III KK 233/12

Sygn. akt III KK 233/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 lutego 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Andrzej Tomczyk

SSA del. do SN Jacek Błaszczyk

Protokolant Jolanta Włostowska

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Małgorzaty Wilkosz-Śliwy

w sprawie M. C.

oskarżonego z art. 190 § 1 kk

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 5 lutego 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść oskarżonego od

wyroku Sądu Rejonowego w O.

z dnia 7 marca 2012 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Rejonowemu w O. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

2

Sąd Rejonowy w O. wyrokiem z dnia 7 marca 2012 r., ustalając, że

„oskarżony M. C. w dniu 4 listopada 2011 r. w okolicy m. O. w rozmowach

telefonicznych, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry

powziętego zamiaru, co najmniej dwukrotnie drogą telefoniczną groził

pozbawieniem życia P. J. C., przy czym groźby wzbudziły u pokrzywdzonego

uzasadnioną obawę ich spełnienia” i czyn ten wyczerpuje znamiona czynu art. 190

§ 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – na podstawie art. 66 § 1 i 2 k.k. oraz art. 67 § 1 k.k.,

postępowanie karne w stosunku do tego oskarżonego warunkowo umorzył na okres

próby 2 lat, zobowiązując go – na podstawie art. 67 § 3 k.k. – do uiszczenia

świadczenia pieniężnego w wysokości 500 zł na rzecz Funduszu Pomocy

Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.

Wyrok ten uprawomocnił się (apelacja Prokuratora Rejonowego w O. na

niekorzyść oskarżonego wniesiona została po terminie – k. 99) w dniu 6 kwietnia

2012 r.

Orzeczenie powyższe, na niekorzyść oskarżonego M. C., zaskarżył w całości,

wniesioną w dniu 27 czerwca 2012 r. – w trybie art. 521 § 1 k.p.k. – kasacją,

Prokurator Generalny. Zarzucając w niej „rażące i mające istotny wpływ na treść

wyroku naruszenie przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 66 § 1

k.k., polegające na warunkowym umorzeniu postępowania karnego przeciwko M.

C., pomimo braku określonej w tym przepisie przesłanki uprzedniej niekaralności

sprawcy za przestępstwo umyślne, gdyż oskarżony był już wcześniej karany za

umyślne przestępstwo z art. 286 § 1 k.k.”, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku

i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w O. do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 66 § 1 k.k., jedną z przesłanek umożliwiających

warunkowe umorzenie postępowania jest niekaralność sprawcy za przestępstwo

umyślne.

Warunek ten w odniesieniu do M. C. nie został spełniony, co przyznał sam

sąd a quo w uzasadnieniu swojego orzeczenia (k. 89), bowiem w chwili

wyrokowania w niniejszej sprawie tj. w dniu 7 marca 2012 r., oskarżony ten już był

wcześniej skazany prawomocnym (z dniem 15 grudnia 2011 r.) wyrokiem Sądu

Rejonowego w O. z dnia 12 sierpnia 2011 r., za występek z art. 286 § 1 k.k., a więc

bez wątpienia przestępstwo mające charakter umyślny, na karę 8 miesięcy

3

pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby

2 lat. (k. 66). Wprawdzie z informacji Krajowego Rejestru Karnego z dnia 7 grudnia

2011 r. wynikało, że M. C. nie figuruje w Kartotece karnej (k. 50), jednak wydając

zaskarżony wyrok sąd meriti dysponował odpisem wskazanego wyżej wyroku,

nadesłanym przez prokuratora w ślad za aktem oskarżenia w dniu 12 stycznia 2012

r. (k. 65).

Trafnie w tym stanie rzeczy autor kasacji wskazał na rażące, i mające

jednocześnie niewątpliwie istotny wpływ na treść wyroku, naruszenie art. 66 § 1 k.k.,

albowiem warunkowe umorzenie postępowania karnego w przedmiotowej sprawie

nastąpiło pomimo braku ku temu ustawowych przesłanek.

Powyższe, oraz wniesienie kasacji na niekorzyść skazanego z zachowaniem

terminu określonego w art. 524 § 3 k.p.k., skutkować musiało uchyleniem

poddanego kontroli kasacyjnej orzeczenia i przekazaniem sprawy do ponownego

rozpoznania sądowi pierwszej instancji, który zobligowany będzie do powtórzenia

postępowania w pełnym zakresie.

Kierując się wskazanymi wyżej względami orzeczono jak w wyroku.