnej

działalności gospodarczej. Oznaczało to, że z dniem zbycia zakładu pracy w drodze

umowy sprzedaży i przejęcia przedszkolnej działalności gospodarczej przez

nabywcę były właściciel utracił władztwo prawne nad przedmiotem sprzedaży oraz

status prawny pracodawcy w stosunkach pracy z zatrudnionymi w przedszkolu

pracownikami. W konsekwencji podmiot ”zbywający” zakład pracy utracił możliwość

legalnego podejmowania skutecznych czynności prawnych w odniesieniu do stanu

osobowego lub majątkowego przekazanego (zbytego) przedszkola, co oznaczało,

ze J. W. jako była pracodawczyni nauczycieli zatrudnionych w przedszkolu nie

10

mogła rozwiązać stosunku pracy z powódką (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia

9 grudnia 2004 r., I PK 103/04, OSNP 2005 nr 15, poz. 220).

W takich okolicznościach sprawy J. H. jako sukcesor prawny, tj. nabywca

zakładu pracy (przedszkola) została wezwana do udziału w sprawie w charakterze

strony pozwanej w trybie art. 194 w związku z art. 477 k.p.c. przez Sąd pierwszej

instancji, który przywrócił powódkę do pracy „u pozwanej J.H. na warunkach pracy i

płacy obowiązujących u pozwanej J.W.”. Brak zarzutów naruszenia zawartych w

wymienionych przepisach prawa procesowego reguł podmiotowego przekształcenia

powództwa po stronie pozwanej pozbawiał podstaw prawnych i racjonalnego

uzasadnienia kasacyjne zarzuty, które zmierzały do oddalenia powództwa „w

stosunku do pozwanej H.” także dlatego, że potencjalnie możliwe było oddalenie

powództwa wobec byłej pracodawczymi powódki, która po utracie tego tytułu

prawnego (pracodawcy powódki) - wskutek przejścia z dniem 1 grudnia 2010 r.

zakładu pracy (przedszkola) na nowego pracodawcę (J. H.) - nie była już

podmiotem uprawnionym ani legitymowanym do rozwiązania stosunku pracy z

powódką i to z fikcyjnej przyczyny „likwidacji firmy”, która została przejęta przez

skarżącą. Taki stan sprawy w żadnym razie nie sprzeciwiał się przywróceniu do

pracy powódki u skarżącej, która z dniem nabycia przedszkola stała się z mocy art.

231

§ 1 k.p. nowym pracodawcą wszystkich przejętych pracowników, w tym

powódki.

Nie budzi jakichkolwiek jurysdykcyjnych wątpliwości, że przejęcie stanu

osobowego przedszkola (nauczycieli i dzieci) wraz z substratem majątkowym,

rzeczowym, własnościowo-intelektualnym i programowym tego zakładu pracy

prowadzi do sukcesji nabywcy przedszkola w stosunkach pracy po stronie

pracodawczej z mocy samego prawa (art. 231

§ 1 k.p.), choćby poprzedni

pracodawca nie przekazał nabywcy zakładu pracy rzetelnej informacji o stanie

osobowym pracowników zatrudnionych w przejętym przedszkolu (zakładzie pracy).

Nieprzekazanie informacji o pełnym stanie osobowym pracowników zatrudnionych

w przejętym zakładzie pracy nie wyłącza „nieznanej” nowemu pracodawcy

pracownicy korzystającej z urlopu wychowawczego spod normatywnego

oddziaływania art. 231

k.p., choćby dotychczasowy i przejmujący pracodawcy

podejmowali działania sprzeczne z automatyzmem prawnym normatywnego

11

oddziaływania art. 231

§ 1 k.p., takie jak rozwiązanie stosunków pracy z

zatrudnionymi nauczycielami przez zbywającego przedszkole, który utracił tytuł

prawny pracodawcy z dniem przejęcia działalności przedszkolnej przez nabywcę,

który zawierał „ponowne” umowy o pracę z „niektórymi” pracownikami, przejętymi z

mocy prawa przez nowego pracodawcę. Z art. 231

§ 1 k.p. wynika automatyczna

sukcesja prawna po stronie pracodawczej, która w szczególności wyklucza legalne

lub uzasadnione wypowiedzenie przez poprzednika i/lub sukcesora prawnego po

stronie pracodawczej stosunku pracy z odwołaniem się do stanu (przyczyny)

przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę (art. 231

§ 6 k.p.).

Skoro jednak skarżąca J. H. (sukcesor prawny po stronie pracodawczej) odmawia

potwierdzenia trwałości lub niezmienialności stosunków pracy z wszystkimi

przejętymi z mocy prawa (w trybie art. 231

k.p.) pracownikami, to powódce, która w

dacie przejęcia przedszkola przebywała na urlopie wychowawczym, przysługiwało

roszczenie o ustalenie dalszego trwania stosunku pracy z nowym pracodawcą w

trybie odpowiedniego zastosowania przepisów o przywróceniu do pracy (art. 56 k.p.

w związku z art. 67 k.p.).

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy wyrokował na podstawie art.

39814

k.p.c.

/tp/