III KK 222/12

Sygn. akt III KK 222/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 lutego 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Andrzej Tomczyk

SSA del. do SN Jacek Błaszczyk

Protokolant Jolanta Włostowska

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Małgorzaty Wilkosz-Śliwy,

w sprawie P. K.

skazanego z art. 280 § 1 kk i innych

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 5 lutego 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego od

wyroku Sądu Rejonowego w G.

z dnia 24 lutego 2012 r.

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Rejonowemu w Ł. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

2

Wyrokiem z dnia 24 lutego 2012 r., wydanym na posiedzeniu w trybie art.

343 § 6 k.p.k., w uwzględnieniu wniosku prokuratora, o którym mowa w art. 335 § 1

k.p.k., Sąd Rejonowy w G. uznał P. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu

czynu polegającego na tym, że „w dniu 29 października 2011 roku w G., dokonał

rozboju na osobie D. N. w ten sposób, że używając wobec niego miotacza gazu,

oraz uderzając go rękami po całym ciele doprowadził go do stanu bezbronności

powodując obrażenia ciała w postaci otarcia naskórka z tyłu szyi z odciśniętym

splotem łańcuszka, obrzęku z krwawymi wybroczynami w okolicy za prawym

uchem, otarcia naskórka w okolicy prawej strony łopatki i innych naruszających

czynności narządu jego ciała na okres poniżej 7 dni, a następnie zabrał mu w celu

przywłaszczenia – po uprzednim zerwaniu z szyi – złoty łańcuszek z przewieszką z

wizerunkiem Matki Bożej, oraz telefon komórkowy m-ki Samsung o łącznej wartości

2500 zł na szkodę w/wymienionego pokrzywdzonego”, tj. przestępstwa określonego

w art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., i za to skazał go

na uzgodnioną karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej

wykonania na okres próby 3 lat, oddając oskarżonego w tym czasie pod dozór

kuratora sądowego.

Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 2 marca 2012 r.

W dniu 20 czerwca 2012 r. kasację w niniejszej sprawie, na niekorzyść

skazanego, wniósł – na podstawie art. 521 § 1 k.p.k. – Prokurator Generalny.

Zaskarżył on powołane wyżej orzeczenie w całości zarzucając „rażące i mające

istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 343

§ 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 1 k.p.k., polegające na uwzględnieniu przez sąd

wniosku prokuratora o skazanie P. K. bez przeprowadzenia rozprawy i orzeczenie

uzgodnionej z nim kary za występek zagrożony karą przekraczającą 10 lat, w

sytuacji gdy wydanie wyroku w tym trybie było niedopuszczalne”. Przy tak

sformułowanym zarzucie autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w G. do ponownego rozpoznania.

Stanowisko to podtrzymał w toku rozprawy kasacyjnej uczestniczący w niej

prokurator, z tym że wniósł o przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji

właściwemu miejscowo.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Nie można odmówić racji Prokuratorowi Generalnemu, który w wywiedzionej

na niekorzyść skazanego kasacji podniósł, że wydany w niniejszej sprawie – w

3

trybie konsensualnym – wyrok zapadł z rażącym i mającym przy tym istotny wpływ

na jego treść naruszeniem wskazanych w zarzucie tego nadzwyczajnego środka

zaskarżenia przepisów prawa procesowego.

Zgodnie z regulacją art. 335 § 1 k.p.k. prokurator może umieścić w akcie

oskarżenia wniosek o wydanie, bez przeprowadzenia rozprawy, wyroku

skazującego i orzeczenie uzgodnionych z oskarżonym kary lub środka karnego,

wyłącznie wówczas, gdy przedmiotem postępowania jest występek zagrożony karą

nieprzekraczającą 10 lat pozbawienia wolności. Tymczasem oskarżony P. K. stanął

pod zarzutem popełnienia czynu z art. 280 § 1 k.k., którego górna granica

ustawowego zagrożenia określona została przez ustawodawcę na 12 lat

pozbawienia wolności.

Oczywiste w tym stanie rzeczy jest, że przy tak wadliwym – niespełniającym

warunku formalnego – wniosku, obowiązkiem sądu meriti było postąpienie po myśli

art. 343 § 7 k.p.k., a więc po stwierdzeniu, że nie zachodzą podstawy do jego

uwzględnienia, skierowanie sprawy do rozpoznania na zasadach ogólnych.

Procedując na posiedzeniu, Sąd powielił błąd prokuratora w wyniku czego doszło

do wydania zaskarżonego wyroku w niedopuszczalnym w tym wypadku trybie, a

tym samym uchybienia przepisom art. 343 § 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 1 k.p.k.

Trafność sformułowanego w kasacji zarzutu oraz jej wniesienie, na

niekorzyść skazanego, przed upływem terminu określonego w art. 524 § 3 k.p.k.,

implikowało jej uwzględnienie, uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

Ponieważ zgodnie z § 1 pkt 14 lit. a oraz § 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 5 października 2012 r. w sprawie zniesienia niektórych

sądów rejonowych (Dz. U. 2012, poz. 1121), z dniem 1 stycznia 2013 r. zniesiony

został Sąd Rejonowy w G., zaś sprawy z właściwości tego sądu przekazane zostały

do właściwości Sądu Rejonowego w Ł. (§ 3 pkt 19 lit a rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 25 października 2012 r. w sprawie ustalenia siedzib i

obszarów właściwości sądów apelacyjnych, sądów okręgowych i sądów rejonowych

– Dz. U. 2012, poz. 1223), tenże sąd i jego Wydział Karny Zamiejscowy w G.

wskazany został jako sąd instancji a quo właściwy miejscowo do ponowienia

procesu.

Procedując powtórnie Sąd ten rozpozna wniesiony przez prokuratora akt

oskarżenia przeciwko P. K. o czyn z art. 280 § 1 k.k. na zasadach ogólnych.

4

Z tych powodów orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku.